Vandaag was alweer de laatste échte dag in New York. Morgenochtend pakken we de spullen in (dit wordt nog een redelijke opgave, denk ik…) en rijden we met de auto naar Washington. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat we hier al weken zijn en dat ik de stad door en door ken. Ik weet dat je hier niet hoeft te wachten tot het stoplicht aangeeft dat je mag oversteken – wanneer de weg vrij is, ga je gewoon. Ik kan inmiddels heel nonchalant een taxi aanhouden. Ik ben al op een paar hot & happening places geweest. Elke ochtend geeft de buurman zijn stoepje water voor wat verkoeling. De avenues zijn lang en de streets kort. En dit wist ik al, maar toch: je kan hier geweldig shoppen (de reden waarom het inpakken van mijn koffer lastig zal worden). Ik voel me hier al een beetje thuis dus, maar anderzijds is de tijd hier omgevlogen. Ik zou nog langer willen blijven, meer dingen zien. Na het avondeten vanavond wilden de heren terug naar het hotel. Mama en ik besloten door te gaan naar Times Square. We waren er al even doorheen gereden, maar ik vond dat ik het ’s avonds ook meegemaakt moest hebben. Het plein werd verlicht door de ondergaande zon en de vele knipperende reclameborden. De New Yorkse drukte is op deze plek denk ik op z’n hoogtepunt. Ik keek mijn ogen uit en knipte er op los met mijn camera. Na een tijdje begonnen we een beetje te smelten (het is hier warm!) en toch ook wel moe te worden. Op naar het hotel dus, voor de laatste nacht in the city that never sleeps.
Tag: 100 Days of Summer
#35 OUT OF THE SKY(LINE)
Twee dagen geleden zei ik dat een Citybus een goede manier is om veel van de stad te zien. Met die uitspraak had ik misschien beter kunnen wachten tot na vandaag. De dag begon namelijk met een helicoptervlucht boven New York. ‘Wauw’, dat is denk ik de beste omschrijving die ik je kan geven. We cirkelden eerst rond het vrijheidsbeeld, en vlogen vervolgens over de rivier de stad weer binnen. We zagen het Yankees Stadium, Central Park en alle lange, rechte straten die zo typerend zijn voor New York. De stoel waarop je zit in zo’n helicopter, wordt bepaald aan de hand van je gewicht. Zo’n ding moet natuurlijk wel een beetje in evenwicht zijn. Maar misschien is het ook wel iets typisch voor Amerikanen, aangezien zij het prettig vinden om alles te regelen. Vorig jaar in Hongkong maakte het namelijk niemand iets uit waar we gingen zitten. Je lieve lach, of de grote camera die aan je schouder bungelt, bleken ook een rol te spelen in de plaatsing. ‘Miss!’ schreeuwde een man boven het lawaai van de wieken uit. Hij wees naar mij en toen naar de voorste stoel. Dit was even een joepie momentje, naast de piloot heb je namelijk het allermooiste zicht. Gelukkig geen nijdige blikken van de rest van de familie. ‘Kkgssst Whiskey Alfa for 205, heading towards Statue of Liberty,’ ‘Kggssst nou Milou kggsst, daar zal wel een foto van de dag tussen zitten!’
#33 ROARING CITY
Dag twee in New York begon in Central Park. Alles was er knalgroen en in volle bloei, het rook er naar een pasgevallen regenbui. Er heerste een duidelijke stilte, maar toch kon je het gedempte geruis van een ontwakende stad op de achtergrond horen. Vervolgens gingen we naar het 9/11 monument. Het was een goede beslissing om dit vroeg te bezoeken, want vlak na openingstijd was het al heel erg druk. Ook hier heerste diezelfde soort rust: je hoorde het ruisen van het water in het monument, en op de achtergrond de geluiden van de stad. Het monument zelf vond ik erg indrukwekkend. De namen van alle slachtoffers staan gegraveerd rondom de watervallen, waardoor ik echt goed besefte hoeveel mensen er toen gestorven zijn. Al die namen maken meer indruk dan een getal. Een paar vrouwennamen werden gevolgd door ‘and her unborn baby’, toen moest ik toch echt wel even slikken. We besloten in zo’n heerlijke toeristische bus de stad verder te verkennen. Ik vond het helemaal prima: het is een goede manier om een beeld te krijgen van de verschillende gebieden van de stad (zonder dat je uren hoeft te lopen, ook een pluspunt). We reden door Chinatown, Little Italy en stapten uit in Soho voor de lunch. Het werd overal steeds drukker, met als toppunt natuurlijk Times Square. Lichten, letters en geluiden van alle kanten, toeterend verkeer en duizenden mensen. Ik ben zo iemand die alle letters leest die ze ziet, dus je kan je voorstellen dat het een beetje overweldigend was. Ik denk dat ik na een jaar hier helemaal gek zou worden, maar voor deze vijf dagen vind ik het fantastisch.
#31 PACK UP, CHARGE UP, SUM UP
Mijn dag vandaag bestond grotendeels uit drie dingen. 1. Inpakken. Logisch, aangezien ik morgen voor drie weken op vakantie ga. Ik heb een beetje een issue met de ruimte in mijn koffer, of eerder gezegd het gebrek eraan. Nee, eigenlijk: het feit dat ik er gewoon te veel spullen in probeer te proppen. Met minder zou ik het ook wel af kunnen, maar wát ik dan precies thuis moet laten, daar kan ik maar niet over beslissen. Ik zal maar in New York zijn en denken: ‘Vandaag doe ik eens lekker mijn beige broekje… Neeeee! Thuis laten liggen!’ Dat zou wel een flinke domper zijn, dat snap je. Nog even verder proppen dus. Dan bezigheid 2: Opladen. Ik neem welgeteld zes elektronische apparaten mee, en die moeten natuurlijk allemaal van stroom voorzien zijn. Nu vraag je je misschien af: ‘Milou, zes stuks, is dat nou nodig?’ Ik verwijs je graag even naar bezigheid nummer 1. Om dezelfde redenen: ja, dat is nodig. Tenslotte ben ik 3. bezig met opsommen. Lijstjes maken met wat ik nog moet doen, inpakken, toch weer uitpakken of niet moet vergeten morgenochtend (de opladers van al die apparaten meenemen, bijvoorbeeld. En mijn tandenborstel. Zijn er meer mensen die deze structureel thuis laten liggen?). Vanavond alleen mezelf nog even opladen met een goede nacht slaap. USA, here I come!
#30 DANCE
Een heerlijk weekend werd afgesloten met een avond vol dans, in de vorm van de eindshow van mijn vriendin Carmen. Eentje van hoog niveau, in een theater dat plaats bood aan duizend mensen. ‘Maar ik was niet echt zenuwachtig, eigenlijk.’ aldus Carmen. Gelukkig maar, ik doe het haar niet na. Ze danste zoals ze altijd doet: strak, snel, vol energie. Mensen kijken vol bewondering wanneer zij beweegt. Maar aan de lach op haar gezicht kan je zien: zelf geniet ze nog het meest.
#29 BUBBLED CITY
#28 COUSIN MEET UP
Een weekendje Amsterdam, ik vond het een goed begin van de vakantie. En zeker als je de eerste avond afspreekt met je nicht, neef en zijn vriendin. We werden ’s avonds bij het hotel opgehaald – wat een service. Wel merkte ik dat ik écht iets moet doen aan mijn ‘bagagedragerprobleempje’, zoals ik het noem. Niet schuin achterop kunnen zitten en óók nog eens een jurkje dragen… Geen goede combinatie, laat ik het zo zeggen. Ach ja, gelukkig ken ik niemand in Amsterdam. We aten bij McDonalds (‘Waarom heb je hier altijd de neiging om zo enorm snel te eten?’). We hebben erg hard gelachen om Despicable Me 2 (‘Gru’s not here!’ ‘Are you sure?’ ‘Yes, he just told me!’). Het lijkt een film voor kinderen tot een jaar of tien, maar er zaten alleen maar volwassenen in de zaal. (Oké, en ik dan). Daarna wat drinken op het Leidseplein en door de regen weer terug naar huis gebracht. Het maakt niet zoveel uit wat we met z’n allen doen – het is altijd gezellig.
#27 SUNKEN (AND SURFACED)
Naast de weg lag een flinke hoop ijzerwerk. Alles was bedekt met algen, waterplanten en een soort mini-mosselen. Ik vraag me dan af wie er in zo’n sloot gaat staan hengelen. (Om over de manier waarop nog maar niet te spreken. Hoe zouden ze dat gedaan hebben? Echt met een hengel? Of een schepnet?) Vervolgens héb je een stapel verroeste fietsen en twee winkelwagentjes… en dan laat je ze doodleuk in het gras verder creperen. Ik kan me wel voorstellen waarom diegene ze niet per se mee naar huis wilde nemen. Maar dan vraag ik me af waarom hij überhaupt in het kanaal is gaan vissen. Hoopte hij op een betere vangst? Een stad onder water, een gezonken schip vol gouden munten? Ik denk dat hij dit allemaal niet tegen is gekomen. Maar als die hengelaar slim is geweest, heeft hij het muntje van 50 cent uit die winkelwagentjes heeft getrokken. Geen Atlantis, maar wel een euro rijker.








