Tag: Fotografie
#33 BIRDS
Daar waren ze weer. Zeker de zesde ronde was het voor deze vogels, cirkelend om een gebouw als dagjesmensen om de Primark op een koopzondag. Ik weet niet waarom ze het deden. Misschien stroomde de lucht in rondes waarop ze zich lieten meevoeren. Of de leidende vogel was even de weg kwijt, gedesoriënteerd door de drukte beneden hem en de overal even strakblauwe lucht. Wat het ook was – ik vond het niet erg. Het duurde even voordat ik mijn foto had, maar dat maakte nu dus niet uit. Want daar waren ze weer.
#32 HOME ALONE
Begrijp me niet verkeerd: ik vind het heel leuk om dingen te doen met mensen. Kletsen, lachen, dingen ondernemen. Maar soms vind ik het ook heel fijn om even alleen te zijn. Vandaag bijvoorbeeld, had ik geen plannen en zou ik dus gewoon thuis zijn, in tegenstelling tot de rest van de familie. ‘Vind je het echt niet erg?’ wordt er dan nog een paar keer gevraagd. Nee. Echt niet. Laat mij maar lekker even in m’n eentje zijn. Het is niet zo dat ik dan opeens de drankvoorraad plunder, mijn vrienden uitnodig voor een Project X Brabant of op een andere manier het hele huis op z’n kop zet. Nee hoor, ik heb eigenlijk niets te verbergen. Maar heel hard pianospelen en zingen, door het huis huppelen, toneelteksten oefenen, outfitfoto’s maken of gewoon ongegeneerd geen flikker uitvoeren… Dat gaat toch extra fijn als er verder niemand thuis is.
#31 MY FRIDAY EVENING
Ver van wat ik me voorstel bij een spannende vrijdagavond. Maar daardoor niet minder fijn!
#30 FLAPPY BIRD
Na Doodle Jump, Temple Run, Subway Surf en Candy Crush heeft een nieuw spel mijn omgeving in zijn greep gekregen. Ik denk dat het het simpelste, knulligst ogende spel van allemaal is. Met een vogeltje bestaand uit zo’n tien pixels moet je tussen regenpijpjes door zien te manoeuvreren. En dat is het. Denk ik. Want hoewel het klinkt alsof een kleuter het nog zou kunnen, ben ik nog niet verder gekomen dan pijpje vijf. Vervolgens ligt mijn vogeltje alweer op de grond. Game over. Wie weet ontpopt zich na een minuutje spelen een fantastische game, met mooie graphics en een ingewikkeld spel. Maar ik denk dat ik daar dan nooit achter zou komen. Het is zó moeilijk. Het spel heet Flappy Bird. Dus naast de prijs voor het verslavendste spel van dit moment, mag het de award voor de sufste naam ook nog in ontvangst nemen.
#29 THAT KIND OF DAY
Vandaag was zo’n dag waarop ik er niet aan dacht om een foto te maken. Mijn hoofd zat zo vol met andere zaken dat ik die foto totaal vergat. Het was gewoon niet belangrijk op dat moment. ’s Avonds was ik toch wel blij toen ik erachter kwam dat er wel een foto van mijn sleutelhanger in de bibliotheek van mijn telefoon stond. ? Dat dikke vraagteken hoort daar te staan, ja, want ik heb echt geen idee waarom ik hem besloot vast te leggen. Maar een foto is een foto. Zo’n dag was het.
#28 OPTICAL ILLUSION
Hoewel dit er misschien een beetje creepy uitziet, was het maar gewoon iets waar we mee bezig waren bij toneel. Onze regisseuse wilde iets doen met het thema ‘haar’, omdat bijna iedereen uit onze groep behoorlijk lang haar heeft. En dit ook graag weelderig over haar rug laat vallen. (Ja, we hebben er lang voor gespaard dus zijn we er nu trots op ook.) Nu viel het dus weelderig over ons voorhoofd, waarna een soort mini-scène deden met muziek. Klinkt vaag. En dat was het ook, vooral als je zelf op zo’n krukje zat. Je had namelijk geen flauw idee waar je mee bezig was, aangezien je eigen haar het zicht blokkeerde. Voor de toeschouwers was het ook erg vreemd. Alsof onze voorkant de achterkant was geworden. Maar toch ook weer niet… Een soort optische illusie. Maar dan in het echt.
#27 A BRIEF SUMMARY
De foto hierboven vat in het kort mijn schooldag samen. Eenmaal aangekomen bleek ik van de zes uur die ik aanwezig diende te zijn, er maar twee gevuld waren met lessen. Nogal zuur, dan hoor je dat en bedenk je dat je op dat moment dus eigenlijk nog in je bed had kunnen liggen. Maar dan is het al te laat. En wat doe je dan? Precies, je pakt je telefoon erbij. Nou was ik door de festiviteiten van gisteren vergeten om hem op te laden, en zat ik na een paar potjes Candy Crush al onder de gevreesde 20%. Stress, paniek! Hier moest ik nog de hele dag mee door zien te komen. Nou zijn er mensen die structureel vergeten hun telefoon van stroom te voorzien, of hem zo intensief gebruiken dat hun batterij rond een uurtje of elf al bijna leeg is. En die mensen nemen, samen met hun boeken en boterhammetjes, gewoon een oplader mee. Ik ging dus op zoek, en vond er één bij vriendin Carmen in lokaal V28. (Ik appte haar of ze er één bij zich had. ‘Je kent me toch?’ kreeg ik terug.) Op de meeste dagen hád ik mijn tijd ook nuttig kunnen besteden, maar op deze eerste schooldag na de testweek was er echt niets om te doen. Tijdsverspilling zou je het kunnen noemen. Maar vandaag was het eerder een welkome rustige start.
#26 ANOTHER PARTY
Nog een feestje, en dit was de taart. Ik was te laat om hem in z’n geheel te kunnen fotograferen, want hij was erg lekker en dus al snel niet rond meer. Er waren opa’s, ooms, tantes (‘Ben je weer gegroeid, hè!’), neefjes, nichtjes en nog een paar vriendinnen die gisteravond afscheid namen met ‘tot straks!’. Daar moest ik op dat moment even over nadenken. Uiteindelijk viel het kwartje. Er was wederom gezelligheid, lekker eten (geen tum-tums deze keer – ik had het al gezegd: die gingen allemaal op) en gênante verhalen uit mijn kindertijd (‘Moeten die allemaal over mij gaan?’ ‘Ja, want jij bent jarig!’). Hartstikke fijn. Ik at een paar keer taart (‘Ja, want ik ben jarig!’), werd weer erg verwend. En nu is het zondagavond en ben ik helemaal gaar. Maar ik zit in mijn spiksplinternieuwe onesie. Ik heb een super weekend gehad. Dus dat is helemaal niet erg.
#24 CUT AND PASTE
Van de hocus pocus van gisteren viel ik vandaag in de volgende: coderen. Ik spendeerde de middag met het maken van een header, of in ieder geval een poging daartoe. (Want daar heb ik nu tijd voor! Want de testweek is afgelopen! !!!) Ik begon, lekker kneuterig, met scheuren en plakken. Tot zover ging het me prima af. Het digitaliseren van mijn knutselwerkje leverde al wat meer problemen op. Na een tijdje kwam ik daar ook nog wel uit. Maar toen moest ik het daadwerkelijk in mijn blog gaan zetten. En daar bleef ik hangen. Jeetje, wat een gedoe zeg. Na een paar uur kon ik geen code meer zien. Momenteel heeft mijn blog twee headers, waarvan er één ergens midden op de pagina hangt. Een paar keer heb ik de hele pagina laten verdwijnen. Ik denk dat ik het maar even terug naar het oude ga zetten, totdat ik een keer heel veel tijd heb om het uit te vogelen. (Dat zal wel de zomervakantie worden…) Voorlopig houd ik het maar even bij het knip- en plakwerk met papier in plaats van met codes.
De kunst van 