Fotografie – Pagina 40

CLICHÉS & CUTIES

29 december 2013 Milou1 reactie

Daar ben ik weer, met de meest cliché Curaçao foto ooit. Om ‘m te maken moet je de cruisetoeristen van je af slaan en je best doen om te zorgen dat er geen zonneklep in je beeld hangt. Dit is namelijk het plaatje dat iedereen op zijn camera wil hebben staan, om te kunnen zeggen: ‘Kijk, hier ben ik geweest.’ (En ik ben zelf natuurlijk net zo, want elk jaar moet ik die foto toch weer even maken.) In ieder geval – dit is Willemstad, de hoofdstad (en enige stad) van Curaçao. De brug drijft op kleine bootjes, omdat hij af en toe volledig open ‘vaart’ om een groot schip door te laten. Dit zorgt ervoor dat het een beetje deint. Maar wanneer de golven wat hoger zijn, kan het flink heen en weer bewegen. En als vanzelf doen de mensen op de brug dat dan ook – van voor naar achter, van links naar rechts. Er wordt gewiggeld van de ene naar de andere kant. Een grappig gezicht: alsof iedereen iets te diep in het glaasje heeft gekeken.

Commentaar van de familie: ‘Mooie foto’s!’ en daarnaast ‘Maar het lijkt wel alsof we op een onbewoond eiland zitten hier!’ Inderdaad, ik had, als je bomen en planten niet meetelt, nog maar weinig levende wezens op de foto gezet, behalve indirect die ene die op vakantie was. Dus bij deze: flamingo’s! Al tellen die niet als echte eilandbewoners, denk ik.

En dan tenslotte het bewijs: we zijn hier niet alleen. Er is hier, met ons, sowieso dit leuke jongetje. En samen met zon, zee en strand heb je toch verder niets nodig?

I ♥ CURAÇAO

27 december 201327 december 2013 Milou3 reacties

Ik bevind me momenteel in het tegenovergestelde van kerstsfeer, namelijk op Curaçao. Wat voor mij eigenlijk ook wel bij kerst hoort, aangezien we er al vaak zijn geweest, zo tegen het einde van het jaar. En wat houd ik van deze plek. Het is een lichtpuntje om naar uit te kijken tijdens donkere winterdagen. Wanneer ik weer eens door de druipende regen moest fietsen, een onvoldoende haalde voor natuurkunde, een ladder in m’n panty trok, in het pikkedonker op moest staan of aan het vloeken was boven m’n wiskundeschrift, dan was er de afgelopen tijd altijd nog die ene geruststellende gedachte: over een week (/maand/half jaar) ben ik in Curaçao.

En waarom is het hier dan zo fijn? Dat zal ik je vertellen, met wat foto’s die ik de afgelopen dagen maakte ter ondersteuning.

In een jaar kan er een hoop veranderen. Je krijgt zomaar een vriendje, gooit je kamerinrichting overhoop, kleedt je weer wat anders. Je leert nieuwe mensen kennen, laat andere mensen gaan. Je wordt wat ouder, hopelijk wijzer, je groeit, letterlijk en figuurlijk. En dat is goed. Dat is leuk. Dat hoort zo te zijn. Maar soms gaan de dingen wel erg snel. En dan is het, wat mij betreft, heel fijn om naar een klein eilandje in de Caribische Zee te vliegen. Om daar te landen, in een warme huurauto over de hobbelige wegen te rijden en te beseffen: hier is alles nog zoals het was.

(Ja, dat klinkt misschien een beetje autistisch. Maar dat maakt me niet zo veel uit.)

De wind die hier waait is warm. Meteen al wanneer je het vliegtuig uitstapt, voel je het. Een warme bries die zorgt voor kippenvel op mijn armen, en die de geur van warm asfalt verspreid die rond het vliegveld te ruiken is.

De zee hier is zacht en zout. Zo zout, dat een luchtbed overbodig is om te blijven drijven. Mijn benen bewegen vanzelf omhoog, ik spreid mijn armen en kan dan, als een menselijk luchtbedje, zo lang blijven liggen als ik wil.

Het gevoel van zand tussen je tenen. En tussen je haren en vingers, op je rug en in je bikinibroekje. Zand overal. Maar dat maakt niet uit. Alles eindigt in het doucheputje, nadat je jezelf hebt afgespoeld met fris water, waarna je je zo schoon voelt als nooit tevoren.

Alleen leuk als je let op details – focus je op de linkerhelft van de foto

Hier hoeft niets. Wil je een boek lezen, dan lees je een boek. Wil je om half zeven de zee in duiken, dan doe je dat. Lekker je haar laten waaien, in je bikini rondhuppelen. Of je optutten voor kerstavond. Het kan allemaal. Maar hoeft niet.

Nog steeds hangen overal (ondanks het ontbreken van sneeuw of vrieskou) kerstversieringen. Van linten tot lampjes tot compleet opgetuigde kerstbomen, die, naar mijn idee vanwege de temperatuur, sterk geuren. Naar dennennaalden, maar dan zoeter.

Hier verkopen ze wél nog steeds Puffs, staat dat ene huis na vijf jaar nog steeds maar half in de verf, liggen de winkels nog vol met panterprint jurken en zoveel bling bling dat het pijn doet aan je ogen, pikken de vogels suikerzakjes bij het ontbijt en waait er altijd die warme wind. Noem het suf, noem het saai. Of noem het heerlijk.

Wat eraan zit te komen: nog meer Curaçao foto’s, een filmpje (misschien wel twee) en… Een tweede ‘365’ jaar.

HAIR

21 december 2013 MilouPlaats een reactie

ANTWERPEN

20 december 201320 december 2013 MilouPlaats een reactie

Vorig weekend was ik met mijn vriend Tim en mijn familie in Antwerpen. Met z’n tweeën hebben we de stad door gestruind, op zoek naar kerstcadeautjes (een strooier voor cacao – don’t ask). Het was behoorlijk koud, maar de zon scheen wel heerlijk en het was heel gezellig. Ik ben al behoorlijk vaak in Antwerpen geweest. Vroeger gingen we regelmatig naar de mooie zoo, en nu ga ik met mama wel eens naar het zuiden voor een shopje. Maar deze zaterdag had ik op een bepaald moment toch echt geen flauw idee waar in Antwerpen ik me bevond. Dit heeft natuurlijk deels te maken met mijn gebrek aan richtingsgevoel. Maar daarnaast was ik gewoon nog nooit op die plek geweest. Een flink reuzenrad stak mooi af tegen de hemel, waar de zon onder begon te gaan. En natuurlijk maakte ik daar een paar foto’s van!

Jaa dat is fijn, een vriendje die foto’s van je maakt terwijl jij foto’s maakt!

TOOK MY DANCE SHOES OF

15 december 201315 december 2013 Milou3 reacties

Gisteravond vond op mijn school het jaarlijkse Minikerstgala plaats, een feestje voor alle eersteklassers. Nu zit ik natuurlijk niet meer in de brugklas. Maar één van de privileges die je hebt als minimentor, is dat je bij het kerstgala mag zijn. Je bent op zo’n avond druk bezig met helpen, maar tegelijkertijd is het altijd heel leuk met alle bruggers en natuurlijk de andere mini’s.

Het feest is echt een gala, met bijbehorende kleding. Alle meisjes in mooie jurkjes, de jongens vaak in een overhemd, een jasje of zelfs een echt pak. (En er was één jongen in een rendieren onesie. Wat een held.) Ook wij mini’s hadden ons best gedaan. Alsof we het hadden afgesproken kwamen we allemaal in een zwart jurkje. Afgezien van de twee mannelijke minimentoren, natuurlijk, en behalve… Ik. Een felrood jurkje had ik aan. Alsof zwart was afgesproken – en ik het niet had meegekregen. Ach, maakt ook allemaal niet uit. Ik kon er wel om lachen.

Zo’n avond vraagt natuurlijk om de nodige foto’s. Naast een heleboel feestende kinders legde ik ook wat andere dingen vast, voor en na het feestje. Ik vond het wel een mooi serietje zo bij elkaar!

Terugkerend thema binnen deze serie: mensen op pantykousjes, sokken en blote voeten. De hoge hakken gingen uit op elk moment dat het maar even kon. Tijdens het helpen achter de bar, bij de garderobe en gelijk na het feest – alle schoenen op een grote hoop. Of je was zo iemand die überhaupt geen zin had om de hele avond op hoge palen te lopen, en had gewoon ballerina’s aangetrokken. Ikke dus! Comfort gaat voor. En bovendien was het die avond toch al niet zo moeilijk om groter te zijn dan het merendeel van de aanwezigen. Zelfs zonder hakken.

A DAY IN THE MUSEUM

9 december 20139 december 2013 Milou2 reacties

Afgelopen donderdag hadden we een activiteitendag op school. In de onderbouw betekent dat een dagje zwemmen, schaatsen of discobowlen. In de vierde klas ga je naar een museum. Klein verschil, maar hé, we waren er toch een dagje uit. En we gingen met de bus, wat sowieso altijd leuk is. Picture this: een bus vol met kinderen die helemaal hyper zijn omdat ze snoep hebben gegeten bij wijze van ontbijt. Dance knalt door meegnomen boxjes, de bus schudt lichtjes heen en weer. En dan is het pas tien uur ’s ochtends. Juist.

De Pont in Tilburg was de bestemming, een museum voor moderne kunst. Nu vind ik dat, in tegenstelling tot menig vierdeklasser, wél best interessant. Zeker omdat er een fotografietentoonstelling te zien was die ik graag wilde zien. Hierboven zie je een deel van Thousands, een werk waarvoor een fotograaf zijn leven vastlegde in duizend polaroids. Nu kan je je waarschijnlijk wel voorstellen waarom ik dat interessant vind – zelf heb ik een soortgelijk project gedaan. Het feit dat het allemaal polaroids waren, maakte het extra indrukwekkend. Van elke foto was er maar één, er was geen sprake van digitale bewerking. Eigenlijk een soort voorloper van Instagram, bedacht ik me toen ik langs al die foto’s liep. De opstelling maakte het nog extra speciaal: de foto’s hingen in een opeenvolging van kleine ruimtes, en bij elk hoekje dat je omsloeg liep de tijdlijn weer een stukje verder.

Ik denk dat de kunstenaar Mark heet…?

Een space-auto’tje

De dag begon trouwens niet bij De Pont, maar bij mijn CKV lerares thuis. Ja, dat vond ik zelf ook wel bijzonder. We deden een opdracht over geënsceneerde fotografie. Behoorlijk hilarisch. Het werd een extreme verkleedpartij – van ABBA leggings tot bloemetjesjurken en van bontjassen tot satijnen badjassen (soms in combinatie). De opdracht was om twee thema’s te kiezen, en hierbij een geënsceneerde foto te bedenken, compleet met kleding en attributen. V4 ging er helemaal voor, no shame. Aan het einde van deze ochtend kregen we allemaal een gele sticker, om er iets leuks van te maken en vervolgens op de muur te plakken en een herinnering achter te laten aan een hele gezellige dag.

Tijdens dit soort dagen merk ik steeds beter dat we nu in clusters les krijgen in plaats van in vaste klassen. Er is namelijk sprake van ‘V4’ in plaats van ‘klas zus en zo’. Je leert mensen weer op een andere manier kennen, sommigen spreek je voor het eerst pas echt goed. Ik denk dat er een steeds hechtere groep gaat ontstaan, tijdens deze drie jaren. En zeker met een reisje naar Londen in het vooruitzicht is dat heel leuk.

TONSILLECTOMY

19 november 201319 november 2013 Milou6 reacties

Na een lange tijd kwakkelen met keelontstekingen, is laatst eindelijk de knoop doorgehakt. Mijn keelamandelen gaan eruit. En wel morgen.

Zoals je misschien weet ben ik een redelijk ‘stressig’ persoon. Ik denk iets te veel na over ‘wat er zou kunnen gebeuren’, ben een beetje een doemdenker soms. Maar deze keer heeft iets in mij besloten dat ik me geen zorgen zou gaan maken. Het was geen hele bewuste keuze, maar het is zo gelopen – en daar ben ik natuurlijk erg blij mee. Zelfs nu, de avond van tevoren, ben ik nog redelijk rustig. Ik laat het gewoon op me afkomen – meer kan ik toch ook niet doen.

Het is ook absoluut geen moeilijke operatie. Voor de KNO arts een soort routineklusje, en het duurt maar een half uurtje. Als je dan denkt aan mensen die (meerdere) operaties van zes, zeven, acht uur moeten ondergaan… Dan m ik eigenlijk niet mág ik eigenlijk niet eens klagen van mezelf.

(Waarschijnlijk schijt ik morgenochtend wél zeven kleuren, maar daar heb ik het nu even niet over.)

Gisteren besloot ik de informatieboekjes eens door te lezen die ik heb meegekregen toen de afspraak werd gemaakt. Dit had ik natuurlijk ook kunnen laten, om hierdoor eventueel opgewekte spanningen te voorkomen. Echter was ik dan het volgende niet te weten gekomen:

– Tijdens de meeste operaties mag je je gehoorapparaat inhouden, soms ook het kunstgebit

– Tot vier uur voor de operatie mag je je kind nog borstvoeding geven

– Ik mag niet zelf terug naar huis rijden (ik zou eigenlijk willen zeggen: dûh. Maar dat is natuurlijk flauw)

– Ik weet nu hoe ik mijn pijn een cijfer kan geven (en hoe handig, je kan nooit een verkeerd cijfer geven. Want ‘pijn is een persoonlijke ervaring’. Ik zou nooit een tien geven, denk ik, straks spuiten ze me helemaal plat).

Verder ben ik natuurlijk voorzien van vele tips en horrorverhalen vanuit mijn omgeving. Van ‘Oordopjes werken tegen de pijn.’ tot ‘Ik heb op de operatietafel geplast toen ik onder narcose was.’ Fijn, weet ik dus wat ik ga doen van tevoren: tien keer naar de wc.

Vanavond heb ik m’n tas ingepakt (met daarin een fijne pyjama, de Linda Meiden en de Gooische vrouwen DVD-box – ik kom mijn tijd wel door daar) en al mijn armbandjes en kettinkje losgemaakt, keurig zoals het boekje voorschrijft. Het voelt behoorlijk raar, een kale pols, voor het eerst in zo’n drie jaar denk ik.

En dan na de operatie… Ik bereid me voor op veel pijn, dan kan het alleen maar meevallen. Ik kan denk ik een week niet naar school, misschien wat langer. Ik zal mijn tijd moeten opvullen met het kijken van series, het schrijven van blogjes en het lezen van tijdschriften. Hè, wat vervelend nou. Klein nadeeltje: wanneer ik terug ga naar school zal ik een hele bult aan huiswerk en testen moeten inhalen. Maar ook daar ga ik niet te veel over stressen – dat kan nooit bevorderlijk zijn voor het genezingsproces.

Dan ga ik nu New Girl kijken (bevorderlijk voor het afleidingsproces) en vroeg naar bed. Duimen jullie voor me morgen?

GLOW 2013 (PART ll)

14 november 201314 november 2013 Milou4 reacties

‘Eigenlijk zou ik het wel twee keer willen zien.’ zei ik zondagavond. Glow, eerst zonder camera, daarna met. Eigenlijk bedoelde ik het niet heel serieus, maar toevallig kwam het zo uit dat ik gisteravond nog een keer kon gaan. Ik besloot maar van de situatie gebruik te maken en nu alles eens door mijn lens te bekijken.

Alsnog niet extreem veel foto’s (we moesten best lang wachten om bij het PSV-stadion binnen te komen, daarna was er geen tijd meer om alles te zien), maar wel leuk om toch iets vastgelegd te hebben.

GLOW 2013

11 november 201311 november 2013 Milou2 reacties

Ik kan me voorstellen dat je niet zo goed kan inschatten wat dit is hierboven, waar het is, en hoe groot. Mensen uit Eindhoven e.o. weten misschien wel dat deze vliegende vissen onderdeel zijn van Glow. Voor de niet-Brabanders: deze vliegende vissen zijn onderdeel van Glow. Weet je nog steeds niet veel, natuurlijk – laat het me uitleggen. Glow is een evenement dat jaarlijks plaatsvindt in Eindhoven, ook wel ‘de lichtstad’. En dat is waar het allemaal om draait bij Glow: licht. Op een heleboel verschillende manieren worden er dingen met licht gedaan, in de vorm van kunstwerken, vaak met een technisch(e universiteit) tintje. Door de hele stad zijn deze kunstwerken te vinden. Wanneer het donker begint te worden volg je gewoon de stroom van mensen, et voilà: je komt langs alle highlights van Glow.

Oh en nog even over die vissen, trouwens: zo’n 6 meter lang, 10 meter hoog in de lucht, veranderend van kleur en wapperend in de wind. Ik werd er spontaan een beetje zen van.

Nou heb ik niet heel veel foto’s gemaakt. Ik koos er bewust voor om mijn camera niet mee te nemen, want zwaar, en dan ben ik de hele avond alleen maar bezig met mooie foto’s maken. Op zich leuk, maar niet erg gezellig voor mijn lieve mede-Glower. En daarnaast is het ook heel fijn om gewoon te kijken, te genieten… En verder even niets.

(En eigenlijk moet je ook een statief hebben, wil dan een echt fatsoenlijke foto maken. Maar dan loop je al helemaal te zeulen, en daarnaast ook alle mensen om je heen behoorlijk te irriteren. Of tenminste, zo zou ik dat ervaren dan, denk ik: alsof ik continu heel erg in de weg zou staan.)

Nou kon ik het natuurlijk niet laten om toch een paar foto’s te maken met m’n telefoon. Dit zorgde voor een extra uitdaging bij het maken van bovenstaande foto. Deze lichtboom wilde ik graag onscherp vastleggen, dat effect leek me wel mooi. Maar mijn telefoon is natuurlijk ingesteld op een normale gebruiker, die zijn foto’s graag scherp wil hebben. Dus dan duurt het eventjes.

Hierboven zie je het Beursgebouw in Eindhoven. Naar mijn mening zo’n beetje het meest fantasieloze gebouw van de stad. Na een Glow-upgrade kon ik dat toch niet meer zeggen. Letters, woorden en vormen bewogen over de muren, afkomstig uit een grote projector aan de overkant van de straat. Soms viel de projectie even weg en werd dat logge, grijze gebouw weer zichtbaar. Dan zag je pas echt goed hoeveel die projectie voor het gebouw doet. Het maakt de stad een klein beetje mooier, stralender – ik pleit voor een permanente Glow over Eindhoven.

BALCONY SCENES

20 oktober 201319 maart 2014 Milou1 reactie

Toen ik de eerste dag in Lissabon was, vielen me een paar dingen op. De Harry Potter studenten natuurlijk, en de kastanjes die overal verkocht werden. Maar ook de enorme hoeveelheid balkonnetjes, én de vele mensen die daar op stonden. Vaak stonden ze gewoon maar wat voor zich uit te turen, nadenkend over het leven, wat ze gingen eten die avond. Of misschien wel heel andere dingen, ik zeg ook maar wat. Ijsberen, een sigaretje roken, de was ophangen, praten met de onderburen – het gebeurde allemaal op de balkons van Lissabon. Ik besloot het vast te leggen, et voilà: een kleine fotoserie was geboren.