Categorie: Fotografie

#45 HIT THE HEART

MilouPlaats een reactie

IMG_4920

Van Valentijnsdag heb ik vandaag niet erg veel gemerkt, afgezien van de hartjes die opeens in overvloed aanwezig waren. Er zijn mensen die deze snoepjes achteloos in hun mond stoppen. Dat kan eigenlijk niet – die boodschap staat er niet voor niks! (Bij dit hartje kon ik echter niet helemaal achter de diepere betekenis komen. Ik raakte er een beetje van in de war.) Dan zijn er mensen die even naar de tekst kijken en het hartje vervolgens opeten. Ook heb je de mensen die het hartje plus tekst eerst nog even moeten fotograferen. (Al ben ik waarschijnlijk de enige in die groep.) En dan heb je nog die ene vriendin die pas bedenkt dat ze de boodschap nog wilde lezen als de letters al lang zijn weggesmolten op haar tong.

#44 Ω

MilouPlaats een reactie

IMG_4901

Door al die gezellige bètavakken die ik gekozen heb, moet ik regelmatig een practicum doen. Bij scheikunde gaat dat best goed. Je gooit wat vloeistoffen bij elkaar tot je een leuk brouwseltje hebt. Wat er daarna gebeurt is altijd een verassing. Soms klinkt er een knal, dan verandert er iets van kleur en af en toe begint je mengsel ineens als een gek te schuimen. Zaak is te proberen om hier niet al te veel van te schrikken en niets uit je handen te laten. Als dat je lukt, ben je er eigenlijk al.

Biologie is een ander verhaal. Vaak moet je preparaten maken, wat een nogal friemelig werkje is waar minuscule schaafjes, naaldjes en dekglaasjes aan te pas komen. Friemelige werkjes zijn niet zo aan mij besteed. Gelukkig werk je altijd in tweetallen, dus als mij het niet lukt, kan mijn partner het wel voor elkaar krijgen. Mocht je niet precies weten wat je moet doen, dan kijk je gewoon hoe je buren het aanpakken. Je besluit om te doen wat zij doen, of juist compleet het tegenovergestelde. En dan komt het meestal wel goed.

Maar dan is er natuurkunde. Bij dat vak doe je de meeste practica en ook vandaag was het weer feest. Vooraan in de klas staan karren met benodigdheden. Je pakt van alles eentje en loopt vervolgens nog drie keer heen en weer omdat je van het ene drie exemplaren nodig hebt, en het andere helemaal niet hoeft te gebruiken. (‘Waarom ligt het er dan?’, wil je weten? Om ons in de war te brengen, denk ik.) Je probeert met al die schakels, lampjes, weerstandjes en draadjes een opstelling te maken die enigszins lijkt op het plaatje. Dan moet alles verbonden worden met kabeltjes. Er zijn rode en blauwe. Waar de rode horen en waar de blauwe is altijd weer de vraag. En dan heb je het eindelijk uitgevogeld, en herinner je je dat het eigenlijk helemaal niets uitmaakt. Want het zijn precies dezelfde kabeltjes, enkel met een ander laagje verf.

Meestal duurt het een kwartier en vele vragen voordat mijn partner en ik snappen wat we moeten doen. Maar nu wisten we het – het was allemaal duidelijk. IJverig sloegen we aan het meten en rekenen. Wat waren wij goed bezig. ‘Zo klopt het, toch?’ vroeg mijn practicumpartner uiteindelijk aan de docent, meer als retorische vraag. Hij boog zich over de getalletjes, mompelde wat. ‘Nee.’ sprak hij, net iets te vrolijk voor de situatie. (Maar hij is eigenlijk altijd vrolijk, dus ik kan het hem niet kwalijk nemen.) Gelukkig had ik het uur erna filosofie. Zolang het goed onderbouwd is, klopt je antwoord daar altijd.

#43 CAN’T GET IT RIGHT

Milou1 reactie

IMG_9201

Twaalf februari was de dag waarop ik me bezighield met boksen. Daarbij raakte ik mezelf én mijn docent in het gezicht. (Maar zachtjes, gelukkig.) Na een uur deed ik mijn handschoenen weer uit. Mijn handen voelden plakkerig aan, en ze leken opeens heel klein. Alsof ik een stukje hand miste, na mezelf verlost te hebben uit die handschoenen. (Verlost, ja. Want dat is echt heel moeilijk. En dan heb ik het niet over het boksen zelf hè, maar over het uittrekken van die handschoenen. Klittenband lostrekken terwijl je geen losse vingers tot je beschikking hebt is lastig. Daar had je nog nooit over nagedacht, of wel?) 

Verder haalde mijn broer vandaag in één keer zijn rijbewijs. Ja, dat moet ik even hier vermelden, want ik ben super trots op hem. Over een tijdje wil ik me er ook aan gaan wagen. Ik houd mijn hart vast, en zet in ieder geval, wanneer het zover is, een dikke L en R op mijn handen, zodat ik daarmee niet de mist in kan gaan. Ja, ik beken: soms haal ik links en rechts nog steeds door elkaar. Ik weet het wel – rechts is waar je duim links zit. In normale situaties kom ik er ook wel uit, maar wanneer er enige concentratie voor nog iets anders nodig is, raak ik in de war. Terwijl ik piano aan het spelen ben, bijvoorbeeld. (‘Nee, línks Milou,’ zegt mijn lerares minstens één keer per les.) Of tijdens het autorijden, kan ik me zo voorstellen. Dat zou toch lullig zijn: dat ik tijdens mijn examen moet letten op het verkeer, borden langs de weg, de pedalen en de koppeling… En dat ik dan zak op het nemen van een verkeerde afslag. Fileparkeren en hellingtrekken zijn voor mij ook angstaanjagend klinkende termen. Maar wie weet gaat het allemaal wel heel goed. Bij het boksen vandaag heb ik toch een behoorlijk aantal rake klappen uitgedeeld. En dat had ik ook niet verwacht.

#40 WHO ARE YOU?

Milou6 reacties

IMG_4896

 

Laats kreeg ik van WordPress een berichtje: ‘Congratulations on the 2 year anniversary of your blog!’ Wauw, twee jaar alweer. Dat is best een tijd. Het is echt een hobby van me geworden, waar ik veel in kwijt kan. In die twee jaar is er veel veranderd. Over de tijd is mijn schrijfstijl veranderd, en mijn foto’s ook. (Thank God. Ik schaam me soms een beetje voor enkele foto’s die ik helemaal in het begin maakte.) Ook heb ik wat meer lezers gekregen, al is het nog steeds niet booming. Maar hé, daar doe ik het niet voor. In het begin had ik maar één lezer (en dat was mijn moeder) en toch deed ik het met plezier. Ik doe dit omdat het me uitdaagt en ik op deze manier creatief bezig kan zijn. Ik steek best wat energie in mijn blogje. Maar ik krijg er ook zoveel energie door terug.

‘Zou je het wel willen, meer bezoekers?’ werd mij vandaag gevraagd. Nou ja. Dat is niet echt een keuze, denk ik. Als ik absoluut niet zou willen, had ik maar een dagboek moeten kopen of zo. Dit is nou eenmaal hoe het internet werkt: iedereen kan alles zien. 

Maar soms vind ik het toch raar. Dat er überhaupt mensen zijn die dit alles wíllen lezen. (Al weet ik dat er ook mensen zijn die alleen maar naar de plaatjes kijken hoor. Geen probleem.) Mijn schrijfsels en foto’s zijn af en toe namelijk best vaag, en vaak behoorlijk willekeurig. Ik kan gerust 500 woorden tikken over een raadsel met negen stipjes, een biologieproefwerk of iets anders dat nou niet bepaald spannend te noemen is. Daarnaast ben ik vaak nogal sarcastisch, soms chagrijnig, soms inspiratieloos.  Wat ik hier plaats zijn de dingen die ik interessant vind – mooi of de moeite waard. Ik ben niet bang om soms behoorlijk persoonlijk te worden. Daar denk ik dan wel nog een keertje extra over na, hoor. Mijn criterium is: zolang ik een verhaal ook in het echt tegen iemand zou durven of willen vertellen, kan ik dat hier ook doen.

Maar eigenlijk is het wel een beetje oneerlijk. Jullie weten behoorlijk veel over mij, maar ik weet maar heel weinig van jullie. Kunnen jullie een keer een reactie achterlaten misschien? Een paar dagen geleden bijvoorbeeld, had ik opeens een bezoeker uit Rusland. Zit er iemand in Sotsji, misschien? Zo ja: hoe is het daar? Al gewapperd met regenboogvlaggen? (Ik had trouwens ook een bezoeker uit de Verenigde Staten. Maar dat is papa op zakenreis – dat weet ik dan weer wel.) Wie je ook bent, vanaf waar je mijn site ook bezoekt: ik ben benieuwd naar je. Jij weet waarschijnlijk: ik ben Milou. Maar wie ben jij?

En als je nou nog even terugkijkt naar de foto boven deze post, snap je misschien wat ik bedoel met ‘willekeurig’. Zie jij het verband tussen die foto en mijn verhaal? Ik niet, namelijk. 

#39 LIPS & STRIPES

MilouPlaats een reactie

IMG_9112

Behalve met jeans vind ik streepjes ook erg goed combineren met rode lippen. Je zou ook kunnen zeggen dat rode lippen overal bij staan, omdat het klassiek en tijdloos is. Ik zou het deels waar noemen. Want rode lippen en een verkoudheid, een regenachtige dag of een avond vol verjaardagszoenen… Dat zijn toch niet zulke goede combinaties. Waarom draag ik het dan toch? Ik denk dat de hipster in mij zijn zin kreeg vandaag.

#36 LYRICS

MilouPlaats een reactie

IMG_9025‘Kon ik al die songteksten maar uit mijn hersenen laten verdwijnen.’ is een gedachte die wel eens door mijn hoofd spookt. Wanneer ik informatie in mijn hoofd probeer te krijgen waar ik het nut niet zo van in zie (denk levensbeschouwing, algemene natuurwetenschappen), lukt het me vaak niet. Dit heeft natuurlijk deels te maken met de aanwezige concentratie en afleiding. Maar aan de andere kant heb ik soms het idee dat het gewoon vol zit daarboven. En ik ben pas zestien jaar, hoe moet dat dan over een tijdje?

Het vergeten van al die songteksten zou denk ik een hoop schelen. Hartstikke leuk natuurlijk, als je ongeveer de top-40 van de afgelopen vijf jaar mee kan zingen. Alleen zou ik soms de ruimte liever anders benutten. Zeker gezien het volgende feit: vlak nadat ik bepaalde informatie op mijn proefwerkblaadje neergekalkt heb, ben ik het alweer vergeten. Echter, de eerste zin van ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis schud ik zo uit mijn mouw. (‘Je vraagt of ik zin heb, in een sigaret…’) Terwijl ik niet eens rook, en het liedje minstens een half jaar niet gehoord heb.

Ik kan er echt niets aan doen. Of het nou een liedje van Kinderen voor Kinderen is (‘Tieeeeeten, zij krijgt tieten!’) of een nummer van Jason Mraz, dat ik tijdens de muziekles eens moest opvoeren. (‘I’ve been spendin’ way too long checkin’ my tongue in the mirror and bendin’ over backwards just to try to see it clearer…’ Al duurde het wel even wat langer voordat die erin zat, maar toen moest ik wel.) Ik onthoud het. En ik zing mee, als het voorbijkomt op de radio. Zelfs klassieke muziek kan ik mee neuriën, ontdekte ik vandaag. Daar trek ik wel echt een grens hoor. Ik bedoel, hoe irritant is dat. Dat je naar een prachtig pianostuk aan het luisteren bent, en er opeens iemand ‘ta da da Da Da Da Da DA DA!’ doorheen blèrt. Ook gezien het feit dat ik niet zo goed kan zingen. Dus ik houd het toch maar bij de instrumentale versie van Einaudi. Eens kijken hoe lang het gaat duren voordat ik die uit mijn hoofd kan.