Tag: 100 Days of Summer

#46 ISLAMORADA

MilouPlaats een reactie

Image

Ik ben beland in een soort paradijsje. Wat ik daaronder versta? Een plek aan het water met palmbomen en witte gebouwtjes. De hele dag op blote voeten rond lopen, kanoën, eerst tussen waterplanten, dan langs vele kleine bounty eilandjes en dan met alleen de blauwe zee als uitzicht. Ons huisje wordt omringd door steigers, waar je heerlijk op kunt zitten terwijl je voeten in het water bungelen. Zo spendeerde ik mijn middag dan ook ongeveer. Er gebeurt hier verder niet veel: er dobberen wat bootjes in de zee, minisalamanders schieten de struiken in. Mart en ik speelden schaak met het bord dat op de steiger stond. Ik zal er niet te ver over uitweiden, maar in het vervolg ga ik dammen. (‘Milou, je moet wel zéggen dat je me schaakmat hebt gezet, anders telt het niet.’ En maar denken dat ik goed bezig was, met mijn pokerface…) ’s Avonds zag ik een prachtige zonsondergang vanaf het strand, met palmbomen boven me en mijn blote voeten in het zand. Zoals ik al zei: een paradijsje. De weg hier naartoe zag er overigens niet zo paradijslijk uit, met vele diners, motels die hun glorie verloren hadden. Daarnaast regende het hard, de ruitenwissers maakten overuren. Maar toen sloegen we een klein hoekje om en begon de zon te schijnen. Ik wil hier niet meer weg.

#45 ABSTRACT

MilouPlaats een reactie

IMG_6962

Ik twijfel. Zal ik, bij wijze van onderschrift bij deze foto, vertellen wat jullie precies zien? Het is niet heel makkelijk uit te leggen denk ik, aangezien ik geen handgebaren kan gebruiken (wat ik vaak doe wanneer ik iemand een idee wil geven van hoe dingen eruit zien). Daarnaast neemt het een beetje de magie weg van een abstracte foto, wanneer ik zou zeggen dat het gewoon een parkeergarage is met een palmboom ervoor. Maar misschien had je dat zelf ook al lang gezien.

#43 BLURRED SKYLINE

MilouPlaats een reactie

IMG_6907

Vandaag begon onze dag wederom op het strand. Echter begon de lucht al snel te betrekken en besloten we ergens anders onze dag te besteden. We reden naar een mall, zo’n super Amerikaans winkelcentrum. En niet zomaar één: het was enorm. Eenmaal aangekomen op de (ook enorme) parkeerplaats, bleek dat de rest van Miami ook besloten had een dagje te gaan winkelen. Natuurlijk. Het was zaterdag. Ben ik de enige die tijdens vakanties nooit weet welke dag van de week het is? Ondanks de drukte waren we blij dat we niet op het strand gebleven waren. Net toen we een parkeerplekje gevonden hadden, begon het te gieten en de komende uren zou het dat blijven doen. Eenmaal binnen waren er een paar dingen die opvielen: rare Amerikaanse winkels (je eigen servies beschilderen terwijl je ervan aan het eten bent… Ja, origineel is het wel) en erg afwisselend winkelpubliek. Er werd veel Spaans gesproken, dat had ik niet verwacht. En: het rook overal naar popcorn. Misschien leek het alleen maar zo doordat ik nog niet geluncht had, dat zou ook kunnen. Het bracht me in ieder geval wel op een idee, namelijk om ’s avonds naar de film te gaan. Natuurlijk was er een bioscoop – een winkelcentrum zonder een theater met 24 IMAX zalen kan je niet écht een winkelcentrum noemen. Volgens de Amerikaanse maatstaven dan. Het werd The Grown Ups 2. In de categorie ‘films die eigenlijk nergens over gaan’ was het de beste die ik ooit gezien heb. Wanneer je me zou vragen om het verhaal uit te leggen, zou me dat niet lukken. Gelachen heb ik wel. Op de terugweg probeerde ik nog een Miami by night foto te maken, maar dat mislukte… een soort van. Want ik vind deze blurred skyline ook wel iets hebben.

#42 OCEAN DRIVE

Milou3 reacties

IMG_6881

‘Een bekende boulevard in South Beach, met veel cafés en restaurantjes. De mensen die hier flaneren, willen gezien worden!’ aldus de Capitoolgids over Ocean Drive, Miami. Soms heeft zo’n gidsje het bij het verkeerde eind (wanneer dat ene monument toch niet zó interessant blijkt te zijn), maar in dit geval waren we juist geïnformeerd. We namen plaats bij een restaurant met een terras dat grensde aan de stoep. Een stroom van mensen trok aan onze zitplaats voorbij – we keken onze ogen uit.

De gemiddelde leeftijd lag tussen de 18 en 28 jaar. De gemiddelde huidskleur was behoorlijk donker. Er waren jongens en meisjes, ze bewogen zich dansend en met een drankje in de hand over straat. Al snel werd duidelijk: dit is het Blanes, het Salou van de negroïde jeugd. Je kon zien dat er tijd besteed was aan het uiterlijk. Alleen over opvallende kapsels zou ik al een hele pagina vol kunnen schrijven: dreads, waves, rood, blond, in knotjes, naar achter geschoven door een studded haarband (en ik vermoed vaak verlengd met een hoop extensions).

Ook met kleding viel men op: alle felle kleuren, opvallende prints, en accessoires waren uit de kast gehaald. Aan de andere kant was er ook behoorlijk wat ín de kast gebleven – ik heb een hoop borst, been, bil en buik voorbij zien komen. Soms zelfs meerdere malen dezelfde: het flaneren leek de activiteit van de avond. Heen, en terug, heen… en weer terug.

Het was goed te zien dat de mensen op straat tevreden waren met hun uiterlijk: niet alleen met de kleding die ze hadden uitgekozen, maar ook met hun lichaam. Erg verfrissend ten opzichte van de gemiddelde vrouw in Nederland. Wanneer zij (vindt dat ze) stevige bovenbenen heeft, of een beetje een zwembandje, dan wordt dat meestal bedekt, verdoezeld of gladgestreken. Hoe anders was dat bij de vrouwen in deze parade. Niks geen schaamte, ze waren er trots op. En dat mocht iedereen zien.

#41LAZY DAY(S)

MilouPlaats een reactie

IMG_6869

Tijdens de eerste anderhalve week van de vakantie hebben we behoorlijk veel gedaan. Kilometers gelopen, veel dingen bezocht, bekeken en in ons opgenomen. Heel leuk allemaal, maar vakantie is er ook om soms even niets te hoeven. Daarom besloten we van de eerste dag in Miami maar meteen een hele luie te maken. Op een ligbedje op het strand, onder een parasolletje, een boek in één dag uitlezen, gewoon, omdat het kan. Helemaal rozig worden van de zon, de zee en de zoute wind. Op je rug in het water dobberen, je haar in in touw zien veranderen (maar dat maakt niets uit, dat is hip tegenwoordig. Beachy waves, noemen ze dat. Oké!) Ergens in de middag vertrok ik met een roze hoofd richting het hotel. (Ja, dat rozige kan je ook letterlijk nemen. Wanneer ik me niet insmeer wordt ik rood, wanneer ik dat wel doe wordt ik niet bruin. Ik blijf niet wit. Nee, ik wordt roze.) Lekker het zand uit mijn haren en tussen mijn tenen vandaan spoelen onder een koude douche. (Nee, dat is niet waar. Een frisse douche. Of lauw. Zo’n diehard ben ik nou ook weer niet.) ’s Avonds een beetje slenteren, beetje eten en dan lekker naar bed, heerlijk slapen. En dan waarschijnlijk morgen weer.

#40 NOT BAD EITHER

MilouPlaats een reactie

IMG_6848

Weer een reisdag, maar deze keer met het vliegtuig in plaats van met de auto. Ik heb al behoorlijk vaak gevlogen, maar in Amerika zijn er toch twee dingen anders. Namelijk dat 1. alle douanemensen hier heel chagrijnig zijn. Het lijkt wel alsof ze daarop uitgekozen worden. Ze praten bijna allemaal behoorlijk mompelig, waardoor ik niet versta wat ze zeggen. En dan moet ik dus kiezen: of vragen ‘I’m sorry, what did you say?’ en dan een chagrijnige blik krijgen. Of op de gok een handeling uitvoeren (een stap naar links, zakken leegmaken, handen omhoog, een pirouette draaien), wat altijd het verkeerde blijkt te zijn, natuurlijk. Wat resulteert in nog meer gemompel. Puntje 2 is dat je je schoenen uit moet doen bij de douane. Een erg lachwekkend gezicht, kan ik je vertellen. Iedereen op kousen en met z’n broek op zijn knieën – riemen moeten natuurlijk ook af. Na dit proces verliep de vlucht prima. Blijkbaar zijn we door onweer heen gevlogen, ‘met bliksemflitsen en alles erbij’, maar gelukkig werd mij dat pas verteld nadat we weer veilig geland waren op Miami Airport. Al had het misschien wel een mooie foto opgeleverd. Dan maar de view vanaf onze hotelkamer. Ook niet verkeerd.

#39 THE CAPITOL

MilouPlaats een reactie

IMG_6816

Washington. Een stad waar het ruikt naar vers gemaaid gras, en waar de stoepen eruit zien alsof ze gestofzuigd worden. Waar ze op elke hoek van de straat een standbeeld neergezet hebben en belangrijke gebouwen eruit zien alsof ze uit het centrum van Rome getakeld zijn. Zo ook het Capitool: het bestuurscentrum van Washington en de rest van de Verenigde staten. Een enorm gebouw met brede statige trappen, enorme witte zuilen en hoge plafonds – om maar aan te geven dat hier de belangrijke zaken van de wereld besproken worden. Overal waar je keek zag je schilderijen, standbeelden en muurschilderingen. We werden rondgeleid door een gids, en hoewel ik er stiekem niet heel veel zin in had (sommige gidsen zijn zo langdradig en blijven maar feitjes oprakelen), vond ik het erg interessant. De mevrouw in kwestie leek alles te weten, maar beperkte zich tot de hoofdlijnen en leuke weetjes. (Twee ministers die op een schilderij tenentrappend werden afgebeeld bijvoorbeeld, om duidelijk te maken dat zij niet zo’n goede band met elkaar hadden.) Maar wanneer een familie uit Michigan dan wél heel graag wilde weten welke twee standbeelden hun staat aan het Capitool geschonken had… Dan wist ze dat ook nog te vertellen.

#38 MR. PRESIDENT

Milou1 reactie

IMG_2467

 

De eerste dag in Washington bekeken we een paar highlights van de stad. The Mall met al zijn musea, de Needle Tower (ingepakt vanwege renovatie) en natuurlijk Het Witte Huis. ‘Zou hij thuis zijn?’ vroeg een van mijn familieleden, doelend op de president. In Nederland wappert de vlag op de Dam wanneer de koningin aanwezig is. Maar hier in Amerika kan je uit een vlag niets opmaken – die wapperen hier altijd en overal, vanwege de Amerikaanse trots. Later op de dag gebeurde er iets waardoor we wél meteen wisten dat de president in Het Witte Huis aanwezig was geweest. Het was rond een uur of half zeven. We stonden voor een stoplicht te wachten om over te steken, toen er opeens een politiemotor met zwaailicht en sirene aan een tunnel uit kwam crossen. Hij gebaarde druk naar alle wachtende auto’s dat ze door moesten rijden. Snel volgden er nog meer motors en politiewagens, allemaal met loeiende sirenes. Bij ons begon er natuurlijk iets te dagen. Er verschenen vele zwarte auto’s, waaronder twee grote zwarte Cadillacs met geblindeerde ramen. Ja hoor: we waren midden in een escorte beland, waarschijnlijk van niemand minder dan Barack Obama. Tijdens het eten werden er de nodige grappen gemaakt: misschien was het wel Michelle die naar de kapper ging, of Malia die terugkwam van pianoles. Alles bij elkaar duurde het slechts een halve minuut. De meeste mensen op straat stonden gewoon te wachten en liepen vervolgens door, alsof ze het wekelijks zagen gebeuren. Even later bedacht ik me: misschien is dat ook wel zo.

#37 WASHINGTON VILLAGE

MilouPlaats een reactie

IMG_2436

 

Vandaag stond in het teken van reizen. Inpakken, ontbijten, nog een keer heel goed om me heen kijken… en afscheid nemen van New York. Wel met een nieuwe stad in het vooruitzicht gelukkig, Washington. Ik had echt geen flauw idee wat ik me erbij voor moest stellen. Het Witte Huis, dat was het enige plaatje dat in mijn hoofd verscheen. Voor de rest zou ik het wel gaan zien. Maar eerst een stuk rijden, dus. Ik vind het wel leuk, roadtrippen in Amerika. Lekker muziekje op, een beetje uit het raam kijken, een spelletje, gezellig kletsen. Even een tussenstop bij zo’n typisch Amerikaans wegrestaurant. Ofwel, heel veel en heel ongezond eten. Wij hielden het binnen de perken, hoor. Voor de rest van de reis kochten we een doosje kersen en bessen, die je daar wonderwel ook kon krijgen. Ik weet niet wat er in die berries zat, maar ik werd er in ieder geval extreem melig van. Hikkend van de lach was ik aan één stuk door flauwe grappen aan het maken. Althans, dat probeerde ik. ‘Ja, sorry hoor Milou, maar ik versta je gewoon echt niet!’ Zo erg was het er aan toe… Ach, het zal de pubertijd wel zijn. Rond een uur of vijf kwamen we aan in Washington. Na New York leek het net een dorpje. (Dat zal dus even schrikken zijn, als ik over twee weken weer thuis kom.) We aten bij een  Italiaans restaurant, waar ik het me voor de eerste keer lukte om mijn pasta op te draaien, in plaats van hem te snijden. Dat kan weer van de bucketlist. Een sprintje door de regen naar het hotel. Maar wel nog snel een foto van een Washingtonse straat.