Van Valentijnsdag heb ik vandaag niet erg veel gemerkt, afgezien van de hartjes die opeens in overvloed aanwezig waren. Er zijn mensen die deze snoepjes achteloos in hun mond stoppen. Dat kan eigenlijk niet – die boodschap staat er niet voor niks! (Bij dit hartje kon ik echter niet helemaal achter de diepere betekenis komen. Ik raakte er een beetje van in de war.) Dan zijn er mensen die even naar de tekst kijken en het hartje vervolgens opeten. Ook heb je de mensen die het hartje plus tekst eerst nog even moeten fotograferen. (Al ben ik waarschijnlijk de enige in die groep.) En dan heb je nog die ene vriendin die pas bedenkt dat ze de boodschap nog wilde lezen als de letters al lang zijn weggesmolten op haar tong.
Tussen dorpje X, waar ik woon, en dorpje Y zo’n vijf kilometer verderop bevindt zich een natuurgebiedje. Het is netjes omheind met hekjes, er staan paaltjes in de grond en er staan bankjes om op uit te rusten. Er zijn boompjes, heitjes en een meertje. Het klinkt allemaal schattig en kleinschalig. En dat is het ook. Maar als de zon fel schijnt, er geen wolkje aan de lucht is, je het warm hebt vanwege het ploegen door het rulle zand en je de geluiden van de nabijgelegen weg even wegdenkt, lijkt het verdorie net een savanne in Afrika. Er zijn dan wel geen tijgers die je aan kunnen vallen, maar er lopen wel twee Aberdeen Angus koeien rond en die lijken me ook behoorlijk angstaanjagend als ze op je af komen draven.
De kunst van 