Tag: 100 Days of Summer
#56 ENDLESS FLOW
Ik bevind me momenteel in de situatie dat ik niet meer precies weet wat ik wanneer heb gedaan, wat ik nog ga doen en waar ik me ergens bevind in die lange stroom van vrije dagen waarvan iedereen hoopt dat hij niet meer zal ophouden. Wanneer ik op vakantie ben, zit ik vol met ‘vakantiegevoel’ Eenmaal weer thuis lijken de vakantiedagen zich soms aaneen te rijgen tot één extreem lang weekend. Ik doe van die typische weekenddingen: uitslapen, pianospelen, een beetje lummelen, ’s avonds op de bank hangen – en het is heerlijk, begrijp me niet verkeerd. Maar wanneer ik dan in Antwerpen op een terras zit na een heerlijke dag, de zon op mijn hoofd en een windje door mijn haren… Ja, dan denk ik, dit is écht vakantie.
#55 NOT YET
‘Uw bestelling is verzonden.’ Wanneer ik een e-mail krijg met deze tekst, betekent dit dat er iets leuks naar me op weg is. Een fijn paar schoenen, dat leuke jurkje dat in de winkel al uitverkocht was of een nieuwe jas. Toen ik gisteren mijn mail opende, bleek er een bestelling onderweg te zijn waar ik nou niet echt naar uitkeek: mijn schoolboeken. Pakketjes waar je met smart naar uitkijkt laten altijd lang op zich wachten, maar met ongewenste verzendingen is het blijkbaar precies andersom. Gisteren ontving ik een berichtje, vandaag al stond er een witte doos op mijn bureau, de welbekende blauwe letters er pontificaal opgedrukt. Ik maakte hem eventjes open en controleerde de inhoud. Alles zat erin en ik had gelukkig geen boeken waar iemand met een markeerstift op los was gegaan, of exemplaren die met plakband aan elkaar hingen. Maar na deze korte inspectie ging die doos meteen weer dicht en belandde hij in een donker hoekje, met het opschrift ‘nog even niet.’
#54 SUCH A SHAME
Dan héb je zo’n fantastische auto met toffe beschildering, en dan laat je de cirkelzaag erop los en plak je hem tegen de muur. Noem het decoratie, maar – hoewel het proces met de cirkelzaag leuk geweest moet zijn – ik noem het eeuwig zonde.
#53 MATURE
‘Want, je bent student?’ ‘Nee, ik ben pas vijftien.’ ‘Vijftien? Oh. Waarom kleedt je je dan zo volwassen?’ Een gesprek tussen mij en een jongen die me aansprak op straat. Voor de NCRV sprak hij mensen aan met de vraag of ze lid wilden worden. Ik probeer er altijd met een grote boog omheen te lopen (je zal zo snappen waarom), maar deze keer lukte het niet. ‘Hoi!’ zei hij, terwijl hij voor me sprong. Ik zette mijn zonnebril af. ‘Hoi.’ Hij draaide zijn riedeltje af: of ik de NCRV kende, of ik dit en dat en dat programma kende (‘Ja, alle drie wel.’ ‘Welke vind je het leukst?’ ‘Nou, eigenlijk kijk ik ze nooit.’) Hij moet gemerkt hebben dat ik het niet heel interessant vond wat hij ging zeggen. ‘Moet je ergens heen?’ ‘Ja, er staat daar iemand op me te wachten.’ De meestgebruikte, slapste smoes ooit en het was nog waar ook. ‘Oh. Nou heb je heel even? Want, je bent student?’ zei hij, waarschijnlijk van plan om de meest fantastische aanbieding voor studenten van de NCRV aan me voor te leggen. Het liep echter anders. ‘Nee, ik ben pas vijftien.’ ‘Oh. Vijftien? Waarom kleedt je je dan zo volwassen?’ Het viel stil. En dat is nou precies waarom dit soort gesprekken niet mijn ding zijn. Ik weet nooit wat ik moet zeggen. Meestal kan ik heel goed verwoorden wat ik bedoel of wil, luid en duidelijk. Maar wanneer het gaat om het afwijzen van iemand met een ‘fantastische aanbieding’ of ‘hele korte enquete’ (ja, ja), sta ik met mijn mond vol tanden. Ooit sprak een vrouw op straat me aan. Ik dacht dat ze me de weg ging vragen, maar het bleek een Jehova te zijn. Ze bleef maar doorpraten, dat het nog goed kon komen met me, dat God ook van mij hield. Twintig minuten verder en zeven folders rijker durfde ik het gesprek eindelijk af te kappen. Nu was dit wel een paar jaar geleden. Maar wanneer mensen uitgekozen zijn op hun vlotte babbel, sta ik vaak nog met een mond vol tanden. Ik kom altijd achteraf pas met een scherp antwoord. Of zelfs meerdere. In de ‘volwassen kleding’ situatie: 1.) ‘Jij bent twintig en draagt nog een beugel, daar zeg ik toch ook niets van?’ 2.) ‘Hoe vind jij dat een meisje van vijftien zich zou moeten kleden, dan?’ 3.) ‘Ja, mijn Hello Kitty trui zat in de was.’ Wat die kleding betreft: daar kan ik hem eigenlijk geen gelijk in geven. Misschien lag het aan mijn zonnebril, de rode lippen of mijn losse haar. Maar dat bloemenjurkje wat ik droeg kan het echt niet geweest zijn.
#52 SUMMER SKATING
Om de vakantieluiheid niet de spuigaten uit te laten lopen, is het af en toe tijd voor wat actie. Gisteren trok ik baantjes, wat natuurlijk heerlijk is met het warme weer. Echter, na een uurtje begon ik me wel een beetje een goudvis te voelen. Heen… en weer terug. Vandaag even iets anders dus, ik besloot te gaan skaten. Hoe het was? Vooral erg warm. Ik skate wel vaker, bijna altijd samen met mama. Dat is recreatief skaten: heerlijk, mijn hoofd is echt leeg daarna, maar erg zwaar is het niet. Dat was juist het doel van vandaag: even lekker moe worden en flink zweten. Ik kan je vertellen, dat is gelukt. Dit komt deels door het feit dat ik in het begin iets te enthousiast ben geweest, denk ik. Op mijn telefoon zag ik achteraf dat mijn topsnelheid 20 km/u was. Met dit weer was dat geen verstandige zet, na zo’n tien minuten was ik al lichtelijk aan het smelten. Doorskaten betekende de wind in mijn gezicht, dus dat is wat ik deed, zij het op een iets lager tempo. Alsnog haalde ik twee fietsers in, daar was ik erg trots op. (Al zegt het misschien meer over hun snelheid dan over die van mij.) Ondanks de hitte genoot ik. Toch kon ik negen kilometer en zevenendertig minuten later nog maar aan één ding denken: water. Het liefst ijskoud, om te drinken en om mezelf in onder te dompelen. Na een koude douche (écht koud deze keer. Of zou het alleen maar zo voelen omdat ik zelf zo warm was?) was mijn lichaam afgekoeld. Mijn gezicht bleef echter nog een paar uur knalrood. Wanneer de vakantieluiheid de overhand neemt, staan de ribbels van mijn badhandoek soms in mijn rug gedrukt. Laat ik dat rode hoofd dan maar zien als een teken van vakantie-sportiviteit.
#51 BEER
Toen wij in Amerika zaten hebben vrienden in ons huis geslapen, waaronder een meisje van mijn leeftijd, die in mijn kamer sliep. Toen ik mijn kamer binnenliep lagen er allemaal lieve briefjes, de snoeppot in de kast was bijgevuld. Mijn bed was afgehaald, en daarbij was er nog iets anders dan beddengoed mee naar beneden gekomen. Op mijn bureau zat Beer. Laat me iets meer over hem vertellen. Een heleboel zomers geleden kocht ik Beer in Frankrijk. Al vrij snel waren we onafscheidelijk, waardoor mijn vader zich afvroeg of het niet slim was om een reserve beer te gaan halen. Op zich geen raar idee, aangezien ik het wel eens heb klaargespeeld om vier knuffels op één dag kwijt te maken (en niet meer terug heb gevonden). Toch wilde ik het niet. Ik vond het zielig. Zowel voor de echte beer (alsof hij zomaar vervangbaar was) als de reserve-beer (die ik nooit zo lief zou kunnen vinden als de echte). Er kon maar één Beer zijn, en die ging overal mee naartoe: de supermarkt, op vakantie, en natuurlijk sliep hij iedere avond bij mij in bed. De houding waarin ik sliep (en nog steeds slaap) is gebaseerd op een beer onder mijn arm en tegen mijn wang aan. Beer heeft behoorlijk wat meegemaakt: ik heb hem ooit eens van het balkon van de bioscoop laten vallen, hij is eens bijna onthoofd, omdat iemand hem op de beer van Mr. Bean vond lijken (en die stopte zijn beer in een laatje met het hoofd eruit) om nog maar niet te spreken over het gooi- en smijtwerk tijdens slaapfeestjes en kussengevechten. Hij ziet er ook uit alsof hij flink te lijden heeft gehad, het ooit zachte pluche helemaal fijngedrukt door het vele knuffelen. Het heeft behoorlijk lang geduurd voordat ik zonder hem kon. Inmiddels slaap ik met mijn arm om een stuk deken gewikkeld en is Beer een beetje onderdeel van het meubilair geworden. Want hij ligt nog steeds in mijn bed (of ernaast/eronder wanneer ik een onrustige nacht heb gehad). Hij ruikt inmiddels ook een beetje als meubilair. Sommige mensen zouden het muf noemen, ik noem het liever vertrouwd.
#50 RAINBOW WINDOW
De dag begon heel vroeg vandaag, zeker omdat ik inmiddels helemaal in het vakantieritme zit (waarbij dagen niet beginnen voor acht uur ’s ochtends. Nooit). Ik zou willen kunnen zeggen dat ik voor een leuk doel mijn bed uit kwam, maar helaas. Vandaag was de dag van reizen richting huis. Ik ademde nog een laatste keer de zeelucht in en verruilde die toen voor de geur van een nieuwe auto. (We hadden er een gehuurd met, zo bleek, pas 11 kilometers op de teller.) (Ben ik de enige die vindt dat nieuwe auto’s stinken?) Een kleine twee uur zou de rit duren. Gelukkig was er genoeg te zien onderweg. Eerst reden we via een brug over zee, zee en nog meer zee, met af en toe een eilandje voor de afwisseling. Vervolgens door een soort jungle, met palmbomen en grote struiken in het groenste groen. Daarna een soort savanne in Afrika (maar dan dus in Amerika): geel gras, sporadisch een boom. Langzaam maakte de natuur plaats voor steeds meer bebouwing: we waren aangekomen in Miami. Of eigenlijk, het vliegveld. Ik wierp nog één keer een blik op een regenboogkleurige stad en verdween toen in de wolken.
#49 I COULD GET USED TO THIS
Het begint misschien te vervelen, mijn verhalen over mijn tijd hier op Islamorada. De dagen zien er namelijk allemaal redelijk vergelijkbaar uit. Zwemmen, zonnen, boekje lezen… Oké, dat riedeltje heb ik echt al wel tien keer herhaald, denk ik. Wat deze dag anders maakte dan de anderen was de verjaardag van papa. En wat voor een verjaardag: hij werd vijftig. (Mannen vinden het niet erg als je hun leeftijd vertelt, toch? Pap?) We gingen nog een keer op kanotocht, daarna ging de relax-modus weer aan. Mart en ik gaven aan het eind van de middag (ondanks het lekkere weer) toe aan onze nieuwe verslaving: de serie New Girl. Het is behoorlijk vreemd, de helft van de dingen die gebeuren slaan helemaal nergens op, maar het is zo grappig. Daarnaast was het sowieso wel fijn om even niet buiten te zijn, aangezien ik dan snel in een roze garnaaltje zou veranderen. De dag eindigde weer op het strand, met lekker eten en live muziek op de achtergrond. Hier kan ik wel aan wennen. In theorie dan. In de praktijk gaan we morgen weer naar huis.
#48 RAINSHOWERS
Vannacht werd ik om vijf uur wakker met de gedachte: ‘Waarom zouden de buren op dit uur aan het douchen zijn?’ In Amerika noemen ze hevige regenval rainshowers, wat een toepasselijke naam bleek te zijn. Toen een flits de kamer deed oplichten en de donder mijn bed deed trillen, besefte ik namelijk dat het niet de buren waren, maar echte regen. Ook besefte ik dat het pas vijf uur ’s ochtends was en ik weer moest gaan slapen. Maar dat lukte helaas niet. Toen het rond een uur of elf droog was, grepen mijn broer en ik onze kans om eindelijk te gaan kanoën. De bootjes lonkten namelijk al twee dagen, maar het kwam er steeds niet van. Het was leuk, we hebben veel gelachen, vooral toen bleek dat de kano uit springen erg makkelijk was, maar erin komen niet zo (tenminste, voor mij dan. Zeker niet als je ook nog de slappe lach hebt). Vervolgens sloegen we nog een keer om en was de meligheid natuurlijk compleet. Na dit avontuur gingen we ergens iets eten, waarna ik met mijn voeten door de plassen waadde om bovenstaande foto te maken. Na de droge ochtend begon het nu weer te regenen en besloten we maar een film te gaan kijken. De rest van de dag was dus niet heel bijzonder. Islamorada is nog steeds een paradijsje, maar als het regent zijn de mogelijkheden toch iets beperkter.
De kunst van 