Dit is niet ‘Het Project Waar Ik Het Laatst Over Had’. Het is gewoon een dingetje. Een uitprobeersel voortgevloeid uit al mijn filmgerelateerde activiteiten van de laatste weken. Ik besloot wat beelden te bundelen die je (nog n)ooit eerder zag. Dit is tevens de eerste keer dat mijn stem duidelijk hoorbaar is op video. Dat vind ik spannend, dus wees lief voor me. En let niet te veel op mijn Brabantse accent. In deze fragmentjes was het toevallig duidelijk aanwezig, maar het is maar net in wat voor stemming ik ben. Soms heb ik een zachte G, dan weer een Gooische R.
(En, als je me niet persoonlijk kent: was het de stem die je verwacht had? Ik weet dat ik niet de enige ben die blogs leest, dan eens een filmpje van diegene ziet en denkt: ‘Wat? Klink jij zo?’)
Al zeker zeven jaar maak ik filmpjes. Het begon met de ‘Groep Zes Nieuwsflash’, een wekelijks journaal dat ik maakte met een vriendinnetje van de basisschool. Het waren video’s van webcamkwaliteit, gefilmd vanuit mijn slaapkamer. Hierin bespraken we de nieuwe cavia van een klasgenoot of het kapsel van de invallerares. Daarna ben ik niet meer gestopt. Ik maakte reisverslagen, en speelfilm voor CKV en video’s van een week lang toneel. Voor het concert van school kreeg ik een hele dag vrij om te filmen. Waar er meestal enige haast was bij het maken van de shots, had ik nu alle tijd van de wereld. Ik werkte met team van een paar man, volgens een script. Ik vond het geweldig om te doen. Alle delen van het proces, eigenlijk: van het verzamelen van ideeën tot de perfectionering van de montage. Ik wilde dit vaker doen, maar liep tegen één probleem aan: wat te filmen? Tot nu toe maakte ik filmpjes over speciale gebeurtenissen. Feit is dat speciale gebeurtenissen zich nou eenmaal niet dagelijks voordoen.
Vandaag besloot ik dat dat ook niet per se hoefde. Er hoefde niets speciaals te gebeuren om te kunnen filmen – ik zou filmen en speciale dingen láten gebeuren. En zo vulde ik mijn dag met het zoeken naar beelden. Het voelde als spelen eigenlijk. Ik speelde met waterverf, stempels en scherptediepte – dit alles met de camera erop gericht. Ik filmde de lucht en de bomen en de wereldbol van mijn vader, met als resultaat de video die jullie hier laatst konden zien. Pas achteraf ontdekte ik waar het over gaat: het hier en nu van thuis en tegelijkertijd de herinneringen aan andere plaatsen. Althans: dat is mijn gedachte erbij. Want waar mijn filmpjes eerder juist een heel duidelijk thema hadden, probeerde ik nu eens niet alles in te vullen. Om ruimte open te laten voor ieders eigen verhaal.
De komende dagen plaats ik hier de verhalen over Londen, vanuit Project 365. Maar omdat bepaalde dingen veel beter overkomen op bewegend beeld, heb ik ook een filmpje gemaakt van deze reis. Het is er een zoals jullie van me gewend zijn: met een blij muziekje dat sowieso nog drie dagen in je hoofd blijft hangen. En wanneer ik het hoor zal ik altijd terugdenken aan deze geweldige week.
Het is zondagavond. Precies en week geleden was ik op school, druk met de voorbereidingen voor de komende toneelweek. En wát voor een week. Jee, wat was dit leuk. Gewoon, alles. De mensen, de muziek, het publiek, het applaus, de domme dingen waar we om hebben gelachen. Het feest op zaterdagavond en zelfs het opruimen vandaag. En nu ben ik thuis en is het afgelopen voor dit jaar. Meh. Ik baal ervan en zou het liefst morgenavond weer spelen. En ik wil al helemaal niet denken aan al het schoolwerk dat ik de afgelopen week genegeerd heb… (Oeps.) Wat is er op dit moment dan fijner dan het monteren van het behind the scenes filmpje dat ik deze week maakte? Hope you like it!
Ik heb jullie natuurlijk al overspoeld met een heleboel foto’s, die de sfeer van Curaçao naar mijn mening best goed overbrengen. Een filmpje geeft toch net weer een ander gevoel. Sommige dingen komen gewoon beter over op bewegend beeld en een passend muziekje (Old Pine van Ben Howard) draagt ook zeker bij aan de ervaring. Daarom dus een filmpje van de eerste week op Curaçao! En eigenlijk ook zodat ik het op ieder gewenst moment nog even terug kan kijken en erbij weg kan dromen.
Voor het vak Cultuur ben ik bezig geweest met het maken van een animatie. Het uitgangspunt was een gezicht, en de animatie moest een vervreemdend effect hebben. Afschrikwekkend hoefde het niet per se te zijn, maar gaandeweg is het dat wel een beetje geworden. Het begin van de animatie moest ook het einde zijn, zodat je hem kon herhalen (wat ik in de montage ook gedaan heb). Ten slotte hebben ik zelf allerlei geluiden opgenomen, met wat hulp van twee klasgenootjes. Getik op een spiegel, een muisklik, een zenuwachtig deuntje op een keyboard en natuurlijk de gil. Stonden we dan, met z’n drieën op het toilet (want daar heb je geen last van achtergrondgeluiden. Althans, als er niemand anders is). Ik drukte op record en we gilden uit volle borst. Een paar minuten later liepen we het lokaal weer binnen. ‘Waren jullie zo aan het schreeuwen?’ vroeg de docent. ‘We hoorden het helemaal hier.’ Tussen de toiletten en ‘helemaal hier’ zaten nog zeker zes andere lokalen. Waar het dus ook allemaal te horen was geweest. Oeps…
Ik was zeker enthousiast over de opdracht. Ik vind tekenen heel leuk en bij ‘vervreemdend effect’ schoten er meteen allerlei ideeën door mijn hoofd. Maar pfoe…. wat een werk! Op een bepaald moment was ik er behoorlijk klaar mee. Je moet namelijk al die tekeningen apart maken, blaadje voor blaadje. Dat lijkt heel simpel, aangezien je op overtrekpapier werkt. Zo krijg je telkens precies dezelfde tekening die je een klein beetje aanpast. Dit zorgt voor de beweging. Het is dus vooral overtrekken, maar ook dat kost veel tijd.
Na het tekenen moesten alle 67 tekeningen ingescand worden. Onze scanner is niet geheel geluidloos, dus na twintig minuten ‘TUUUUUUM. IE – UU – IEEEEEM.’ gehoord te hebben, begonnen er toch vragen te komen. ‘Milou, wat ben je allemaal aan het doen, joh?’ ‘Cultuuropdracht!’ riep ik door het trapgat. Nou heb ik wel meer opmerkelijke dingen gedaan voor cultuur. Zagen in een boek, een zwevend meubel ontwerpen, iemands gezicht beschilderen met groene verf en zo kan ik nog wel een paar dingen bedenken. Thuis zijn ze hiervan op de hoogte. Dus ook toen ik mijn animatiefilmpje aan het bewerken was, toonden ze begrip. ‘Waar ben jij nou weer naar aan het luisteren?’ ‘Cultuuropdracht.’ ‘Oh, oke.’
De kunst van 