WHAT’S UP?

What's up12

Het is stil geweest hier op m’n blogje, om verschillende redenen. Drukte met school, drukte met leuke dingen. Daarnaast had ik even niet veel onderwerpen om over te schrijven. Dus ik dacht, dan doe ik het maar eventjes niet. Ik kan jullie wel met willekeurige info gaan vervelen, maar dat leek me niet zo’n goed plan. (Oh wacht, dat is eigenlijk wat ik altijd doe. Laat maar.)

Wat ik wel leuk vond om te merken: jullie missen mijn blogjes! Van verschillende mensen heb ik de vraag gekregen wanneer ik weer zou beginnen, of waarom ik niets plaatste. Voor sommigen is mijn blog een onderdeel geworden van hun dagelijkse (of wekelijkse) routine, en dat vind ik echt een hele grappige gedachte.

Zie deze blogpost maar als een soort update, om jullie bij te kletsen over wat ik heb meegemaakt de afgelopen weken. Het leek me wel handig om dit te doen aan de hand van foto’s, die ik natuurlijk heb voorzien van mijn vertrouwde commentaar.

What's up

Ik besprak met iemand deze effectieve leermethode. Credits gaan naar vriendin Merel, ik heb het niet zelf bedacht.

Voor Engels moest ik een brief schrijven, en ik bedacht me opeens: al drie jaar lang schrijf ik al mijn brieven naar vriendin Carmen. Of het nou voor Engels, Frans of Nederlands is, al mijn brieven gaan naar haar, en andersom volgens mij ook. Het is een beetje een traditie geworden.

What's up1

Ik liep over het schoolplein en vond de sfeer opeens wel heel herfstig: niemand te bekennen, grijze lucht, blaadjes die rondgeblazen werden door de wind… Nou is deze foto ook wel in zwart-wit, dat werkt natuurlijk ook niet echt mee.

Ja fijn hoor, Snapchat… Sta je even rustig het leven te overdenken (tenminste, zo ziet het eruit. In werkelijkheid heb ik geen flauw idee wat ik daar stond te doen), en dan zie je dat een uurtje later terug op je eigen telefoon.

What's up2

De inhoud van de schoolbibliotheek, niet meer in kasten maar in hoopjes op de vloer. De bibliotheek is dus al weg, maar de boeken zijn er nog… Raar.

Al vrij snel na het begin van het jaar werd er een groepsgesprek begonnen, met daarin een heleboel mensen uit V4. 196, 268, of 436 ongelezen berichten zijn niet ongebruikelijk. Waar gaat het dan over? Voornamelijk huiswerk (wat dat is, of de antwoorden ervan) of voetbal. Foto’s van samenvattingen, zoals je hierboven ziet. Expeditie Robinson, op donderdagavond. En natuurlijk een hoop flauwekul. ‘Is het de moeite waard om alles terug te lezen?’ Meestal is het antwoord ‘nee’.

What's up3

Ik vond een lieveheersbeestje op mijn fietszadel na een dag op school.

Er heerst momenteel een vrij fanatieke strijd bij mij thuis, die te maken heeft met het spelletje Dots. Het spel zelf is te simpel voor woorden, maar het maakt blijkbaar toch iets los, want iedereen wil de highscore halen. Hierboven die van mij, maar 458 is volgens mij de hoogste die tot nu toe gehaald is hier. En daarmee bedoel ik niet alleen mijn familie: na een tijdje bleef de Dots-manie niet meer tot hen beperkt. Mocht je nog een uitdaging zoeken….

What's up4

Laat huiswerk maken: donker buiten + licht (door mijn bureaulamp) binnen = een weerspiegeling in het raam

En daar sta je dan, voor een dichte brug. Het is wel een grappig gezicht vind ik, aangezien je op zo’n moment goed kan zien hoeveel scholieren er wel niet vanuit mijn dorp naar de middelbare fietsen. En ’s ochtends kan je ook nog zien op wélke school ze zitten: hoe harder ze moeten fietsen na het oponthoud, hoe verder de school.

What's up5

Opstaan wordt voor mij veel moeilijker wanneer het nog donker is ’s ochtends, maar de zonsopgang die soms volgt op de fiets maakt een hoop goed.

Ik had het met iemand over de stoelen bij ons op school: wat een drama. De enige manier waarop je (of ik, ben ik de enige met dit probleem?) er normaal op kan zitten, is helemaal onderuitgezakt. Dat is niet top voor je rug, ziet er niet zo charmant uit en door docenten wordt het meestal ook niet goedgekeurd. ‘Ga eens rechtzitten!’

What's up6

Yay, it’s back! Na twee jaar onafscheidelijk te zijn geweest van mijn horloge, moest ik laatst toch echt even afstand van hem doen. Hij liep niet meer, en moest dus gerepareerd worden. Ongeveer een maand droeg ik een horloge van mama. (Ook niet erg, het was namelijk een erg mooi horloge.) Vorige week kreeg ik hem weer terug, gemaakt en daarnaast helemaal shiney.

Oehh dit is lekker. Schil een appel en snijd hem in stukjes, gooi er een heleboel kaneel overheen (Tip vooraf: lees eerst het etiket op het potje, kerrie lijkt erg op kaneel.) Wil je het helemaal mooi maken dan doe je er ook wat rozijnen bij. Even in de magnetron et voilà, appeltaart, maar dan zonder taart.

What's up7

Nog iets waardoor je hele huis lekker gaat ruiken: popcorn!

Dinsdagochtend fietste ik samen met Colette naar een basisschool een dorp verderop. Net als vorig jaar ga ik filosofielesjes geven aan een klasje en vandaag gingen we een keer kijken om kennis te maken. Moesten we de betreffende school wel eerst even vinden… Neem mijn falende richtingsgevoel, het feit dat ik bijna nooit in dat dorp kom, tel daar extreme mist bij op en je bent zo een kwartier rond aan het dwalen. Gelukkig waren we nog op tijd, en de eerste indruk van het klasje is heel positief. Volgende week dinsdag gaan we zelf onze eerste les geven, veel zin in!

What's up8

De weg naar school is totaal niet spannend, maar met muziek als enige reisgenoot lijkt het nog wel langer te duren.

Een hartjes-aardappel! (Ik weet dat er mensen zijn die zich verbazen over het feit dat ik daar enthousiast van wordt. Maar laat mij gewoon, het is nou eenmaal zo!)

What's up9

Tijd om te tekenen! Vorig jaar had ik vijf uur aan creatieve vakken op school: twee uur tekenen en drie uur cultuur. Een flink verschil met mijn rooster nu, dat volstaat met bèta vakken. Cultuur wordt niet gegeven in de bovenbouw, en tekenen heb ik niet gekozen. Ik moest kiezen: filosofie of tekenen, en uiteindelijk ben ik voor het eerste gegaan omdat ik dat niet thuis kan doen. Maar ik mis het wel, creatief bezig zijn op papier! Daarom besloot ik thuis maar eens aan de slag te gaan, al was het maar omdat mijn hoofd er zo heerlijk leeg van wordt.

De voeten van mijn overbuurman, die ik opeens op m’n scherm zag verschijnen toen ik per ongeluk mijn camera opende.

What's up10

Een vervelings-instagram.

Dansen! Op de foto hierboven zie je de groep die voor mij danst. Meisjes van een jaar of tien zijn het, denk ik, heel leuk om te zien. En daarna mag ik zelf. Ook als ik dans kan ik even alles vergeten, heel lekker is dat. En ik kan ook nergens anders dan bij het dansen zijn met m’n gedachten – ik heb al m’n concentratie ervoor nodig.

What's up11

Zo, nu weten jullie weer een beetje waar ik mee bezig ben geweest de afgelopen tijd! Ik ga zeker proberen om weer regelmatig dingen te plaatsen, want ik vind het zelf gewoon heel leuk om te doen. Tot snel, hoop ik dus!

GIRLY GIRL

IMG_7457

Vandaag zat ik bij economie. Met mijn gedachten was ik echter bij alles behalve dat. Mijn ogen dwaalden de klas rond. Rechts van me was een vriendin opdrachten aan het maken uit een roze multomap. Links van me markeerde een meisje iets met een felroze stift. Ik haalde een roze potlood uit mijn roze etui en tekende een lijn in een grafiek uit de lesbrief. Die stevig vastzat in een roze snelhechter. Mijn gedachten waren echter nog steeds ergens anders, dus enig verband constateerde ik niet. Pas toen ik een antwoord noteerde in mijn roze schrift, vroeg ik me af: wat is dat toch met meisjes en hun roze frutsels?

Ik zal toegeven, voor sommige dingen op bovenstaande foto heb ik behoorlijk diep moeten graven (die roze haarelastiekjes bijvoorbeeld, hebben denk ik minstens vijf jaar geen daglicht meer gezien). De kleur roze is al zeker 6 jaar niet meer mijn favoriet, roze kleding is nauwelijks in mijn kast te vinden. Aan de andere kant wordt ik wel omringd door een hoop roze gebruiksvoorwerpen. Waarom? Gewoon, omdat het kan, denk ik. Verder ben ik niet zo’n meisjes meisje. Toch?

Om dat te kunnen bepalen, zal ik eerst de definitie van ‘meisjes meisje’ moeten vinden. Daar zullen de meningen ongetwijfeld over verschillen, maar hier volgt de mijne. Ik zou een ‘meisje meisje’ omschrijven als iemand die een beetje giechelig is, wel behoorlijk wat tijd besteed aan haar uiterlijk (of er in ieder geval altijd verzorgd uitziet: nageltjes gelakt, haren in de plooi), bezig is met mode, graag jurkjes en rokjes draagt, af en toe een gilletje slaakt, absoluut niet vies wil worden, altijd ruikt naar een wolkje parfum en natuurlijk houdt van de kleur roze.

Als ik mezelf vergelijk met deze (door mezelf opgestelde) definitie, kan ik er heel kort over zijn. Ik ben wél een meisjes meisje. Maar, een andere eigenschap van mij (en van mijn blog), is dat ik nooit ergens kort over ben. Dus hieronder een wat uitgebreidere analyse.

Een beetje giechelig, dat klopt wel. Ik heb zo mijn momentjes en kan dan echt extreem hard lachen met vriendinnen, om de onnozelste dingen. (Dat ik er later aan terugdenk, met mijn ogen rol en tegen mezelf zeg: ‘Dûh, Milou.’)  Dan, besteed ik veel tijd aan mijn uiterlijk? Tsja, wat is veel? ’s Ochtends kan ik er soms lang over doen om mezelf klaar te maken. Ik kijk misschien iets te vaak in de spiegel. Bezig met mode: check. Draagt graag jurkjes en rokjes: check.

Maar. (‘Pfoeeee is dit verhaal nou nog niet afgelopen?’ Nee, je bent ongeveer op de helft.)

Ik zei dat ik lang bezig kán zijn ’s ochtends. Het lukt me ook wel in tien minuutjes. Daarnaast stap ik stiekem wel eens op de fiets met hetzelfde kapsel als toen ik wakker werd (niet verder vertellen), en zijn mijn nageltjes nooit netjes gelakt. (Al ligt dat misschien meer aan het feit dat ik daar gewoon erg slecht in ben.) Ik heb regelmatig een ladder in m’n panty, mijn haren hebben de neiging om zich nogal wild te gedragen en draag ik wel eens een broek met een vlekje erop, hopend dat ik de enige ben die het was opgevallen. Ik draag graag rokjes en jurkjes, maar geen ‘rokjes’ en ‘jurkjes’ (lees: franjes, kantjes en andere frutseltjes). Comfort gaat altijd boven ‘er leuk uitzien’, trouwens. Of eigenlijk probeer ik een gulden middenweg te vinden. Maar als iets prikt of kriebelt of schuurt, dan is het helaas.

Ik moet altijd niezen van zoete parfums, sla gerust een beest dood (dan heb ik het over een insect, hè. Geen konijntjes of zo), en wanneer ik er een beetje op voorbereid ben, schrik ik niet van modder op mijn broek. Ik draag vaak zwart, wat zo’n beetje tegenovergestelde is van roze.

Ten slotte ben ik niet lief genoeg om door te gaan voor meisjes meisje. Zij is een persoon met een eeuwige glimlach, waar ik bij sommigen bekend sta om mijn sarcastische opmerkingen. (Waarvan het sarcasme niet altijd door iedereen gezien wordt. Sorry als je je ooit beledigd hebt gevoeld. Ik meende het niet zo.) Conclusie van dit hele verhaal: ik ben lang van stof en geen meisjes meisje. Ik houd gewoon van roze frutsels.

#100 LAST DAY OF SUMMER

IMG_7415

 

Een week geleden ging ik nog met blote benen naar school, maar toch heb ik het idee dat de zomer ten einde loopt. En niet alleen omdat ik met mijn project bij dag honderd aanbeland ben. Nee, je kan het merken, aan een heleboel dingen. Gesprekken gaan niet meer over de zomervakantie, behalve wanneer iemand zegt ‘Ik wil weer vakantie.’ Verder is het ‘Ik ben moe.’ ‘Ik heb het zo druk.’ wat de klok slaat. ’s Ochtends word ik niet meer gewekt door de vogeltjes, maar is het nog donker als ik op moet staan. De blaadjes beginnen te vallen en verkleuren, er liggen weer pepernoten in de winkel en de eerste verkoudheid heeft zich alweer aangemeld bij mij. Wanneer ik terugkijk naar mijn vakantiefoto’s lijkt dat wel een jaar geleden. Kledingwise verandert er ook een hoop: panty’s komen weer uit de kast en ik heb mijn nieuwe winterlaarzen al een paar keer aangehad. (Al ligt dat meer aan mij – ik wil nieuwe schoenen en kleren altijd meteen dragen.) Daarnaast kan ik weer zwart aan zonder dat ik overkom als een depressief persoon en op de foto met mijn geliefde beanie als ik dat wil. Ja, de laatste foto van deze zomer is er een van mezelf – de leuke dingen om vast te leggen zijn even op.

Ik heb er een hoop meegemaakt deze zomer: leuke dingen. Een hoop uitstapjes, afgesproken met vrienden en nieuwe mensen ontmoet van wie ik hoop ze nog vaak te gaan zien. Een week zeilen, een week op brugklaskamp en natuurlijk de reis naar Amerika. Het was een zomer om niet te vergeten. En mocht ik dat wel doen… Dan heb ik de foto’s nog.

 

#99 SATURDAY MORNING

IMG_7403

Ongeacht het feit dat deze foto op een zaterdagavond is gemaakt, ziet een zaterdagochtend er voor mij zo uit. Een keukentafel bezaaid met kranten en een net gemaakt ontbijtje op een placemat er tussenin. Ik lees niet alles, hoor. De regionale krant sla ik over – heel vervelend dat de dorpskroegen uit Brabant verdwijnen, maar ik hoef er niet per se een paginabreed artikel over te lezen. (Ik wil overigens niet zeggen dat mijn teksten wel altijd ergens over gaan, maar dit terzijde.) Vooral de bijlagen vind ik leuk: columns, reizen, films, soms mode… De pretpagina’s van de krant, ja. Maar daar is het weekend voor. Het echte nieuws komt maandag wel weer.

#97 RED LIGHT

IMG_3441

 

Niet kunnen slapen, dat vind ik nou echt een rotgevoel. Woelen, piekeren en ook gewoon niet moe zijn. (En vooral heel vaak denken dat dat de volgende ochtend wel anders zal zijn.) Er zijn verschillende dingen die ik dan doe. In willekeurige volgorde: even naar het toilet, een stukje lezen, telefoon checken, zinloos spelletje spelen. Me tien keer omdraaien, boven de dekens, onder de dekens, slokje water. Ik had het hele lijstje al gehad, maar nog steeds was ik wakker. Ik durfde inmiddels niet meer op de klok te kijken, bang voor het kleine aantal uren dat ik nog kon slapen. Het enige wat ik nu nog kon doen was gewoon op mijn rug gaan liggen, alle gedachten wegduwen en mezelf dwingen te gaan slapen. Nog lang heb ik liggen staren naar het rode lichtje van de televisie, maar na onbepaalde tijd vielen mijn ogen dan eindelijk dicht.

#95 SECOND HALF

IMG_7371

Nu het alweer ruim twee weken geleden is sinds ik weer naar school ging, leek vandaag me wel een goed moment voor een update. Wat vind ik zover van het leven als bovenbouwer?

Duidelijk anders dan dat van een onderbouwer, dat staat vast. Tijdens de ‘tweede helft’ is er meer werk en van een ander niveau – geen Jip en Janneke taal meer. Er wordt meer aanspraak gedaan op je inzicht, dus de tijd van stampen en dan in praktijk een tien kunnen halen, is voorbij, denk ik. Maar eigenlijk moet ik dat nog gaan zien, vrijdag om precies te zijn.

Vervolgens de binas die ik vandaag heb gekregen, ook zo’n bovenbouw dingetje. Aan de ene kant erg handig, je mag hem gebruiken bij al je testen, so’s en examens. Maar ergens is het ook een beetje treurig… Zoveel formules, het periodiek systeem en orgaanstelsels die ik uit mijn hoofd heb moeten leren, en nu staat het allemaal in zo’n boekje. Al is het niet zo dat ik al die dingen ook ná de zomervakantie nog onthouden heb, dus nu hoef ik ze in ieder geval niet opnieuw te leren.

Er zijn natuurlijk mensen die ik mis. Carmen bijvoorbeeld, met haar zit ik welgeteld één uur per week in de les. Dat is bedroevend weinig, zeker als je bedenkt dat we al drie jaar bijna non-stop naast elkaar hebben gezeten. Van dat ene uurtje gaan we natuurlijk wel het mooiste van de hele week maken.

De afwisseling die de clusters met zich meebrengen, vind ik heel leuk. Nieuwe docenten en natuurlijk steeds andere klassen. Soms zorgt dat voor wat rare situaties. Vorig jaar riep iedereen wel eens iets door de klas – wanneer ik dan af en toe een opmerking maakte, viel dat niet zo op. Maar bij bepaalde vakken zit ik met een totaal andere groep mensen. Mensen die heel rustig zijn en waarbij niemand is die veel zegt. Waarbij niemand is die ook maar íéts zegt, eigenlijk. Als ik er eens iets uitflap, is het telkens akelig stil. Beetje awkward. Ook vandaag ging ‘uitspraak van de dag’ weer naar mij. Of toch niet?  Twee brugklassers onder elkaar: ‘V…28.’ ‘V? We moeten in de T zijn!’ De eerste weer, met een ‘keizachte g’: ‘Godverdomme.’ Voor hen is het ook nog even wennen.

#93 DOTS

IMG_3410

De kaart die je hierboven ziet, hangt bij mijn broer op z’n kamer. Een wereldkaart, waar hij, telkens als hij op een nieuwe plek is geweest, een stipje plakt. Een dotje. Sinds Mart en ik wat ouder zijn, reizen we best veel met onze familie. Nu is het perfecte moment om dat samen te doen. Iedereen van de familie geniet er heel erg van. De reizen die ik heb gemaakt, de dingen die ik heb gezien zal ik niet snel meer vergeten. Ik ben al op best wat plaatsen geweest – er staan heel wat dotjes op mijn kaart. Nu was Mart jarig gisteren. En nadat ik deze foto maakte, bedacht ik: op zijn levenskaartje staan ook al heel wat dotjes. Volwassen dotjes, die altijd heel ver weg leken. Dingen die we ooit zouden gaan doen, die ooit zouden gebeuren. ‘Ooit’ blijkt in sommige gevallen ‘nu’ te zijn geworden. Eerste rijles. Dot. Eindexamenjaar. Dot. Serieus moeten gaan nadenken over je studiekeuze, je eerste pak kopen, bijna je vader voorbij groeien. Dot, dot, dot. Natuurlijk is hij nog steeds dezelfde broer. De broer die me helpt spelletjes op mijn grafische rekenmachine te zetten. Die af en toe zonder klagen mijn geklaag aanhoort. Die naar me knipoogt als ik hem op school tegenkom, die me achterop zijn scooter meeneemt. En dat vind ik heel fijn. Lieve Mart, gefeliciteerd. En succes met stippen.