MARRAKECH: DAY #4 ENFIN

IMG_1246

Op woensdag brak onze laatste dag aan. Donderdag vliegen we weer naar huis, maar als we op het vliegveld zijn is de zon waarschijnlijk nog niet eens opgekomen. Dan denk ik dat je dit wel de laatste dag mag noemen.

‘Wat wil iedereen nog doen?’ was eigenlijk de vraag van vandaag. We bezochten een soort van winkelcentrum. Ik zeg ‘een soort van’ omdat de winkels er geen ‘Zara’ of ‘H&M’ heetten – het waren allerlei kleine winkeltjes met Marokkaanse producten. Antieke spullen, een ander deel was handgemaakt. Even later liepen we door een straat waar wél een Zara zat, die ik natuurlijk niet zomaar voorbij kon laten gaan. Echter ging ik zonder tasje weer naar buiten. De winkel was heerlijk buitenlands in zijn opgeruimdheid en kalmte. Helaas in de maten ook: XS en S en dat was het. Maar goed, het is niet dat ik nog niet genoeg kleren heb of zo.

We lunchten en besloten daarna de souks in te duiken. De souks laten zich denk ik het best omschrijven als een overdekt doolhof, vol met winkeltjes. Er wordt van alles verkocht: van Perzische tapijten tot gedroogde vruchten en van namaaktassen (wat zeg ik? Namaak ‘alles’) tot wonderlampen van Alladin. Het lijkt eindeloos. Steeds kan je weer een andere afslag nemen, de steegjes worden alsmaar smaller. Op de eerste dag namen we ook al een kijkje, maar toen was het een beetje te overweldigend voor mij. Ook vandaag keek ik mijn ogen uit, maar op een relaxtere manier. Het was veel rustiger in de souks, aangezien we er op het heetst van de dag waren. Alle verkopers die je normaal zouden bespringen, leken even pauze te hebben. Vond ik niet erg.

Ik had mijn camera bij me en klikte er op los. Er is zoveel te zien: prachtige kleuren, mooie structuren en vele interessante mensen. Wel moest ik een beetje oppassen met fotograferen. Sommige verkopers waren er namelijk niet van gediend. ‘Madame, madame, non!’ Duidelijke taal, dan liep ik maar snel door. Ik schrok trouwens wéér van zo’n stomme houten nepslang. (Ik weet het, je verklaart me nu voor gek. Maar ze bewegen en dan lijken ze heel echt!) ‘I’m sorry’ mompelde ik een beetje beschaamd tegen de man die ze vasthield. Hij lachte. ‘No, no, i’m sorry! Don’t be affraid.’

We koelden af met een laatste uurtje aan het zwembad en maakten ons klaar voor het eten. Ook pakte ik mijn spullen alvast (lees: ik gooide drie jurkjes en een broekje in mijn koffer), aangezien we donderdag zo vroeg weg moesten. We hebben van veel verschillende keukens geproefd terwijl we hier waren. Frans, twee keer Marokkaans en tenslotte Indisch / Aziatisch. Ook erg lekker! De zonsondergang die we vanaf het dakterras konden zien maakte de laatste avond compleet.

Ik kan wel zeggen dat ik een hele fijne vakantie heb gehad. Ten eerste was het weer heerlijk: zonnig, maar niet té warm (wat het hier in de zomer wel kan zijn). Marrakech is een stad vol drukte en productiviteit. Er is veel te zien, veel te doen en je aandacht wordt op allerlei manieren getrokken. Dit kan soms een beetje too much zijn, maar ik vond het toch ook wel erg leuk. Je komt in een totaal andere wereld terecht – anders als in: helemaal niet westers (ondanks de Franse invloeden op het gebied van taal). Er zijn zeker ook manieren om even aan de drukte te ontsnappen, zoals in de Jardin Marjorelle, of zelfs al in het hotel waar wij verbleven (terwijl dit toch midden in de stad zat). Het was een hele leuke ervaring, ook op fotografisch gebied: Marrakech is erg fotogeniek! Hieronder de laatste foto’s.

IMG_1215 IMG_1221 IMG_1232 IMG_1243 IMG_1246 IMG_1251 IMG_1258 IMG_1266 IMG_1273 IMG_1279

MARRAKECH DAY #3 MAKE A RIGHT TURN

IMG_1190

Gisteren eindigde de dag bij het zwembad, vandaag begon hij er. Na een lekker ontbijtje, natuurlijk. Het werd een ultieme relax-ochtend, mama en ik hadden namelijk een massage besproken. Onder het hotel bleek een enorme spa te zijn, inclusief binnenzwembad in oriëntaalse sfeer. De massage was heerlijk. Helemaal ‘zen’ gingen we lunchen, even opfrissen en de stad in.

Al eerder vertelde ik over de koetsjes met paarden die hier veel rondrijden. Supertoeristisch, maar aangezien wij toeristen zijn… waarom niet? We hobbelden door de stad en zwaaiden naar andere mensen in hun koetsjes. (Volgens mij was er een soort onuitgesproken regel: mensen in koetsjes zwaaien naar elkaar. Net als mensen in oldtimers.)

Er was niet gedacht aan een klein detail, namelijk dat Mart en ik allebei allergisch zijn voor paarden. We worden er dan ook niet vaak aan herinnerd, aangezien niemand van ons in het speciaal paardenliefhebber is. Daarnaast zou je denken: in de openlucht, terwijl je in een karretje zit áchter het paard… (dus niet eens erop). Dan zal je er toch geen last van hebben? Dus wel, blijkbaar. Een beetje sniffig maakten we ons toertje af. We kwamen weer langs allerlei interessante dingen. Chique buitenwijken, steegjes waarvan je je afvroeg of we er wel doorheen zouden passen. Het paleis van de koning (al zagen we alleen een hele hoge muur en een dikke poort met daarvoor vier bewakers).

Terug in het hotel legde ik even een koud doekje op mijn ogen. Zo’n reactie trekt gelukkig snel weg, dus konden we op zoek naar het restaurant voor die avond. Niet ‘op zoek’ in de zin van: ‘waar zullen we eens gaan eten?’. Nee, met ‘op zoek’ bedoel ik: ‘waar bevindt het restaurant zich?’ Natuurlijk hadden we dat in het hotel wel even gevraagd. ‘Drie keer rechts en dan bent u er.’ werd daar gezegd. Klinkt simpel, maar wij wisten wel beter. Dat zeiden ze gisteren namelijk ook, en toen kwamen we na drie kwartier zoeken toch maar terug naar het hotel. Niet gevonden. Het lastige hier is, dat je niet zo goed weet wat je als straat moet beschouwen. Je kan om de halve meter wel ergens afslaan, maar dit zijn vaak behoorlijk duistere steegjes. Dat je denkt: ‘Dit kan het nooit zijn.’

Vanavond ging het gelukkig makkelijker. De naam van het restaurant stond netjes op een bordje naast de deur, en voor we het wisten stonden we op een dakterras met uitzicht op de stad. Er waren banken met kussentjes, kaarsjes op de tafels en lantaarns stonden in inhammen in de muren. Tientallen zwaluwen vlogen door de schemering. Het eten was lekker, de sfeer was goed. Een paar uur later gingen we drie keer links, en waren we weer op de hotelkamer.

IMG_1138 IMG_1141 IMG_1160 IMG_1161 IMG_1163 IMG_1172 IMG_1179 IMG_1190 IMG_1200 IMG_1205

MARRAKECH: DAY #2 AROUND THE CITY

IMG_1015

Eén van de redenen voor mijn familie om Marrakech te bezoeken is de Jardin Marjorelle. Dit is een botanische tuin midden in de stad. Het is opgezet door (surprise!) meneer Marjorelle. Toen hij overleed werd Yves Saint Laurent de eigenaar van de tuin en het bijbehorende huis. Ik weet dat de tuin meestal bij het huis hoort, maar hier is het toch echt andersom. Toen we door de poorten liepen, ebde de drukte van de stad meteen weg. In plaats van het geraas van scootertjes, kon je hier de vogeltjes horen fluiten (en het kwam niet uit een luidspreker of paddenstoel à la de Efteling). Er groeide van alles: bamboe, cactussen, hier en daar een felgekleurde bloem en nog vele andere planten en bomen. Dit alles stak mooi af tegen de kobaltblauw geverfde muren en potten, die door de hele tuin verspreid stonden. Mama was blij, aangezien ze de tuin al lang eens wilde zien. Maar ik vond het ook allemaal prima, want het was heerlijk om er foto’s te maken.

Na een theetje op een terras verlieten we de tuinen en gingen we de drukke binnenstad weer in. Ik verbaasde me over de Franse invloed die de stad kent (en het gehele land, denk ik dan?). Ergens in mijn achterhoofd wist ik wel dat Marokko Franstalig is (met name door ‘D’accord’, mijn Franse schoolboek. Daarin hebben ze het vaak over ‘Aziz’ die zijn familie gaat bezoeken in ‘le Maroc’.) Bijna iedereen spreekt hier Frans: mensen in het hotel en restaurants, taxichauffeurs en mensen die op straat hun handeltje verkopen. Ook dingen als straatnaamborden, reclames en menukaarten zijn Franstalig. (Thank god, want mijn Arabisch is niet meer wat het geweest is.) En misschien nog het beste: ze hebben crêpes met Nutella bij het ontbijt. Daar ga ik zeker nog een keer gebruik van maken!

We liepen wat rond, proefden de sfeer en ik maakte vele foto’s voor mijn ‘scooterproject.’ Wat ben ik toch blij met mijn familie: die gaan rustig een kwartier ergens langs de weg zitten omdat ik graag mijn foto’s wil maken. Gelukkig vinden we het allemaal leuk om alleen al ergens ‘te zijn.’ Het is lastig uit te leggen, maar bij ons gaat het er meestal niet om om in één vakantie zo veel mogelijk te doen. Zodat je alle highlights van de stad te zien krijgt. Gaaf natuurlijk, maar aan het einde van de vakantie ben je helemaal op door al het gehaast, en aan de dingen die je super interessant vind heb je waarschijnlijk niet heel veel tijd kunnen besteden in verband met een druk schema.

We doen dus meestal gewoon waar we zin in hebben, en na een flinke wandeling door de stad was dat relaxen. We lagen aan het zwembad, waar ik iets probeerde te doen aan mijn melkflesjes. (Een tamelijk mislukte poging, trouwens, ik houd het nooit lang uit in de zon. Maar misschien is dat ook wel een goede eigenschap?) Verder las ik een boek op de iPad (het derde deel van de Shopahollic serie, vond dat ik daar toch maar eens aan moest beginnen), typte ik m’n blogjes en genoot ik van het feit dat ik lekker niets hoefde te doen. Want ook daar is het vakantie voor.

Bereid je voor op een shitload aan foto’s!

IMG_0929 IMG_0930 IMG_0931 IMG_0932 IMG_0943 IMG_0947 IMG_0954 IMG_0957IMG_0968 IMG_0976 IMG_0977 IMG_0983 IMG_0989 IMG_0992 IMG_1015 IMG_1020 IMG_1021 IMG_1042 IMG_1098 IMG_1116

MARRAKECH: EN MOBILETTE

Collages

In Marrakech verplaatsen de mensen zich op veel verschillende manieren. Sommigen wijken niet af van die in Nederland: lopend, met de auto, met de fiets (al had ik dat niet gedacht), met de bus (waarin mensen zich bijna opstapelen, zo vol zit die), en in taxi’s. Yellow cabs, net als in New York, maar toch net iets anders. Ten eerste zijn ze niet felgeel, meer een pasteltint. Daarnaast is de staat van de taxi’s ook… anders. Dat je bang bent dat de deur eruit zal vallen als je hem te hard dichttrekt. Maar voor vijf euro brengen ze je waar je heen wilt en daar gaat het natuurlijk om.

Naast de traditionele vervoersmiddelen zijn er nog andere opties. Er crossen tuk tuk’s door de straten, er zijn ezels die karren trekken en paarden met wagens erachter. Al denk ik dat die laatste enkel gebruikt worden door toeristen.

En dan is er nog één ding dat echt opvalt. De enorme hoeveelheid scooters die hier rondcrossen. En met scooters bedoel ik eigenlijk dat, en alles wat er in de buurt komt. Brommers, snorfietsen, solexen – ik ben geen expert op dat gebied. Ze crossen overal rond, met erg variërende bestuurders. Mannen, vrouwen (met en zonder hoofddoek/burka), stelletjes, vriendinnen (van tieners tot oma’s), zelfs hele families. Eén kind op het stuur, daarachter vaak papa, daarachter weer een kind en mama achterop. Een kind voor de bestuurder is ook nog een optie. Wie zegt dat je een grote auto nodig hebt voor een gezin met drie kinderen?

Ze zijn overal, les mobilettes, zoals ze hier denk ik genoemd worden. Op snelwegen, drukke kruispunten, in de binnenstad en zelfs in de smalste steegjes.  Het leek me leuk om er een serie van te maken!

IMG_1073

MARRAKECH: DAY #1 FIRST IMPRESSIONS

Schermafbeelding 2013-05-06 om 23.21.22

‘Milou, maak jij een wereldreis of zo?’ was een vraag die me laatst via Whatsapp gesteld werd. ‘Amsterdam, Antwerpen, Parijs en Marrakech in één vakantie!’ Ik ging naar Amsterdam en Antwerpen met mijn nichtje, een paar spontane dagen Parijs met een vriendin en haar ouders, en dan ook nog op (een lang van tevoren geplande) vakantie met mijn eigen familie. Mij hoor je absoluut niet klagen!

Ik heb een heleboel verhalen over Marrakech gehoord en gelezen. Verhalen van mensen met slechte ervaringen: diefstal, problemen met apen en slangen, opdringerige hennatatoeëersters, en nog meer bizarre dingen. Daarnaast ook veel positieve geluiden, van mensen die de tijd van hun leven hebben gehad. Nou ben ik niet iemand die altijd uitgaat van de goede afloop van dingen. Sterker nog: meestal ga ik daar niet van uit (want dan kan het alleen maar meevallen, is dan mijn redenatie. Pessimistisch, i know, maar wat doe je eraan?).

Die verhalen over geweldige ervaringen was ik dus een beetje vergeten toen we op de eerste dag over Djemaa el Fna liepen, één van de grootste en drukste pleinen van de stad. Overweldigend, is denk ik het goede woord om het te beschrijven. Van alle kanten kwamen er indrukken op me af. Honderden mensen krioelden over het plein. Lopend, in tuk tuk’s, op scooters, in huifkarren. Daarnaast waren er veel dieren: paarden die de huifkarren trokken, compleet verwaarloosde ezels, zwerfkatten, aapjes in kooitjes, slangen (!!!) die bezwoeren werden door fluitspelende mannen. En er was lawaai. Brommende en toeterende voertuigen, muziek van artiesten en Cd-spelers, roepende mensen. En daar liep ik dan tussen, in mijn zomerjurkje met daaronder mijn melkflesbeentjes (maar daar wordt aan gewerkt). Kun je het je voorstellen?

Aan de ene kant was het erg indrukwekkend en leuk om te zien. Aan de andere kant was het misschien iets té overweldigend. Aan allerlei kanten waren er mensen die iets van je wilden. ‘Miss, miss! Beautiful handbags!’ ‘Come see, come see!’ Op een bepaald moment was er zelfs een man die riep: ‘Kijken, kijken, niet kopen.’ toen we vriendelijk bedankten voor zijn koopwaar (bestaande uit rieten hoedjes, neppe Louis Vuiton tassen en ‘de nieuwste iPhone 6’.) Ik was moe van de reis en van alle kanten vlogen de indrukken op me af. Een man met een stuk of zes slangen in zijn hand passeerde. Ik schrok me kapot, slaakte een gilletje en week uit. ‘No, no!’ riep de man. ‘Milou,’ hoorde ik mama achter me zeggen, ‘die zijn van hout.’ Oeps.

Ik liep ook wel te genieten hoor! Het plein geurde naar kruiden, overal stonden kramen met daarin honderden sinaasappels uitgestald. De zon wierp lange schaduwen over de tegels. In mijn hoofd had ik al honderden foto’s gemaakt. Ik had mijn camera niet bij me namelijk. Eerst maar eens de stad zien met mijn eigen ogen, in plaats van door mijn zoeker. (De foto hierboven is genomen met mijn telefoon – ik kon het natuurlijk niet laten om er ééntje te maken.)