Een kort filmpje met sfeerbeelden uit Lissabon, hope you like it!
Auteur: Milou
BALCONY SCENES
Toen ik de eerste dag in Lissabon was, vielen me een paar dingen op. De Harry Potter studenten natuurlijk, en de kastanjes die overal verkocht werden. Maar ook de enorme hoeveelheid balkonnetjes, én de vele mensen die daar op stonden. Vaak stonden ze gewoon maar wat voor zich uit te turen, nadenkend over het leven, wat ze gingen eten die avond. Of misschien wel heel andere dingen, ik zeg ook maar wat. Ijsberen, een sigaretje roken, de was ophangen, praten met de onderburen – het gebeurde allemaal op de balkons van Lissabon. Ik besloot het vast te leggen, et voilà: een kleine fotoserie was geboren.
LISSABON DAY #3 AND #4
Dag drie en vier van mijn tripje naar Lissabon heb ik even samengevoegd in één post. Zo veel foto’s zijn het namelijk niet. Ik heb wel nog wat andere dingen vastgelegd tijdens deze twee dagen, maar die zien jullie later nog voorbijkomen!
Ik kan het niet laten om nu te zeggen… Ik zei het toch!!! Lijkt verdorie wel Zweinstein hier. Ze hebben zelfs puntige capuchons aan die capes hangen. Puntcapuchons!
En dan hangt de stad ook nog eens in de rook, bij wijze van special effects. Deze is afkomstig van de kastanjes die op elke straathoek verkocht worden. Bij de bereiding hiervan komt dus een heleboel rook vrij, en daarnaast een geur die door heel Lissabon te ruiken is.
Het station, ook gehuld in rook
Lissabon van bovenaf. We bezochten op de laatste dag nog een oud kasteel dat bovenop een heuvel staat, waardoor je de hele stad kan zien.
En ook het kasteel en alles daaromheen was erg mooi
En een tuk tuk om mee af te sluiten! Dit waren mijn Lissabon verslagjes, ik hoop dat jullie ze leuk vonden om te lezen. Maar zoals ik al zei: er komen nog twee andere Lissabon-gerelateerde dingetjes aan. Als je daar benieuwd naar bent zou ik zeggen: neem zeker nog een keer een kijkje!
LISSABON DAY #2
Keeping it short wat betreft een intro, ik heb namelijk heel veel foto’s die ik wil laten zien! En als ik dan hierboven ook nog een heel end weg ga kletsen wordt het wel een erg lang verhaal.
Een mooie begin van de ochtend in het prachtige trappenhuis van het hotel waar we verblijven. De trappen zelf zijn helemaal van marmer, en al heel oud – te merken aan het feit dat hij hartstikke scheef is door slijtage.
Voordat ik toch rond de 23e verdieping aan een touwtje zou gaan bungelen… Nou ja, heb je in ieder geval geen suf baantje.
Weerspiegelingen. Deze foto maakte ik vanuit een bus. We hadden besloten om, lekker toeristisch, een tour door de stad te maken. Dat is een goede manier om veel te zien als je niet zo veel tijd hebt, je krijgt al snel een indruk van een stad. Klein nadeel: die bussen stoppen niet als je even een foto wilt maken. Dit kan vervelend zijn (wanneer je, net als je je camera gereed hebt, aan je onderwerp voorbij rijdt), maar het is ook wel weer een uitdaging.
De trammetjes die overal in Lissabon rijden. Of ja, overal… In bepaalde (vaak ietwat vervallen) buurtjes zie je soms sporadisch nog een stuk rails liggen. Van een vaste verbinding is dan geen sprake meer, lijkt me.
Chillend standbeeld
Brug in Lissabon, gemaakt door dezelfde mensen die ook de brug in San Francisco bouwden. (Wat ook wel te zien is, zelfs de rode kleur is hetzelfde.) En net zoals in SF vaak het geval is, stond hij in de mist.
Uitzicht over Lissabon vanaf het monument voor de Portugese ontdekkingsreizigers.
Klein haventje van bovenaf
En het plein voor het monument. Je kan het niet zo goed zien, maar in het midden, waar al die mensen staan, is de wereld afgebeeld, met daarbij alle ontdekte plaatsen en bijbehorende tijden.
Met Mart boven op het monument
We bezochten een kerk, maar niet zomaar één. Je kan er naar binnen, maar toch ook weer niet… Want eenmaal binnen sta je nog steeds buiten! Jaren geleden is er brand uitgebroken in de kerk, waarna het dak is ingestort. Er is toen besloten om de puinresten weg te halen, maar de rest (muren en bogen), zijn blijven staan. Een soort openluchtkerk dus, inclusief kleine grasmatjes op de oude kerkvloer.
Vervolgens namen we de trap naar…
Nog een uitzichtpunt! Hier nam ik vele foto’s voor een klein serietje waar ik hier in Lissabon mee bezig ben, die zien jullie snel!
We bezochten nog een kerk…
…dit keer één met een dak
En we struinden nog wat door de kleine straatjes van Lissabon
Ik voel een overeenkomst tussen mij en de bewoner van dit huis. En dat baseer ik op de hoeveelheid zwarte was die er buiten hangt.
En nog een keer de tram! Nu gingen we er zelf mee naar beneden. Leuk detail: toen ik een foto van de voorkant maakte, checkte de conducteur nog snel even zijn kapsel. Als je haar maar goed zit!
Dat was het, hope you liked it!
LISSABON DAY #1
Vandaag was het zover: Lissabon dag 1! Moesten we er wel eerst naartoe, natuurlijk. Op Schiphol aten we wat en haalde ik een Frappucinno bij Starbucks. Ze moeten daar echt een kindermaatje gaan invoeren, zelfs die kleine bekers vind ik veels te groot. Vervolgens gingen we door de douane. Self-service is dat voortaan. ‘Maar, dat heeft toch helemaal geen zin?’ Dat zou je zeggen inderdaad, maar hé, er zal toch wel iemand over nagedacht hebben. Ik legde mijn paspoort op een schermpje, lachte even naar een digitaal handje dat naar je zwaait vanaf een lcd-scherm. Er werd een foto van me gemaakt…. En toen gebeurde er niks. ‘Moet je soms terugzwaaien of zo?’ Nee, voor minderjarigen werkte het nog niet, dus kwam er nog een echte douanebeambte aan te pas.
Rond half één steeg ik op vanaf Schiphol. Drie uurtjes later landde ik op het vliegveld van Lissabon. Ondanks het feit dat ik al best vaak gevlogen heb, blijf ik me erover verbazen: na drie uur in een vliegtuig stap je een hele andere wereld binnen. En nu valt het bij Lissabon natuurlijk nog wel mee – het is gewoon een Europees land. Maar toch anders.
Ten eerste het weer natuurlijk. Lieve zon, ik heb je gemist! Zonder jas, sjaal of paraplu op het terras zitten, in Lissabon kan het gewoon. Heerlijk. De lucht was continu strakblauw en de zon scheen op de gekleurde gebouwen. Deze zorgen mede voor de superleuke sfeer die hier in Lissabon heerst. Een oude, statige stad is het, als je het mij vraagt. Lange straten vol met hoge bomen en prachtige huizen, pleinen met standbeelden en mozaïeken straten. Af en toe komt er een tram voorbij geklingeld.
We spotten een hoop studenten. Ik denk dat er ook hier een soort ontgroening plaatsvindt momenteel. De newbies allemaal gekleed in gele shirtjes, de ouderejaars in zwarte capes. Dat dragen hier alle studenten, aldus de taxichauffeur die ons de stad in reedt. Zijn die gewaden misschien het ‘jasje dasje’ van Lissabon? Ze deden mij stiekem een beetje aan Harry Potter denken…
Een echte planning was er vandaag nog niet. We hebben vooral veel gelopen – en dan maar kijken waar je uitkomt. En ik heb veel foto’s gemaakt! Heerlijk om daar weer tijd voor te hebben. Hieronder kan je ze zien!
FALL BREAK
Het was even bikkelen, deze laatste schoolweek. Iets met een verdunningsreeks bij biologie (waarna ik uit ervaring kan vertellen: natriumchloride is niet lekker), nog een paar so’s en een af te ronden project. Dan het laatste dagje – docent zijn op een middelbare school lijkt me al niet gemakkelijk, maar wanneer de vakantie voor de deur staat… Oei, oei, oei. De leraar met het kortste lontje was bij voorbaat maar vast thuis gebleven.
Toen ik vanmiddag, na een gezellig feestje, naar huis fietste, kon het nooit warmer zijn geweest dan tien graden en regende het aan één stuk door. Nu zit ik in m’n pyjama op de bank terwijl de regen op de ramen tikt, en heb ik een sterke neiging om de open haard aan te doen. Tel daar de extreem knusse lampjes op mijn kamer (echt, ik kan niet eens uitleggen hoe gezellig die zijn) en het feit dat ik mijn winterjas al meerdere keren heb gedragen bij op, en dan weet je: ja, het is nu echt herfst. En dit wordt dus een echte herfstvakantie.
Wat houdt dat in? Een herfstslaap houden, ten eerste. Me als een soort egeltje me opkrullen in mijn bed, het lijkt me heerlijk. Ik ben er echt aan toe, ook. Het is gewoon zo’n gekkenhuis op school. Ik denk steeds: maar vorig jaar had ik het toch ook druk? Waarom is het dan nu zo’n probleem? Het zou kunnen liggen aan een matige planning, een tamelijk laag concentratievermogen en idem motivatie… Of misschien is de stof gewoon écht moeilijker, en is er wel meer werk dat gedaan moet worden. Ik gooi het maar op een combinatie van beide.
Ik ga natuurlijk niet de hele vakantie in mijn nest liggen – er staan absoluut dingen op de planning. Zaterdag een dagje Amsterdam, afspreken met leuke mensen en woensdag naar Lissabon! Ik ben heel benieuwd, want ik heb de stad nog nooit eerder bezocht, maar ik hoor er wel veel goede verhalen over. En, een fijne bijkomstigheid: de temperaturen in Lissabon liggen boven de 20 graden. Kan ik daar mooi even vitamine D aanmaken! (Misschien zelfs een voorraadje aanleggen. De tijd van in het donker naar school én naar huis fietsen komt er weer aan.)
Maar dat is niet het enige, natuurlijk. We gaan denk ik veel bekijken en bezoeken, een echte citytrip dus. Natuurlijk ben ik van plan om veel foto’s te maken, daar heb ik ook echt zin in! Ik merk dat, nu ik even geen project heb lopen, ik veel minder fotografeer, en dat is wel jammer. Maar straks heb ik genoeg tijd en bovendien mooie plaatsen om vast te leggen.
En ik ga jullie hier op de hoogte houden. Ik moet even kijken hoe het gaat met internet daar. Maar ik heb hoogstwaarschijnlijk veel om te vertellen (in tegenstelling tot wanneer ik gewoon naar school ga…), dus ik wil graag m’n verhalen met jullie delen.
Als je zelf ook vakantie hebt: geniet ervan! Ga ik zeker ook doen.
WHAT’S UP?
Het is stil geweest hier op m’n blogje, om verschillende redenen. Drukte met school, drukte met leuke dingen. Daarnaast had ik even niet veel onderwerpen om over te schrijven. Dus ik dacht, dan doe ik het maar eventjes niet. Ik kan jullie wel met willekeurige info gaan vervelen, maar dat leek me niet zo’n goed plan. (Oh wacht, dat is eigenlijk wat ik altijd doe. Laat maar.)
Wat ik wel leuk vond om te merken: jullie missen mijn blogjes! Van verschillende mensen heb ik de vraag gekregen wanneer ik weer zou beginnen, of waarom ik niets plaatste. Voor sommigen is mijn blog een onderdeel geworden van hun dagelijkse (of wekelijkse) routine, en dat vind ik echt een hele grappige gedachte.
Zie deze blogpost maar als een soort update, om jullie bij te kletsen over wat ik heb meegemaakt de afgelopen weken. Het leek me wel handig om dit te doen aan de hand van foto’s, die ik natuurlijk heb voorzien van mijn vertrouwde commentaar.
Ik besprak met iemand deze effectieve leermethode. Credits gaan naar vriendin Merel, ik heb het niet zelf bedacht.
Voor Engels moest ik een brief schrijven, en ik bedacht me opeens: al drie jaar lang schrijf ik al mijn brieven naar vriendin Carmen. Of het nou voor Engels, Frans of Nederlands is, al mijn brieven gaan naar haar, en andersom volgens mij ook. Het is een beetje een traditie geworden.
Ik liep over het schoolplein en vond de sfeer opeens wel heel herfstig: niemand te bekennen, grijze lucht, blaadjes die rondgeblazen werden door de wind… Nou is deze foto ook wel in zwart-wit, dat werkt natuurlijk ook niet echt mee.
Ja fijn hoor, Snapchat… Sta je even rustig het leven te overdenken (tenminste, zo ziet het eruit. In werkelijkheid heb ik geen flauw idee wat ik daar stond te doen), en dan zie je dat een uurtje later terug op je eigen telefoon.
De inhoud van de schoolbibliotheek, niet meer in kasten maar in hoopjes op de vloer. De bibliotheek is dus al weg, maar de boeken zijn er nog… Raar.
Al vrij snel na het begin van het jaar werd er een groepsgesprek begonnen, met daarin een heleboel mensen uit V4. 196, 268, of 436 ongelezen berichten zijn niet ongebruikelijk. Waar gaat het dan over? Voornamelijk huiswerk (wat dat is, of de antwoorden ervan) of voetbal. Foto’s van samenvattingen, zoals je hierboven ziet. Expeditie Robinson, op donderdagavond. En natuurlijk een hoop flauwekul. ‘Is het de moeite waard om alles terug te lezen?’ Meestal is het antwoord ‘nee’.
Ik vond een lieveheersbeestje op mijn fietszadel na een dag op school.
Er heerst momenteel een vrij fanatieke strijd bij mij thuis, die te maken heeft met het spelletje Dots. Het spel zelf is te simpel voor woorden, maar het maakt blijkbaar toch iets los, want iedereen wil de highscore halen. Hierboven die van mij, maar 458 is volgens mij de hoogste die tot nu toe gehaald is hier. En daarmee bedoel ik niet alleen mijn familie: na een tijdje bleef de Dots-manie niet meer tot hen beperkt. Mocht je nog een uitdaging zoeken….
Laat huiswerk maken: donker buiten + licht (door mijn bureaulamp) binnen = een weerspiegeling in het raam
En daar sta je dan, voor een dichte brug. Het is wel een grappig gezicht vind ik, aangezien je op zo’n moment goed kan zien hoeveel scholieren er wel niet vanuit mijn dorp naar de middelbare fietsen. En ’s ochtends kan je ook nog zien op wélke school ze zitten: hoe harder ze moeten fietsen na het oponthoud, hoe verder de school.
Opstaan wordt voor mij veel moeilijker wanneer het nog donker is ’s ochtends, maar de zonsopgang die soms volgt op de fiets maakt een hoop goed.
Ik had het met iemand over de stoelen bij ons op school: wat een drama. De enige manier waarop je (of ik, ben ik de enige met dit probleem?) er normaal op kan zitten, is helemaal onderuitgezakt. Dat is niet top voor je rug, ziet er niet zo charmant uit en door docenten wordt het meestal ook niet goedgekeurd. ‘Ga eens rechtzitten!’
Yay, it’s back! Na twee jaar onafscheidelijk te zijn geweest van mijn horloge, moest ik laatst toch echt even afstand van hem doen. Hij liep niet meer, en moest dus gerepareerd worden. Ongeveer een maand droeg ik een horloge van mama. (Ook niet erg, het was namelijk een erg mooi horloge.) Vorige week kreeg ik hem weer terug, gemaakt en daarnaast helemaal shiney.
Oehh dit is lekker. Schil een appel en snijd hem in stukjes, gooi er een heleboel kaneel overheen (Tip vooraf: lees eerst het etiket op het potje, kerrie lijkt erg op kaneel.) Wil je het helemaal mooi maken dan doe je er ook wat rozijnen bij. Even in de magnetron et voilà, appeltaart, maar dan zonder taart.
Nog iets waardoor je hele huis lekker gaat ruiken: popcorn!
Dinsdagochtend fietste ik samen met Colette naar een basisschool een dorp verderop. Net als vorig jaar ga ik filosofielesjes geven aan een klasje en vandaag gingen we een keer kijken om kennis te maken. Moesten we de betreffende school wel eerst even vinden… Neem mijn falende richtingsgevoel, het feit dat ik bijna nooit in dat dorp kom, tel daar extreme mist bij op en je bent zo een kwartier rond aan het dwalen. Gelukkig waren we nog op tijd, en de eerste indruk van het klasje is heel positief. Volgende week dinsdag gaan we zelf onze eerste les geven, veel zin in!
De weg naar school is totaal niet spannend, maar met muziek als enige reisgenoot lijkt het nog wel langer te duren.
Een hartjes-aardappel! (Ik weet dat er mensen zijn die zich verbazen over het feit dat ik daar enthousiast van wordt. Maar laat mij gewoon, het is nou eenmaal zo!)
Tijd om te tekenen! Vorig jaar had ik vijf uur aan creatieve vakken op school: twee uur tekenen en drie uur cultuur. Een flink verschil met mijn rooster nu, dat volstaat met bèta vakken. Cultuur wordt niet gegeven in de bovenbouw, en tekenen heb ik niet gekozen. Ik moest kiezen: filosofie of tekenen, en uiteindelijk ben ik voor het eerste gegaan omdat ik dat niet thuis kan doen. Maar ik mis het wel, creatief bezig zijn op papier! Daarom besloot ik thuis maar eens aan de slag te gaan, al was het maar omdat mijn hoofd er zo heerlijk leeg van wordt.
De voeten van mijn overbuurman, die ik opeens op m’n scherm zag verschijnen toen ik per ongeluk mijn camera opende.
Een vervelings-instagram.
Dansen! Op de foto hierboven zie je de groep die voor mij danst. Meisjes van een jaar of tien zijn het, denk ik, heel leuk om te zien. En daarna mag ik zelf. Ook als ik dans kan ik even alles vergeten, heel lekker is dat. En ik kan ook nergens anders dan bij het dansen zijn met m’n gedachten – ik heb al m’n concentratie ervoor nodig.
Zo, nu weten jullie weer een beetje waar ik mee bezig ben geweest de afgelopen tijd! Ik ga zeker proberen om weer regelmatig dingen te plaatsen, want ik vind het zelf gewoon heel leuk om te doen. Tot snel, hoop ik dus!
GIRLY GIRL
Vandaag zat ik bij economie. Met mijn gedachten was ik echter bij alles behalve dat. Mijn ogen dwaalden de klas rond. Rechts van me was een vriendin opdrachten aan het maken uit een roze multomap. Links van me markeerde een meisje iets met een felroze stift. Ik haalde een roze potlood uit mijn roze etui en tekende een lijn in een grafiek uit de lesbrief. Die stevig vastzat in een roze snelhechter. Mijn gedachten waren echter nog steeds ergens anders, dus enig verband constateerde ik niet. Pas toen ik een antwoord noteerde in mijn roze schrift, vroeg ik me af: wat is dat toch met meisjes en hun roze frutsels?
Ik zal toegeven, voor sommige dingen op bovenstaande foto heb ik behoorlijk diep moeten graven (die roze haarelastiekjes bijvoorbeeld, hebben denk ik minstens vijf jaar geen daglicht meer gezien). De kleur roze is al zeker 6 jaar niet meer mijn favoriet, roze kleding is nauwelijks in mijn kast te vinden. Aan de andere kant wordt ik wel omringd door een hoop roze gebruiksvoorwerpen. Waarom? Gewoon, omdat het kan, denk ik. Verder ben ik niet zo’n meisjes meisje. Toch?
Om dat te kunnen bepalen, zal ik eerst de definitie van ‘meisjes meisje’ moeten vinden. Daar zullen de meningen ongetwijfeld over verschillen, maar hier volgt de mijne. Ik zou een ‘meisje meisje’ omschrijven als iemand die een beetje giechelig is, wel behoorlijk wat tijd besteed aan haar uiterlijk (of er in ieder geval altijd verzorgd uitziet: nageltjes gelakt, haren in de plooi), bezig is met mode, graag jurkjes en rokjes draagt, af en toe een gilletje slaakt, absoluut niet vies wil worden, altijd ruikt naar een wolkje parfum en natuurlijk houdt van de kleur roze.
Als ik mezelf vergelijk met deze (door mezelf opgestelde) definitie, kan ik er heel kort over zijn. Ik ben wél een meisjes meisje. Maar, een andere eigenschap van mij (en van mijn blog), is dat ik nooit ergens kort over ben. Dus hieronder een wat uitgebreidere analyse.
Een beetje giechelig, dat klopt wel. Ik heb zo mijn momentjes en kan dan echt extreem hard lachen met vriendinnen, om de onnozelste dingen. (Dat ik er later aan terugdenk, met mijn ogen rol en tegen mezelf zeg: ‘Dûh, Milou.’) Dan, besteed ik veel tijd aan mijn uiterlijk? Tsja, wat is veel? ’s Ochtends kan ik er soms lang over doen om mezelf klaar te maken. Ik kijk misschien iets te vaak in de spiegel. Bezig met mode: check. Draagt graag jurkjes en rokjes: check.
Maar. (‘Pfoeeee is dit verhaal nou nog niet afgelopen?’ Nee, je bent ongeveer op de helft.)
Ik zei dat ik lang bezig kán zijn ’s ochtends. Het lukt me ook wel in tien minuutjes. Daarnaast stap ik stiekem wel eens op de fiets met hetzelfde kapsel als toen ik wakker werd (niet verder vertellen), en zijn mijn nageltjes nooit netjes gelakt. (Al ligt dat misschien meer aan het feit dat ik daar gewoon erg slecht in ben.) Ik heb regelmatig een ladder in m’n panty, mijn haren hebben de neiging om zich nogal wild te gedragen en draag ik wel eens een broek met een vlekje erop, hopend dat ik de enige ben die het was opgevallen. Ik draag graag rokjes en jurkjes, maar geen ‘rokjes’ en ‘jurkjes’ (lees: franjes, kantjes en andere frutseltjes). Comfort gaat altijd boven ‘er leuk uitzien’, trouwens. Of eigenlijk probeer ik een gulden middenweg te vinden. Maar als iets prikt of kriebelt of schuurt, dan is het helaas.
Ik moet altijd niezen van zoete parfums, sla gerust een beest dood (dan heb ik het over een insect, hè. Geen konijntjes of zo), en wanneer ik er een beetje op voorbereid ben, schrik ik niet van modder op mijn broek. Ik draag vaak zwart, wat zo’n beetje tegenovergestelde is van roze.
Ten slotte ben ik niet lief genoeg om door te gaan voor meisjes meisje. Zij is een persoon met een eeuwige glimlach, waar ik bij sommigen bekend sta om mijn sarcastische opmerkingen. (Waarvan het sarcasme niet altijd door iedereen gezien wordt. Sorry als je je ooit beledigd hebt gevoeld. Ik meende het niet zo.) Conclusie van dit hele verhaal: ik ben lang van stof en geen meisjes meisje. Ik houd gewoon van roze frutsels.
#100 LAST DAY OF SUMMER
Een week geleden ging ik nog met blote benen naar school, maar toch heb ik het idee dat de zomer ten einde loopt. En niet alleen omdat ik met mijn project bij dag honderd aanbeland ben. Nee, je kan het merken, aan een heleboel dingen. Gesprekken gaan niet meer over de zomervakantie, behalve wanneer iemand zegt ‘Ik wil weer vakantie.’ Verder is het ‘Ik ben moe.’ ‘Ik heb het zo druk.’ wat de klok slaat. ’s Ochtends word ik niet meer gewekt door de vogeltjes, maar is het nog donker als ik op moet staan. De blaadjes beginnen te vallen en verkleuren, er liggen weer pepernoten in de winkel en de eerste verkoudheid heeft zich alweer aangemeld bij mij. Wanneer ik terugkijk naar mijn vakantiefoto’s lijkt dat wel een jaar geleden. Kledingwise verandert er ook een hoop: panty’s komen weer uit de kast en ik heb mijn nieuwe winterlaarzen al een paar keer aangehad. (Al ligt dat meer aan mij – ik wil nieuwe schoenen en kleren altijd meteen dragen.) Daarnaast kan ik weer zwart aan zonder dat ik overkom als een depressief persoon en op de foto met mijn geliefde beanie als ik dat wil. Ja, de laatste foto van deze zomer is er een van mezelf – de leuke dingen om vast te leggen zijn even op.
Ik heb er een hoop meegemaakt deze zomer: leuke dingen. Een hoop uitstapjes, afgesproken met vrienden en nieuwe mensen ontmoet van wie ik hoop ze nog vaak te gaan zien. Een week zeilen, een week op brugklaskamp en natuurlijk de reis naar Amerika. Het was een zomer om niet te vergeten. En mocht ik dat wel doen… Dan heb ik de foto’s nog.
#99 SATURDAY MORNING
Ongeacht het feit dat deze foto op een zaterdagavond is gemaakt, ziet een zaterdagochtend er voor mij zo uit. Een keukentafel bezaaid met kranten en een net gemaakt ontbijtje op een placemat er tussenin. Ik lees niet alles, hoor. De regionale krant sla ik over – heel vervelend dat de dorpskroegen uit Brabant verdwijnen, maar ik hoef er niet per se een paginabreed artikel over te lezen. (Ik wil overigens niet zeggen dat mijn teksten wel altijd ergens over gaan, maar dit terzijde.) Vooral de bijlagen vind ik leuk: columns, reizen, films, soms mode… De pretpagina’s van de krant, ja. Maar daar is het weekend voor. Het echte nieuws komt maandag wel weer.
De kunst van 