kyteman

IMG_6579

‘Wat we vanavond gaan spelen, hebben we nog nooit eerder gespeeld. En we zullen het hierna ook nooit meer spelen.’

Langzaam wuift hij het orkest wakker, met zijn vingers, zijn armen, zijn lijf. Slechts gebaren als bladmuziek. Geknik en geschud met zijn hoofd: ga maar, kom maar, doe maar. Alleen de noot die er is – de volgende hangt nog in de lucht.

Voorzichtig op zoek naar een begin, een opening, een gat om in duiken. De melodie blijft herhalen, de drums blijven tikken. En daar gaat het, verder de muziek in. Strijkers, blazers, zwarte en witte toetsen. Alles en meer.

En dan minder. Steeds minder, tot de klanken die er waren alleen nog in herinnering bestaan. Het publiek ademt uit. Hij slaat zijn handen voor zijn mond. Alsof het hem zomaar overkomen is.

PICTURE THIS: SCHOOL CONCERT

EIC1
Zoals je misschien wel, maar misschien ook niet weet, maakte ik woensdag- en donderdagavond in totaal 1152 foto’s tijdens het schoolconcert in de Effenaar. Zie hier een bescheiden selectie.IMG_0195

IMG_0177

IMG_0205

IMG_0175

‘Dit jurkje? Of toch die andere?’

IMG_0174

Deze stickers moeten wel een bepaalde aantrekkingskracht op mij hebben, want volgens mij heb ik vorig jaar precies zo’n zelfde foto gemaakt.

Wie erachter komt of dat waar is, krijgt een verassing.

IMG_0209

IMG_0217

Ja, deze foto heb je waarschijnlijk inderdaad al gezien. En de volgende ook. Maar ik vind ze mooi dus ik plaats ze lekker nog een keer. Hah.

EIC 2014

IMG_0214

IMG_0576

Mooie Merel.

IMG_0325

Ik baal baal baal dat deze foto niet helemaal scherp is, want ik vind het misschien wel de leukste van allemaal. Sowieso omdat dit een heel leuk meisje is, dat vlak voor het maken van deze foto een heel mooi lied gezongen had. Maar vooral vanwege de hoeveelheid plezier die ze hier uitstraalt.

IMG_0558 IMG_1241 IMG_1248

Houdoe hè.

IMG_1315

‘Beste artiest. Schrijf op deze kaart je naam bij de plaats waar je vandaan komt.’

En dat deden ze dus.

IMG_0164

Tenslotte nog even dit. Op dag één was er iemand die vond dat ik op de foto moest, nog voordat ik zelf nog maar een foto had gemaakt. Het heeft diegene veel tijd en moeite gekost om mij ervan te overtuigen dat dit een goed idee was. Uiteindelijk is het haar gelukt, zoals je ziet. Dan kan ik die foto hier net zo goed plaatsen.

#113 2-20-2

EIC 2014

Ik wilde beginnen met ‘De tweede avond in de Effenaar’, gevolgd door de dingen die er die avond gebeurd zijn, en toen bedacht ik me: een dag bestaat uit meer dan een avond. Wat had ik ’s ochtends en ’s middag eigenlijk gedaan? Deze vraag hield me een tijdje bezig en ik kwam tot de volgende conclusie: ik wist het niet meer. Waarschijnlijk werd het overschaduwd door herinneringen aan de vorige avond en enthousiasme vanwege de avond die nog ging komen.

(En daarnaast was ik eigenlijk ook gewoon heel moe. Dus het kwam niet meer helemaal helder binnen.)

Dus. De tweede avond in de Effenaar. De avond waarop ik weer genoot van zo’n twintig optredens en er van evenveel foto’s maakte. Ook maakte ik een ladder in mijn panty (‘Ah joh, maakt niet uit. Het is toch donker.’) en kwam ik er twee minuten voor het begin van het concert achter dat ik mijn jurkje achterstevoren aan had. De hele dag al. (‘Ah joh, maakt niet uit. Dat heeft vast niemand gezien.’) Soms stopte ik met fotograferen omdat ik alleen maar even wilde luisteren naar al het talent dat voorbijkwam. (En soms kon ik het niet laten om mee te neuriën. Maar heel zachtjes, hoor. Echt.)

Tenslotte nog even de totale score: 1152 foto’s. Twee rozen, zo’n twintig complimenten. En de herinnering aan twee heerlijke dagen.

Een bedankje voor Cat, dat ik deze foto hier mocht plaatsen!

#112 CAPTURE THE MOMENT

IMG_0217

Ik bracht mijn middag door in de Effenaar, het poppodium waar de voorbereidingen voor het jaarlijkse schoolconcert bezig waren. Technici waren druk bezig met opbouwen en alle artiesten oefenden hun nummer voor de laatste keer. Wat fotografie betreft viel er voor mij niet zoveel voor te bereiden. Maar op de avond zelf ben ik vooral bezig met kijken in plaats van luisteren, waardoor ik niet veel van de optredens meekrijg. Tijdens de repetities komen kijken is dan een goede oplossing. Daarnaast maakte ik nog wat behind the scenes-achtige foto’s en werd er geoefend met introvideo, in combinatie met live muziek. Om kwart over vier kwam ik weer buiten, met hetzelfde gevoel dat ik altijd heb als ik uit de bioscoop kom: ik was verbaasd dat alles er nog was en vooral dat de zon nog scheen.

Kwart voor acht, we stonden klaar in de coulissen. We wachtten. De spanning liep enigszins op en ik was stiekem blij dat ik niet op moest treden. Nee, ik mocht gewoon mijn eigen ding doen. Gehuld in het zwart verplaatste ik mezelf, zo zacht en zo snel mogelijk, om niemand te storen maar vooral ook niets te missen. Dan weer was ik in de zaal, dan weer backstage of zelfs op het podium. Ik klikte, zoomde en hield soms even mijn adem in om de camera zo stil mogelijk te houden. Soms moest ik spontaan glimlachen. Als een zangeres met grote ogen een uithaal zong, als een duo net even contact maakte. Als de drummer van de band een seconde in de lens keek, vlak voordat hij op moest. En dat ik dan wist dat ik precies op dat moment een foto had gemaakt.

MUSIC: ELLIE GOULDING

IMG_7634

Gisteren vertelde ik al een beetje over het concert van Ellie Goulding waar ik zaterdagavond heen was. Maar dat kleine beetje was natuurlijk niet genoeg – ik heb wat foto’s en nog en heleboel te vertellen. Want wat was het gaaf!

Maar laat ik bij het begin beginnen. De trein, de Burgerking en vervolgens: de rij. Die was met één woord te omschrijven: koud. Het leek ons slim om geen jas mee te nemen, want dat leek ons maar gedoe. Nou, dat hebben we geweten, hoor. De ArenA Boulevard bleek één groot waaigat. Daar stonden we dan, met enkel een sjaal die ik als dekentje om me heen sloeg. Mijn haren werden in mijn gezicht geblazen. Maar we wisten waar we het voor deden. Bovendien stonden er twee mensen achter ons die een erg grappig gesprek voerden. Werk, school, relaties en vrienden werden uitgebreid en luidkeels besproken. ‘Maar, hij heeft dus wel zijn bewijs, maar geen scooter?’ ‘Ja, nee. Hij heeft net een nieuwe fiets, namelijk, dus dat is ook weer zoiets.’ En even later: ‘Ja, dat vind ik nou zo stom: in Rotterdam hebben ze zoveel trappen, maar nergens rolbanen.’ Nou weet ik wel dat het niet beleefd is om mee te luisteren, maar 1. Ze praatten echt heel hard 2. Ik kende hen en de mensen waar ze het over hadden, toch niet. 3. We stonden echt behoorlijk lang in die rij en dan moet je toch wat.

IMG_7609

Met elk stapje dat we konden zetten, waren we maar wat blij. Steeds een beetje dichter bij de deur. Na een half uurtje waren we dan toch echt binnen. Warmte, heerlijk! Eenmaal in de zaal hadden we al snel een goed plekje gevonden. We waren ruim op tijd. En wat doe je dan? Lekker een beetje rondkijken. We zagen, elkaar verdringend voor het podium, vooral heel veel meisjes. Meisjes met hippe kleren, lange haren en kleine mutsjes. ‘Maar dat iedereen zijn muts hierbinnen ophoudt!’ zei ik na het concert. En toen stond er juist zo’n meisje naast me. Oeps. Iedereen moet dat natuurlijk zelf weten, maar het leek mij gewoon zo ontzettend warm! Verder zagen we of een dikke vrouw die bier dronk, of een zwangere vrouw die bier dronk. We hoopten op het eerste. In het voorprogramma stond Chlöe Howl. Ze deed het goed, maar ik kende haar nummers niet dus dan ga je er toch niet helemaal in mee. Of ik in ieder geval niet. Toen was het weer wachten, wachten, wachten. De bliksem sloeg in op het décor. En toen was daar Ellie.

IMG_7640

Ze klonk net zo mooi in het echt, met die iets hese stem van haar. Vol energie zong en danste ze, gekleed in enkel een soort bikini…? Ik weet niet echt hoe ik het anders zou moeten omschrijven, haha. Verder niets mis mee, ze kon het erg goed hebben. Rustige nummers met pianobegeleiding werden afgewisseld met up-tempo liedjes, waarbij Ellie over het podium stuiterde en zelf af en toe ook naar een gitaar of trommel greep. Tijdens de tweede helft van het concert speelde Ellie haar bekendste nummers en kwam de zaal steeds losser. (Of kwam dat toch door de wietjes die duidelijk te ruiken waren vlakbij ons?) ‘People in the back, you’re being shy!’ sprak ze door de microfoon. Voor ons een reden om nog even flink te dansen, zo tegen het einde van haar set.

IMG_7653

En dan was toch echt het einde daar. (Nadat Ellie + band het podium al een keer had verlaten. Waarom doen ze dat eigenlijk altijd?) Het was echt een geslaagde avond, met een fijne sfeer en boven al fijne muziek. Ellie heeft haar naam waargemaakt.

IMG_7647IMG_7620

En nog één zo’n foto. Omdat ik het zo mooi vind.

#36 LYRICS

IMG_9025‘Kon ik al die songteksten maar uit mijn hersenen laten verdwijnen.’ is een gedachte die wel eens door mijn hoofd spookt. Wanneer ik informatie in mijn hoofd probeer te krijgen waar ik het nut niet zo van in zie (denk levensbeschouwing, algemene natuurwetenschappen), lukt het me vaak niet. Dit heeft natuurlijk deels te maken met de aanwezige concentratie en afleiding. Maar aan de andere kant heb ik soms het idee dat het gewoon vol zit daarboven. En ik ben pas zestien jaar, hoe moet dat dan over een tijdje?

Het vergeten van al die songteksten zou denk ik een hoop schelen. Hartstikke leuk natuurlijk, als je ongeveer de top-40 van de afgelopen vijf jaar mee kan zingen. Alleen zou ik soms de ruimte liever anders benutten. Zeker gezien het volgende feit: vlak nadat ik bepaalde informatie op mijn proefwerkblaadje neergekalkt heb, ben ik het alweer vergeten. Echter, de eerste zin van ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis schud ik zo uit mijn mouw. (‘Je vraagt of ik zin heb, in een sigaret…’) Terwijl ik niet eens rook, en het liedje minstens een half jaar niet gehoord heb.

Ik kan er echt niets aan doen. Of het nou een liedje van Kinderen voor Kinderen is (‘Tieeeeeten, zij krijgt tieten!’) of een nummer van Jason Mraz, dat ik tijdens de muziekles eens moest opvoeren. (‘I’ve been spendin’ way too long checkin’ my tongue in the mirror and bendin’ over backwards just to try to see it clearer…’ Al duurde het wel even wat langer voordat die erin zat, maar toen moest ik wel.) Ik onthoud het. En ik zing mee, als het voorbijkomt op de radio. Zelfs klassieke muziek kan ik mee neuriën, ontdekte ik vandaag. Daar trek ik wel echt een grens hoor. Ik bedoel, hoe irritant is dat. Dat je naar een prachtig pianostuk aan het luisteren bent, en er opeens iemand ‘ta da da Da Da Da Da DA DA!’ doorheen blèrt. Ook gezien het feit dat ik niet zo goed kan zingen. Dus ik houd het toch maar bij de instrumentale versie van Einaudi. Eens kijken hoe lang het gaat duren voordat ik die uit mijn hoofd kan.

LOVE: PIECES

Muziek is voor iedereen anders. De manier waarop je ernaar kijkt en wat het met je doet. Sommige mensen weten er alles vanaf. Ze weten precies wat ze mooi vinden, wat hun favoriete muzikanten, genres en liedjes zijn. Daarnaast zijn ze altijd op de hoogte van de nieuwste, gaafste en onbekendste bandjes en zangers die op het punt staan om door te breken. Je hebt die mensen. En dan heb je mij.

Ik houd heel erg van muziek, begrijp me niet verkeerd. Ik speel zelf piano en luister ook heel graag naar allerlei liedjes, op allerlei momenten. Tijdens het studeren, terwijl ik hardloop, als ik heel hard mee wil zingen, wil dansen, terwijl ik me opmaak of wanneer ik in mijn eentje naar huis moet fietsen. Muziek doet een hoop: het kan mijn stemming veranderen, een herinnering terugbrengen of een geweldige gebeurtenis nog beter maken.

Muziek is belangrijk voor me – maar toch ben ik er niet zo ‘goed’ mee. Ik ontdek nooit nieuwe dingen en kan mijn eigen smaak ook niet zo goed onder woorden brengen. Ik vind zo veel leuk: pop, klassiek, indie, singer-songwriter (al moet ik eerlijk bekennen dat ik vaak niet eens weet tot welk genre iets behoort…). Voor mij dus geen wekelijks gemaakte, verse playlist met de nieuwste liedjes. Maar laatst ontdekte ik toch iets nieuws, al was het op een wat ongebruikelijke manier.

Een paar weken geleden fotografeerde ik bij het jaarlijkse concert van mijn school. Samen met de presentatrices was ik in de kleedkamer van de Effenaar, een grote concertzaal in Eindhoven. We waren aan het kletsen en omkleden, ik zette wat lijntjes eyeliner, toen we op de gang iets hoorden. Twee jongens die ook meewerkten aan het concert stonden voor de deur. ‘Dat was Matt Simons!’ zeiden ze. We wisten dat hij die avond ook in de Effenaar zou optreden. En daar kwam hij plots de lift uit. Eerder die middag hadden we al lachend voor zijn kleedkamer gestaan, waar een bordje met ‘Matt Simons’ op de deur hing. En nu liep hij er naar binnen. ‘Hi guys,’ zei hij. De jongens besloten aan te gaan kloppen voor een foto, maar dat vonden wij niet kunnen. Een kleedkamer hoort een rustige plek te zijn, waar je je kan voorbereiden zónder hysterische fans, vond ik.

Ongeveer twintig minuten later was het tijd om te gaan: het concert zou zo beginnen. Ik stond in de gang te wachten tot iedereen zijn schoenen aan had, haren had gecheckt en ‘zit mijn jurk wel goed?’ Toen hoorde ik een stem zingen. Een mannenstem. Heel mooi zingen. Het waren slechts flarden van liedjes, maar toch klonk het prachtig. Ik zette heel zachtjes wat passen dichterbij, en zag dat de kleedkamer van Matt Simons openstond. Een mini live concert, op drie meter afstand. Een paar minuten lang stonden we met ingehouden adem te luisteren, maar toen moesten we echt gaan.

Eenmaal thuis wilde ik natuurlijk meer. Ik downloadde zijn album Pieces, en sindsdien staat het op replay. Dat is iets wat me vaak overkomt. Ik hoor een liedje op de radio en zoek het album op. Vaak vind ik de nummers die daarop staan veel mooier dan dat nummer dat iedere dag 100 keer gedraaid wordt. Matt Simons’ ‘With You’ vind ik mooi. Maar ‘Pieces’ (het nummer, niet het album) spreekt me nog meer aan. En ook de andere (relatief onbekende) nummers op zijn album zijn super. En misschien ben ik wel weer de laatste die het ontdekt, maar dat maakt me niet zoveel uit. Ik heb weer een nieuw album om grijs te draaien.

PHOTOGRAPHY: SCHOOL CONCERT

Woensdag- en donderdagavond ben ik druk aan het fotograferen geweest. Jaarlijks organiseert mijn school een concert, waarvoor iedereen zich kan opgeven. Na audities blijven er zo’n zestig supermuzikale mensen over. Zij vormen dansgroepen, duo’s, trio’s en bandjes en met hun acts worden twee avonden gevuld. Ook voor de fotografie kon je je opgeven, en dat is wat ik gedaan heb. Een superervaring, dat was het. De sfeer tijdens de repetities, backstage en tijdens de voorstellingen is heel leuk. Doordat ik er als fotograaf bij was, heb ik dit allemaal meegemaakt. Daarnaast heb ik weer heel veel geleerd over concertfotografie – dat had ik namelijk nog nooit eerder gedaan. De twee avonden bestonden voor mij uit extreem veel heen en weer lopen, hurken, op mijn tenen gaan staan, lenzen wisselen (in het donker! Jongens, dat is lastig!!!). Ik fotografeerde aan één stuk door, af en toe mijn adem inhoudend om de camera zo stil mogelijk te houden. Terwijl ik de foto’s aan het inladen was, kon ik al zien dat er best wat mooie plaatjes tussen zaten. Nou kan ik natuurlijk niet al deze foto’s gaan plaatsen. Ten eerste omdat ik het dan wel netjes zou vinden om toestemming te hebben van de mensen die er op staan. Ik heb denk ik zo’n 60 mensen gefotografeerd, dus hen allemaal benaderen zou nogal veel werk zijn. Ook zouden het nogal veel foto’s zijn, om hier te plaatsen. Naast het fotograferen van alle artiesten, heb ik ook veel sfeerfoto’s gemaakt. Deze wil ik graag met jullie delen!

IMG_9356

IMG_9352 IMG_9350 IMG_9346

IMG_9265 IMG_0362IMG_0021IMG_0097IMG_0068IMG_0065IMG_0382IMG_9974