Milou

MARRAKECH: DAY #1 FIRST IMPRESSIONS

8 mei 20137 mei 2013 Milou2 reacties

Schermafbeelding 2013-05-06 om 23.21.22

‘Milou, maak jij een wereldreis of zo?’ was een vraag die me laatst via Whatsapp gesteld werd. ‘Amsterdam, Antwerpen, Parijs en Marrakech in één vakantie!’ Ik ging naar Amsterdam en Antwerpen met mijn nichtje, een paar spontane dagen Parijs met een vriendin en haar ouders, en dan ook nog op (een lang van tevoren geplande) vakantie met mijn eigen familie. Mij hoor je absoluut niet klagen!

Ik heb een heleboel verhalen over Marrakech gehoord en gelezen. Verhalen van mensen met slechte ervaringen: diefstal, problemen met apen en slangen, opdringerige hennatatoeëersters, en nog meer bizarre dingen. Daarnaast ook veel positieve geluiden, van mensen die de tijd van hun leven hebben gehad. Nou ben ik niet iemand die altijd uitgaat van de goede afloop van dingen. Sterker nog: meestal ga ik daar niet van uit (want dan kan het alleen maar meevallen, is dan mijn redenatie. Pessimistisch, i know, maar wat doe je eraan?).

Die verhalen over geweldige ervaringen was ik dus een beetje vergeten toen we op de eerste dag over Djemaa el Fna liepen, één van de grootste en drukste pleinen van de stad. Overweldigend, is denk ik het goede woord om het te beschrijven. Van alle kanten kwamen er indrukken op me af. Honderden mensen krioelden over het plein. Lopend, in tuk tuk’s, op scooters, in huifkarren. Daarnaast waren er veel dieren: paarden die de huifkarren trokken, compleet verwaarloosde ezels, zwerfkatten, aapjes in kooitjes, slangen (!!!) die bezwoeren werden door fluitspelende mannen. En er was lawaai. Brommende en toeterende voertuigen, muziek van artiesten en Cd-spelers, roepende mensen. En daar liep ik dan tussen, in mijn zomerjurkje met daaronder mijn melkflesbeentjes (maar daar wordt aan gewerkt). Kun je het je voorstellen?

Aan de ene kant was het erg indrukwekkend en leuk om te zien. Aan de andere kant was het misschien iets té overweldigend. Aan allerlei kanten waren er mensen die iets van je wilden. ‘Miss, miss! Beautiful handbags!’ ‘Come see, come see!’ Op een bepaald moment was er zelfs een man die riep: ‘Kijken, kijken, niet kopen.’ toen we vriendelijk bedankten voor zijn koopwaar (bestaande uit rieten hoedjes, neppe Louis Vuiton tassen en ‘de nieuwste iPhone 6’.) Ik was moe van de reis en van alle kanten vlogen de indrukken op me af. Een man met een stuk of zes slangen in zijn hand passeerde. Ik schrok me kapot, slaakte een gilletje en week uit. ‘No, no!’ riep de man. ‘Milou,’ hoorde ik mama achter me zeggen, ‘die zijn van hout.’ Oeps.

Ik liep ook wel te genieten hoor! Het plein geurde naar kruiden, overal stonden kramen met daarin honderden sinaasappels uitgestald. De zon wierp lange schaduwen over de tegels. In mijn hoofd had ik al honderden foto’s gemaakt. Ik had mijn camera niet bij me namelijk. Eerst maar eens de stad zien met mijn eigen ogen, in plaats van door mijn zoeker. (De foto hierboven is genomen met mijn telefoon – ik kon het natuurlijk niet laten om er ééntje te maken.)

PARIS: LE TROISIÈME JOUR

5 mei 20134 mei 2013 Milou2 reacties

Vandaag begonnen we aan onze derde en laatste dag in Parijs. Aan de ene kant heb ik het idee dat we hier al heel lang zijn, aan de andere kant heeft de tijd gevlogen. Het heeft denk ik te maken met het feit dat we al zo veel gezien hebben in twee dagen. En ook vandaag wilden we nog een hoop zien.

Met de metro gingen we naar de Arc de Triomphe – ook al zo’n gevalletje ‘groter dan verwacht’. En ook weer erg indrukwekkend. Ik maakte een hoop foto’s, maar gek genoeg geen één waar het hele gebouw opstaat. Ach ja, tik ‘Arc de Triomphe’ in op Google en dat krijg je er honderden. We liepen door de ondergrondse tunnel onder het Place Charles de Gaulle en kwamen op de Champs-Élysées.

We zagen nog meer mooie winkels, ik proefde nog meer van de sfeer van Parijs. We staken de Seine over via één van de mooie bruggen, namen de metro naar Montparnasse. Carmen en ik zaten tegenover een man die erg op Mr. Bean leek, wat zorgde voor de nodige lachstuipen. We lunchten bij Indiana en haalden in het hotel onze koffers op. Deze gingen nog snel even open om er een chilltrui uit te vissen en toen vertrokken we toch echt.

De reis verliep heel goed. Binnen vier uur reden we van hartje Parijs naar het bruisende Noord-Brabant. Eenmaal thuis maakte ik vlug een foto van de macarons – die zouden niet lang meer zo mooi in hun doosje liggen.

Ik heb genoten tijdens onze trip. Ik wilde heel graag Parijs leren kennen, en ook al hadden we maar kort de tijd, het is gelukt. Lieve Carmen, Frank en Yvonne, bedankt dat ik mee mocht! We hebben veel gedaan, het erg gezellig gehad met z’n allen en bijna alles gezien wat we wilden zien. En de rest is een goede reden om nog een keer terug te gaan.

PARIS: LE DEUXIÈME JOUR

4 mei 20134 mei 2013 MilouPlaats een reactie

De wekker om kwart voor acht is niet echt mijn ding, maar wakker worden in Parijs wel! Er is altijd bedrijvigheid, dus ook wanneer je om negen uur aan het ontbijt zit in een caféetje op de hoek. Sterker nog: dat caféetje was al sinds vijf uur ’s ochtends open, en het zou met niet verbazen als er toen ook al behoorlijk wat mensen waren. Zakenlui gooien aan de bar een espresso achterover, hippe Parisiennes eten een croissant en buiten crosst het verkeer al door de Parijse straten.

Nadat we zelf ook een lekker ontbijtje hadden gegeten gingen we richting de metro – er zat een station tegenover het hotel, erg handig. We stapten uit bij de Sacre Coeur, één van de beroemde kerken in Parijs. Wel moesten we eerst aanspraak maken op onze beenspieren om een paar steile trappen te beklimmen. We bekeken de gigantische kerk van binnen en van buiten. En alles eromheen, natuurlijk: een prachtig uitzicht over de stad en duizenden mensen. Frans, buitenlands (veel Nederlanders. Grappig hoe dat altijd erg duidelijk is. ‘Ik geloof d’r nie in, maar ik vin het toch wel mooi hoor, zo’n kerk.’ klinkt het dan keihard). Jong, oud – sommigen erg slecht ter been, ik vroeg me af hoe zij die trappen op zijn gekomen – toeristen, zwervers. Van alles. Zittend op de trappen voor de kerk genoten we van het uitzicht, met harpmuziek op de achtergrond.

We gingen door naar Montmartre, de schilderswijk. Vele kunstenaars lieten hun charmes op Carmen en mij los. ‘Jolies filles, do you want a portret?’ ‘You, pretty girl! Come over here!’ ‘Non, merci’ met een glimlach, dat was ons standaard antwoord. Ik vond het kijken naar hoe anderen geportretteerd werden veel leuker. We liepen door smalle straatjes naar beneden, richting Galeries Lafayette. Ik heb in mijn leven al behoorlijk wat warenhuizen gezien: in Hongkong, Dubai, Amerika en Londen waren ze allemaal groot, modern en vol met de prachtigste spullen. Toch denk ik dat er geen enkele zo mooi is als Lafayette. Die prachtige koepel, constante drukte, een geweldige cosmetica-afdeling (altijd pluspunten!) en étages vol met mooie kleding.

Het bleef bij kwijlen en kijken, maar bij de volgende winkel sloegen Carmen en ik wel onze slag: Séphora! Ik houd erg van cosmetica. Carmen houdt erg van cosmetica. Zet ons samen in een Séphora en dan… ben je zo anderhalf uur verder. (Geen grapje.) Eerst alles bekijken, en dan de grote vraag: wat nemen we mee naar huis? Want dát we iets mee zouden nemen, was natuurlijk zeker. Zo’n beetje álles was mooi, en dan is kiezen lastig. De ouders van Carmen waren gelukkig op een terras neergestreken. Uiteindelijk kwamen we allebei met een zwart-wit gestreept tasje naar buiten.

Bij Ladurée kocht ik een doosje voor het thuisfront. Ik stuurde er een foto van. ‘Als ze het maar halen dan!’ kreeg ik terug. Daar had ik natuurlijk al aan gedacht: voor mezelf kocht ik een macaron ‘to go’. Op de eerste avond hadden we een druk programma, maar nu was iedereen behoorlijk moe. We aten bij Indiana in Montparnasse, een Mexicaans-achtig restaurant waar ook weer die Parijse bedrijvigheid heerste. Carmen en ik sloten de avond af met de laatste aflevering van The Carrie Diaries. Het licht ging uit en binnen vijf minuten viel ik in slaap.

PARIS: LE PREMIER JOUR

2 mei 20132 mei 2013 Milou1 reactie

Na vijf uur in de auto stonden we in hartje Parijs. Even de spullen organiseren op de hotelkamer, en daarna de stad in (althans, dat was het plan. Carmen en ik ploften neer op het bed – je begrijpt dat er van dat organiseren niet heel veel meer terecht is gekomen). We hadden van tevoren al besloten dat we graag naar de Tour Montparnasse wilden. Dit is één van de hoogste gebouwen in Parijs. Vanaf de 65e verdieping op 207 meter heb je heel mooi uitzicht. Jammer dat het een beetje mistig was, maar alsnog konden we erg ver kijken. En natuurlijk mooie foto’s maken. Eenmaal aanbeland in een cafeetje begon het heel hard te regenen. Dat was wat minder, maar aan de andere kant: wij zaten daar wel prima. In het café hing een typisch Franse sfeer (of hoe ik me deze voorstel, in ieder geval): het interieur in donkerrood, nukkige, stressende obers. Naast die laatste had niemand haast: opa maakte zijn kruiswoordpuzzel, een gezinnetje at een hapje met twee kindjes die perfect Frans praatten (hoe schattig is dat), een zakenman tikte wat documentjes met een glaasje wijn erbij. En wij konden het allemaal prima zien. Het stopte maar niet met regenen, dus trokken we een sprintje naar Gare Montparnasse. We namen de metro richting het hotel. Op de hoek van de straat aten we in één van de vele bistro’s, en daarna was het wederom tijd om te chillen. Onze kamer heeft WiFi met een behoorlijk snelle verbinding, dus Carmen en ik wisten wat ons te doen stond: The Carrie Diaries kijken! ’s Avonds stond de Eiffeltoren op de planning. Jeetje, wat een ding is dat! Naar mijn idee lijkt alles groter als je zelf nog klein bent, maar in dit geval was het andersom. Toen ik een jaar of negen was, ben ik al eens bij de Eiffeltoren geweest, maar ik herinner me echt niet meer dat hij zo massaal was. De keuze om hem ’s avonds te gaan bekijken was een goede: het was niet extreem druk, en de toren was mooi uitgelicht. Ik maakte een paar foto’s van de reflectie in de plassen op straat. ‘Ja, dat is inderdaad een mooi plaatje. Nu zit er natuurlijk wel auteursrecht op?’ Achter me stond een Nederlandse man te kijken wat ik aan het doen was. Nadat ik mijn foto’s gemaakt had deed ik natuurlijk een stapje opzij. Een paar minuten later zag ik een heleboel mensen foto’s maken van de plassen. Erg grappig vond ik dat. Op een bepaald moment begonnen er honderden lampjes in de toren te knipperen. Superkitchserig en toeristisch natuurlijk, maar het heeft toch iets magisch. De Eiffeltoren hoort bij een bezoekje aan Parijs en crêpes zeker ook. Carmen en ik stonden met verbazing te kijken naar de jongen die ze bakte. Heel relaxed stond hij perfecte crêpes te bakken. Hup, nog een pannekoekje. Wel ja, drie tegelijk. Ondertussen een sms’je, een knipoog naar twee meisjes in de rij. Alsof hij nooit anders deed (wat ik me ook wel kan voorstellen). We aten onze crêpe (met Nutella! En aardbeien!) met uitzicht op de Eiffeltoren. Rond een uurtje of twaalf belandden we moe maar voldaan in ons bedje, met de wekker op acht uur.

PARIS: À L’AVANCE

30 april 201330 april 2013 Milou1 reactie

Ik merk dat ik vakantie heb – veel tijd om dit soort dingen te doen, haha

Ik had me ingesteld op een vrij rustige meivakantie. Met mijn familie ga ik een paar dagen naar Marrakech. Super leuk, daar heb ik echt zin in! Ik heb twee weken vrij, en de rest van de dagen zou ik gewoon een beetje gaan chillen. Maar toen kwamen er steeds meer leuke dingen op mijn pad. Een weekend met mijn nichtje, Koninginnedagplannen, feestjes, afspraken met vriendinnen… En toen werd ik ook nog meegevraagd voor een paar dagen Parijs! ‘Zou je dat leuk vinden?’ vroeg Yvonne, de moeder van mijn vriendin Carmen. ‘OUI!’ was natuurlijk mijn antwoord.

Ik ben al één keer eerder in Parijs geweest. Ik denk dat ik een jaar of negen was. We waren naar Disneyland geweest en zouden één dag Parijs in gaan. Het enige dat ik me daar nog van herinner is de Eiffeltoren. We stonden met z’n drieën (papa, Mart en ik) op het topje, dat lichtjes heen en weer wiebelde, en konden heel Parijs zien. ‘Kijk, ik zie mama!’ beweerde ik. Ja, ja…

Omdat we maar drie dagen de tijd hebben, leek het ons wel handig om van tevoren een planning te maken. Dat was dan ook één van de voorwaarden van Carmens ouders: je mag mee, maar jullie regelen het maar lekker met z’n tweeën. Wij vonden het niet echt een voorwaarde, eerder een voordeel. Séphora, Lafayette, Colette, here we come!

Nee, dat kon natuurlijk niet – er bestaan ook andere dingen dan shoppen. We besloten een goede mix te maken tussen sightseeing, cultuur en natuurlijk wel een beetje shoppen. Geen musea, want daar moet je echt de tijd voor nemen. Daarnaast zijn de weersvoorspellingen goed, dus om dan de hele dag in de kelder van het Louvre door te brengen…

Het hotel waar we verblijven ligt in Montparnasse, een superleuke wijk dichtbij het centrum. Als we woensdag aankomen kunnen we daar gewoon eens gaan rondkijken en de sfeer van de stad proeven. Dat is sowieso de planning van de hele trip: geen haast en geen stress. We hoeven niet in drie dagen álle highlights van Parijs te zien. Dan zouden we constant aan het rennen zijn. We willen de stad leren kennen, maar dat gebeurt vanzelf wanneer je op je gemak rondkijkt en wel ziet wat je tegenkomt.

De kleding is uitgekozen, mijn koffer is gepakt, het programma gemaakt, eten voor in de auto ingeslagen, een playlist gemaakt, het enthousiasme aangewakkerd (al was dat een week geleden ook al zo…). Carmen en ik hebben ons Frans geoefend: On y va!

PHOTOGRAPHY: SCHOOL CONCERT

27 april 2013 Milou2 reacties

Woensdag- en donderdagavond ben ik druk aan het fotograferen geweest. Jaarlijks organiseert mijn school een concert, waarvoor iedereen zich kan opgeven. Na audities blijven er zo’n zestig supermuzikale mensen over. Zij vormen dansgroepen, duo’s, trio’s en bandjes en met hun acts worden twee avonden gevuld. Ook voor de fotografie kon je je opgeven, en dat is wat ik gedaan heb. Een superervaring, dat was het. De sfeer tijdens de repetities, backstage en tijdens de voorstellingen is heel leuk. Doordat ik er als fotograaf bij was, heb ik dit allemaal meegemaakt. Daarnaast heb ik weer heel veel geleerd over concertfotografie – dat had ik namelijk nog nooit eerder gedaan. De twee avonden bestonden voor mij uit extreem veel heen en weer lopen, hurken, op mijn tenen gaan staan, lenzen wisselen (in het donker! Jongens, dat is lastig!!!). Ik fotografeerde aan één stuk door, af en toe mijn adem inhoudend om de camera zo stil mogelijk te houden. Terwijl ik de foto’s aan het inladen was, kon ik al zien dat er best wat mooie plaatjes tussen zaten. Nou kan ik natuurlijk niet al deze foto’s gaan plaatsen. Ten eerste omdat ik het dan wel netjes zou vinden om toestemming te hebben van de mensen die er op staan. Ik heb denk ik zo’n 60 mensen gefotografeerd, dus hen allemaal benaderen zou nogal veel werk zijn. Ook zouden het nogal veel foto’s zijn, om hier te plaatsen. Naast het fotograferen van alle artiesten, heb ik ook veel sfeerfoto’s gemaakt. Deze wil ik graag met jullie delen!

WHAT’S UP

23 april 201310 mei 2019 Milou2 reacties

Ik was bezig met het tikken van een blogje. Over vakantieplannen, schoolbezigheden en andere persoonlijke dingen. What’s up? wilde ik het noemen. Wel raar dat ik deze term gebruikte, terwijl er toch wat vragen bij heb. Twee jaar geleden was ik op vakantie in de Verenigde Staten. In winkels en hotels werd het door allerlei mensen gevraagd: ‘What’s up?’ Heel aardig bedoeld natuurlijk, maar ik kon in zo’n situatie niet veel anders dan een beetje stamelen. Want wat moet je in hemelsnaam antwoorden op zo’n vraag? ‘Not much’? Komt ook nogal onverschillig over, als je het mij vraagt. ‘I’m fine’ lijkt me niet helemaal de goede reactie – de vraag was niet ‘how are you?’ (al komt het natuurlijk wel op hetzelfde neer). Ik heb het wel eens gegoogled. (Want dat doe ik met een vraagt waarop ik het antwoord niet weet!) En ik bleek niet de enige te zijn die met dit ‘probleem’ zat.

Er waren niet alleen veel vragen, maar ook veel antwoorden. ‘Some clouds, at this moment’ vond ik wel leuk gevonden.

Rest mij nog één vraag: what’s up with you?

PHOTOGRAPHY: ANTWERPEN

21 april 201320 april 2013 Milou2 reacties

Zaterdag ging ik met mijn moeder een dagje naar Antwerpen. Ik was de hele week ziek thuis geweest en was wel toe aan een uitje. Ik voelde me zo suf en sloom na al die dagen in mijn kloffie te hebben rondgelopen! Deze dag trok ik iets leuk aan, maakte ik mezelf mooi op – ook dat zorgt ervoor dat ik me beter voel. En in Antwerpen mag het ook: het lijkt wel alsof iedereen zich daar meer opdoft dan in Nederland. Leuk om te zien, vind ik dat. Ik gooide mijn tas vol met de benodigdheden voor een citytripje, en daar hoort mijn camera natuurlijk ook bij! Ik heb niet extreem veel foto’s gemaakt, maar vind het toch leuk om ze met jullie te delen!

Een mooie weerspiegeling in de Stadsfeestzaal

Drukte op de Meir, niet gek met zulk lekker weer!

Eén van de vele mooie gebouwen in Antwerpen. Ik vind steden met een oude binnenstad altijd zo mooi, het geeft een bepaalde sfeer aan een stad die ik heel leuk vind.

Genieten van de zon op een terrasje. Terwijl ik hier zat dacht ik: ‘Dit is zo’n moment wat ik ga onthouden. Dat het me weer herinner, en denk: ”Oh ja, dat was echt fijn.” ‘

Ladurée! Ik wist helemaal niet dat deze er was in Antwerpen, dus toen ik ‘m spotte wilde ik graag even een foto maken. De eerste keer gingen we niet naar binnen, maar de tweede keer konden we de verleiding niet weerstaan. Het gevolg daarvan is dat ik dit aan het typen ben met een heerlijke macaron naast me. Vind ik helemaal niet erg.

Het weer was super, ik ben goed geslaagd in de stad en het was ook heel gezellig – geslaagde dag dus!

PROJECT 366: THE BOOK

19 april 201319 april 2013 Milou13 reacties

Indien je mij in het echte leven goed kent: heb je jezelf al gespot op de cover?

Een boek schrijven. Ik heb het wel eens geprobeerd. Vroeger schreef ik thuis kleine verhaaltjes. Op school ben ik vorig jaar bezig geweest met een ‘echt’ verhaal, lang genoeg om een boek mee te vullen. Dat liep toch niet helemaal lekker. Het schrijven lukte me wel, maar waarover? Geen flauw idee. Dat project is dus nooit echt iets geworden. In tegenstelling tot een project dat ik zelf begon. Project 366. Ik fotografeerde dagelijks, van een enorme Buddha in Hongkong tot mijn pantoffels op de bank. En ik schreef, bijna iedere dag, een passend verhaal. (Soms paste het daadwerkelijk bij de foto, op andere momenten zorgde ik dat het paste. Twee koeien in een wei linken met de behandelde stof bij Nederlands? Het kan allemaal.)

De verhalen stapelden zich op en het idee van een boek ontstond. Alles was al wel geplaatst op mijn blog, maar ik wilde van mijn project heel graag iets tastbaars maken. Iets wat je vast kan pakken, op schoot kan nemen en kan doorbladeren. Toen het 366 jaar voorbij besloot ik om het te gaan doen.

Nou zeg ik wel dat ik het zou gaan doen, maar dat klopt eigenlijk niet. Ik klopte aan bij iemand die ik goed ken, Irma. Ik wist dat ze heel goed is met het maken van (foto)boeken. En ze wilde het doen! Ze ging aan de slag en de mailtjes begonnen bij mij binnen te stromen. Met vragen over de lay-out, lettertypes, uitsneden van de foto’s, correcties in de tekst… Alles werd overlegd en dat vond ik heel fijn, zo werd het echt mijn boek, gemaakt met mijn keuzes. We spraken nog een keer ‘live’ af om alles na te lopen. Ik maakte nog een collage voor de voorkant, de laatste dingetjes werden doorgesproken… En toen werd hij opgestuurd naar Blurb! Het wachten kon beginnen.

Maar uiteindelijk bleek het mee te vallen. Veel eerder dan verwacht stond Irma voor de deur. Met mijn boek! Bij het uitpakken klonk er ‘ooh’ en ‘aaah’, ik vond het zo mooi! Ik kon niet helemaal beseffen dat dit echt mijn boek was. Een heel jaar lag er in mijn handen. Het is helemaal geworden zoals ik het verwacht had. Witte pagina’s waardoor de foto’s extra kleurrijk lijken en een rustige lay-out. Het is een mooi, dik boek geworden, waar je lekker in kan bladeren. Dat is dan ook wat ik gedaan heb, de hele avond. Ik las verhalen terug en haalde vooral veel herinneringen op aan mooie reizen, gezellige dagen en grappige dingen die ik heb meegemaakt. (Soms moest ik lachen om iets wat ik zelf geschreven had. Is dat erg?)

Voor nu is er één boek. Stel dat er foutjes in zitten, kunnen die nog makkelijk verbeterd worden. Wel heb ik van verschillende mensen gehoord dat ze er ook graag één zouden willen, dus dat is heel leuk. Sta ik straks bij anderen in de kast!

Ik heb een paar foto’s van het boek gemaakt. Niet elke bladzijde natuurlijk, dat zou geen doen zijn. Het is meer om jullie een beeld te geven. Als je dingen van mijn 366 project terug wilt lezen kan dat door bij ‘Categorieën’ te kiezen voor ‘Project 366’.

Nog even een hele grote dankjewel voor alle mensen die me hebben geholpen bij dit project en in het speciaal voor Irma die het boek zo mooi gemaakt heeft!

This is it!

Hier kan je goed te zien dat het een behoorlijk dik boek is geworden. 366 dagen (één dag per bladzijde), de maand-indexen, een voorwoord, soms een witte pagina voor de logistiek… Ja dan zit je al snel aan zo’n 400 pagina’s!

Voorwoord

Iedere maand heeft een eigen index-pagina

Twee van mijn favoriete pagina’s (#203 en #204)

Het boek is gemaakt met ‘Blurb’, een website die (gratis) programma’s aanbiedt voor het maken van boeken. Vervolgens kan je het boek aan hen opsturen en drukken zij het voor je. Je kunt het zo professioneel maken als je zelf wilt, en er is ook een mogelijkheid om je boeken uit te geven via de boekwinkel van Blurb.

SHOOT: RETURNING THE FAVOR

15 april 201314 april 2013 Milou2 reacties

Ik heb al eerder foto’s gemaakt van Babs omdat ik ze nodig had voor mijn fotografiecursus. Maar nu was het zij die wat foto’s nodig had. En dan maak ik die natuurlijk graag. Het was een beetje een haastklus, aangezien we samen ergens anders heen zouden gaan, een halfuur nadat Babs bij mij arriveerde. ‘Ja, sorry hoor!’ zei ik toen ik Babs met lichte dwang mee naar binnen duwde, een verbaasde vader achterlatend. ‘We hebben nou eenmaal niet zo veel tijd!’ Uiteindelijk was dat ook niet nodig, binnen dat halve uur schoten we alle benodigde foto’s. Ik maakte ze dan wel voor Babs, maar voor mij was het ook super om te doen. Een gezellig model en een leuk resultaat. Daarnaast: een kans om te oefenen laat ik me nooit ontzeggen.