Tag: Amsterdam

#213 LOTTE

MilouPlaats een reactie

DSC00429

Mijn nichtje Lotte ken ik al zestien jaar. De eerste jaren was ik me hier niet erg bewust van, inmiddels des te meer. We zijn al op veel plaatsen geweest samen. Het Dolfinarium, Madurodam, de Apenheul. (Wat door een klein spraakgebrekje veranderde in ‘Apenlul’. En dat uit de mond van een zesjarig ventje. Vonden mijn neef en nicht natuurlijk heel grappig. ‘Waar zijn we geweest vandaag, Mart?’ vroegen ze constant.) Broers en ouders verdwenen langzaam uit beeld, en sinds een paar jaar houden we af en toe een nichtjesweekend. Ditmaal viel dit gelijk met de Amsterdam Gay Pride – de ironie was me niet ontgaan.

Naast veel kletsen en lachen, is er nog iets wat we elke keer wel doen: shoppen. Waar ik vroeger thuiskwam met oorbellen in de vorm van kersen/regenbogen/klavertjes, kocht ik nu een zwart-wit gestreepte top. Want die had ik nog geen. (Absoluut niet waar. Maar ik houd gewoon van streepjes. Ik denk dat ik ooit een matroos ben geweest, in een vorig leven of zo.) Naast de top vond ik ook nog een rokje. Eerst twijfelde ik, maar toen ik bij het passen een rondje draaide, was ik om. Hij zwierde zo leuk.

Ook films zijn eigenlijk wel onderdeel van het standaard programma, of het nu in de bioscoop is of thuis. (Of allebei.) Het werd Lucy, een film waarvan we eigenlijk blij waren dat hij maar negentig minuten duurde. Nee, geen aanrader. De gedachte ‘wat als de mens 100% van zijn hersencapaciteit zou gebruiken’ klonk er als één die kon leiden tot een interessante film, wetend dat de gewone mens slechts 10% benut. Helaas vond iemand het nodig om hierbij ook de Chinese maffia en drugswereld te betrekken, waarschijnlijk in de hoop dat veel bloed, geweld en kogels ook de mannen naar de bioscoop zouden krijgen. ‘Vergezocht’ dekt de lading.

(Bovendien ontdekte ik dat het hele 10%-verhaal ook maar een mythe is.)

We aten bij Wok Away, een soort McDonalds, maar dan met Aziatische eten. En vers. En best gezond. Nee, oké, niet zoals McDonalds. Het personeel leek de taak ‘sta nooit stil’ meegekregen te hebben: ze vlogen van links naar rechts de keuken door, intensief wokkend, bestellingen opnemend of gewoon… In beweging. Het kleine zaakje stond vol met etende en wachtende mensen, terwijl er telkens namen geroepen werden, zoals bij Starbucks. ‘Steve? Steeeeve! Steve, where are you?’ Volgens mij kwamen ze je gewoon halen, mocht je niet reageren. In tegenstelling tot Lucy, kan ik dit wél aanraden – lekker gegeten.

Bij Lotte thuis keken we nog een film en fotografeerde ik de lucht vanuit het zolderraam, waar de zon nog net niet onderging.

#187 OH MY LORD

Milou4 reacties

DSC00140

Op maandagavond was ik in het concertgebouw in Amsterdam. Er was geen gebruikelijke, klassieke uitvoering, maar een film, begeleid met live muziek. Het koor en het orkest waren indrukwekkend en het was een speciale ervaring, maar ik vond het vooral ook heel grappig. En dat lag aan de film.

Heb je The Lord of the Rings ooit gezien? Ik niet – tot deze avond. Waarschijnlijk overbodig, maar toch: het gaat over een ring, die gevaarlijk is voor alle mensen op aarde (en voor alle elfen, trollen, hobbits en andere mythische wezens). De ring kan alleen vernietigd worden door hem in een vulkaan te gooien. Klein detail: waar ik het verhaal in twee zinnen kan samenvatten, zijn er in realiteit drie vuistdikke boeken over geschreven. En vervolgens drie films over gemaakt. Van elk drie uur.

Nee, bij die vulkaan kwamen ze niet zomaar. En dat heb ik geweten – het verhaal sleepte eindeloos voort, wat maakte dat ik regelmatig mijn concentratie verloor. Gefascineerd keek ik dan naar de muzikanten. Naar de strijkers, die met zo veel waren dat ik me afvroeg of het zou opvallen als er eentje helemaal niets deed. Naar de volwassen koorzangers die wel een liedboekje hadden, terwijl de kinderen het zonder moesten doen. En dat ik eigenlijk helemaal niet begreep wat ze nou zongen, maar dat het toch mooi klonk.

(Inmiddels snap ik waarom het met niets zei: de liedteksten zijn geschreven in de taal van Middel-Aarde. Dûh.)

(Zouden de leden van het koor een lesje Middel-Aards hebben gehad, voorafgaand aan het concert?)

Het bleek dat ik rustig een paar minuten kon afdwalen, om vervolgens mijn aandacht weer op de film richten en te constateren: oh, er is eigenlijk niet echt iets gebeurd. De rest van het publiek was wel erg geboeid door de film. Ik denk dat ze het dus niet erg op prijs gesteld hadden als ik in lachen uit was gebarsten bij de zoveelste sentimentele stilte. Bij het horen van het woord ‘Mordor’, ‘Isildur’ of ‘Mithril’. Bij het zien van weer een nieuwe groep slijmerige wezens die een hoek om kwam stormen. Drie uur lang hield ik me gedeisd.

The Lord of The Rings was wereldwijd een enorm succes, en nog steeds. Maar mijn ding is het niet. Waar het aan ligt kan ik niet precies benoemen. Fantasy kan ik namelijk wel waarderen: Harry Potter, The Hunger Games, ik heb het allemaal gelezen en gezien, met plezier. Of ik de overige twee films uit de Lord of the Rings-reeks ooit zal kijken, vraag ik me af. Maar oh my Lord, toen ik eenmaal in de auto zat, op weg naar huis… Wat heb ik gelachen.

#123 TWO MINUTES

MilouPlaats een reactie

IMG_1459

 

Amsterdam maakte zich klaar vandaag. Dranghekken werden neergezet, fietsen werden zonder pardon verwijderd, er waren ongeveer evenveel agenten als toeristen op de Dam. Er werd geoefend met het leggen van de kransen en het hijsen van de vlaggen, de videoschermen werden getest. (En dat was maar goed ook, zoals je ziet.) Ik kon me niet voorstellen dat het op die plek twee minuten stil zou kunnen zijn. Toch gebeurde het, en niet alleen daar. Vrijwel heel Nederland zweeg nadat de klokken om acht uur hadden geslagen. Alleen de duiven waren niet ingelicht.

#88 MAC OVER

Milou4 reacties

IMG_9876

Voor mijn verjaardag kreeg ik van vriendin Carmen een verassing. Het zou in Amsterdam plaatsvinden en zou een hele dag duren. Verder wist ik niets. De datum naderde en steeds meer mensen leken wél te weten wat er ging gebeuren. Vandaag was het dan eindelijk zover: op naar Amsterdam. Stiekem had ik natuurlijk wel wat dingen in gedachten, en toen we een zijstraatje insloegen dat ik maar al te goed kende, wist ik het zeker: we gingen naar MAC!  Voor de mensen die het verschil tussen oogschaduw en lipgloss niet kunnen en/of willen zien (en sowieso voor alle mannen), zal ik even uitleggen wat dat betekent. MAC is een make-upmerk, met een winkel in Amsterdam. Je kan er hele fijne make-upjes bekijken, uitproberen en natuurlijk kopen. Daarnaast worden er ook lessen gegeven. Carmen en ik mogen onszelf met recht ‘make-uptut’ noemen. Zo’n les was dus een geweldig verjaardagscadeau.

Een lief meisje nam ons via drie steile trappen mee naar een ruimte boven de winkel, met daarin spiegels en stoelen. Maar wat vooral de aandacht trok: een hele wand gevuld met make-up. ‘Ik had daar makkelijk een hele dag door kunnen brengen,’ zei ik naderhand tegen mijn moeder. ‘En dan?’ vroeg ze. ‘Alles uitproberen!’ riepen Carmen en ik precies tegelijkertijd.

De mensen die bij MAC werken zijn allemaal professionele visagisten. Zo ook het meisje dat ons les ging geven. Ze was zelf prachtig opgemaakt, met felle paarse oogschaduw. Net iets te heftig voor naar school, maar wel heel mooi. Carmen en ik hielden het liever iets natuurlijker en dat vond ze ook prima. We vingen een boel fijne trucjes op, kletsten met elkaar en gingen zelf aan de slag. Het resultaat was zeker anders dan hoe ik normaal mijn make-up doe, maar daar ging het juist ook om vandaag: nieuwe dingen leren.

Beneden in de winkel mochten we een paar producten uitzoeken die we daarvoor hadden gebruikt. Moeilijk, moeilijk want alles was natuurlijk mooi. Helemaal blij en met een fijn tasje liepen we de winkel weer uit. We aten het eerste ijsje van het jaar en gingen vervolgens met de tram naar de auto. Dit verliep niet helemaal soepel. Iets met trams die vertrekken als nog niet iedereen erin zit en een conducteur die riep: ‘Ja, daar is ze hoor!’ Maar we kwamen er wel.

FALL BREAK

MilouPlaats een reactie

scan0001

Het was even bikkelen, deze laatste schoolweek. Iets met een verdunningsreeks bij biologie (waarna ik uit ervaring kan vertellen: natriumchloride is niet lekker), nog een paar so’s en een af te ronden project. Dan het laatste dagje – docent zijn op een middelbare school lijkt me al niet gemakkelijk, maar wanneer de vakantie voor de deur staat… Oei, oei, oei. De leraar met het kortste lontje was bij voorbaat maar vast thuis gebleven.

Toen ik vanmiddag, na een gezellig feestje, naar huis fietste, kon het nooit warmer zijn geweest dan tien graden en regende het aan één stuk door. Nu zit ik in m’n pyjama op de bank terwijl de regen op de ramen tikt, en heb ik een sterke neiging om de open haard aan te doen. Tel daar de extreem knusse lampjes op mijn kamer (echt, ik kan niet eens uitleggen hoe gezellig die zijn) en het feit dat ik mijn winterjas al meerdere keren heb gedragen bij op, en dan weet je: ja, het is nu echt herfst. En dit wordt dus een echte herfstvakantie.

IMG_7507

Wat houdt dat in? Een herfstslaap houden, ten eerste. Me als een soort egeltje me opkrullen in mijn bed, het lijkt me heerlijk. Ik ben er echt aan toe, ook. Het is gewoon zo’n gekkenhuis op school. Ik denk steeds: maar vorig jaar had ik het toch ook druk? Waarom is het dan nu zo’n probleem? Het zou kunnen liggen aan een matige planning, een tamelijk laag concentratievermogen en idem motivatie… Of misschien is de stof gewoon écht moeilijker, en is er wel meer werk dat gedaan moet worden. Ik gooi het maar op een combinatie van beide.

Ik ga natuurlijk niet de hele vakantie in mijn nest liggen – er staan absoluut dingen op de planning. Zaterdag een dagje Amsterdam, afspreken met leuke mensen en woensdag naar Lissabon! Ik ben heel benieuwd, want ik heb de stad nog nooit eerder bezocht, maar ik hoor er wel veel goede verhalen over. En, een fijne bijkomstigheid: de temperaturen in Lissabon liggen boven de 20 graden. Kan ik daar mooi even vitamine D aanmaken! (Misschien zelfs een voorraadje aanleggen. De tijd van in het donker naar school én naar huis fietsen komt er weer aan.)

Maar dat is niet het enige, natuurlijk. We gaan denk ik veel bekijken en bezoeken, een echte citytrip dus. Natuurlijk ben ik van plan om veel foto’s te maken, daar heb ik ook echt zin in! Ik merk dat, nu ik even geen project heb lopen, ik veel minder fotografeer, en dat is wel jammer. Maar straks heb ik genoeg tijd en bovendien mooie plaatsen om vast te leggen.

En ik ga jullie hier op de hoogte houden. Ik moet even kijken hoe het gaat met internet daar. Maar ik heb hoogstwaarschijnlijk veel om te vertellen (in tegenstelling tot wanneer ik gewoon naar school ga…), dus ik wil graag m’n verhalen met jullie delen.

Als je zelf ook vakantie hebt: geniet ervan! Ga ik zeker ook doen.

#74 THE FINAL DAYS

Milou1 reactie

IMG_7318

 

De laatste vakantieweek is ingegaan. Dat betekent zo veel mogelijk leuke dingen doen met de tijd die je nog hebt. Een dagje Amsterdam valt zeker onder ‘leuke dingen’. Carmen en ik maakten dankbaar gebruik van de Blokker treinkaartjes actie. (En van de ‘mama brengt ons naar het station actie’, ook onder het mom ‘geniet ervan, nu het nog kan’.) Het was heerlijk in Amsterdam: niet extreem druk, fijn weer en natuurlijk fijne winkels. (Al ging ik zonder tasjes naar huis. Ja, het verbaasde mij ook.) We hadden geen strakke planning, dus slenterden we winkeltje in, winkeltje uit. Geen verplichtingen, stress of regeltjes. Nog eventjes.

#28 COUSIN MEET UP

MilouPlaats een reactie

IMG_2979

 

Een weekendje Amsterdam, ik vond het een goed begin van de vakantie. En zeker als je de eerste avond afspreekt met je nicht, neef en zijn vriendin. We werden ’s avonds bij het hotel opgehaald – wat een service. Wel merkte ik dat ik écht iets moet doen aan mijn ‘bagagedragerprobleempje’, zoals ik het noem. Niet schuin achterop kunnen zitten en óók nog eens een jurkje dragen… Geen goede combinatie, laat ik het zo zeggen. Ach ja, gelukkig ken ik niemand in Amsterdam. We aten bij McDonalds (‘Waarom heb je hier altijd de neiging om zo enorm snel te eten?’). We hebben erg hard gelachen om Despicable Me 2 (‘Gru’s not here!’ ‘Are you sure?’ ‘Yes, he just told me!’). Het lijkt een film voor kinderen tot een jaar of tien, maar er zaten alleen maar volwassenen in de zaal. (Oké, en ik dan). Daarna wat drinken op het Leidseplein en door de regen weer terug naar huis gebracht. Het maakt niet zoveel uit wat we met z’n allen doen – het is altijd gezellig.