Maand: februari 2014
#47 MASK
Wanneer de voorstellingsweek van het schooltoneel nadert, wordt er een aantal keren op zondag geoefend. Je hebt dan de hele dag, waardoor er flink wat meters gemaakt kunnen worden. En dat deden we dan ook. We speelden, zongen, dansten, playbackten en zongen nog meer. We deden niets met dit masker, maar het lag er, dus maakte ik een foto. Er stond een experiment met waterijsjes op de planning, maar de vriezer waar ze in hadden gelegen bleek achteraf niet te werken. (‘Was het niet gewoon een koelkast?’) Na een paar uur in die ‘vriezer’ waren de raketjes veranderd in plastic zakjes met limonade erin. ’s Middag hielden we een soort binnenpicknick met nog een andere groep. Altijd een beetje improviseren, met zes borden en ruim twee keer zo veel mensen. Maar wel erg gezellig. Het is niet erg als je door deze beschrijving een hoop vraagtekens zet bij onze voorstelling. Er zijn momenteel nog een boel losse eindjes. Dat doen wij zelf stiekem ook nog een beetje. Maar de komende weken gaan we hard knopen, om straks iets moois neer te kunnen zetten.
MUSIC: ELLIE GOULDING
Gisteren vertelde ik al een beetje over het concert van Ellie Goulding waar ik zaterdagavond heen was. Maar dat kleine beetje was natuurlijk niet genoeg – ik heb wat foto’s en nog en heleboel te vertellen. Want wat was het gaaf!
Maar laat ik bij het begin beginnen. De trein, de Burgerking en vervolgens: de rij. Die was met één woord te omschrijven: koud. Het leek ons slim om geen jas mee te nemen, want dat leek ons maar gedoe. Nou, dat hebben we geweten, hoor. De ArenA Boulevard bleek één groot waaigat. Daar stonden we dan, met enkel een sjaal die ik als dekentje om me heen sloeg. Mijn haren werden in mijn gezicht geblazen. Maar we wisten waar we het voor deden. Bovendien stonden er twee mensen achter ons die een erg grappig gesprek voerden. Werk, school, relaties en vrienden werden uitgebreid en luidkeels besproken. ‘Maar, hij heeft dus wel zijn bewijs, maar geen scooter?’ ‘Ja, nee. Hij heeft net een nieuwe fiets, namelijk, dus dat is ook weer zoiets.’ En even later: ‘Ja, dat vind ik nou zo stom: in Rotterdam hebben ze zoveel trappen, maar nergens rolbanen.’ Nou weet ik wel dat het niet beleefd is om mee te luisteren, maar 1. Ze praatten echt heel hard 2. Ik kende hen en de mensen waar ze het over hadden, toch niet. 3. We stonden echt behoorlijk lang in die rij en dan moet je toch wat.
Met elk stapje dat we konden zetten, waren we maar wat blij. Steeds een beetje dichter bij de deur. Na een half uurtje waren we dan toch echt binnen. Warmte, heerlijk! Eenmaal in de zaal hadden we al snel een goed plekje gevonden. We waren ruim op tijd. En wat doe je dan? Lekker een beetje rondkijken. We zagen, elkaar verdringend voor het podium, vooral heel veel meisjes. Meisjes met hippe kleren, lange haren en kleine mutsjes. ‘Maar dat iedereen zijn muts hierbinnen ophoudt!’ zei ik na het concert. En toen stond er juist zo’n meisje naast me. Oeps. Iedereen moet dat natuurlijk zelf weten, maar het leek mij gewoon zo ontzettend warm! Verder zagen we of een dikke vrouw die bier dronk, of een zwangere vrouw die bier dronk. We hoopten op het eerste. In het voorprogramma stond Chlöe Howl. Ze deed het goed, maar ik kende haar nummers niet dus dan ga je er toch niet helemaal in mee. Of ik in ieder geval niet. Toen was het weer wachten, wachten, wachten. De bliksem sloeg in op het décor. En toen was daar Ellie.
Ze klonk net zo mooi in het echt, met die iets hese stem van haar. Vol energie zong en danste ze, gekleed in enkel een soort bikini…? Ik weet niet echt hoe ik het anders zou moeten omschrijven, haha. Verder niets mis mee, ze kon het erg goed hebben. Rustige nummers met pianobegeleiding werden afgewisseld met up-tempo liedjes, waarbij Ellie over het podium stuiterde en zelf af en toe ook naar een gitaar of trommel greep. Tijdens de tweede helft van het concert speelde Ellie haar bekendste nummers en kwam de zaal steeds losser. (Of kwam dat toch door de wietjes die duidelijk te ruiken waren vlakbij ons?) ‘People in the back, you’re being shy!’ sprak ze door de microfoon. Voor ons een reden om nog even flink te dansen, zo tegen het einde van haar set.
En dan was toch echt het einde daar. (Nadat Ellie + band het podium al een keer had verlaten. Waarom doen ze dat eigenlijk altijd?) Het was echt een geslaagde avond, met een fijne sfeer en boven al fijne muziek. Ellie heeft haar naam waargemaakt.
En nog één zo’n foto. Omdat ik het zo mooi vind.
#46 SILVER LINING
Na mijn enthousiaste verhaal over Ellie Goulding gisteren, verwacht je hier vandaag waarschijnlijk een foto van een podium met haar erop, zingend en dansend. Maar dat vond ik te makkelijk. Dan maak je een foto van een beeld wat al gecreëerd is. Mensen hebben nagedacht over de achtergronden, de opstelling en het licht om een mooi plaatje samen te stellen. Ik hoef dan alleen maar af te drukken om een mooie foto te maken. Dat wil niet zeggen dat ik die foto’s niet genomen heb. Want het decor en het licht was prachtig, en Ellie zelf was geweldig en vol energie. Maar als foto van de dag kies ik dan toch liever iets anders. Een beeld waar ik zelf naar heb moeten zoeken. Ik heb moeten wachten tot de lichten die zeegroene kleur uitstraalden, ik heb gekeken naar de compositie, de uitsnede. Het is wel verre van scherp. Maar ik ben gewoon gefascineerd door dit soort menigtes. Opgelicht van voren, waardoor ieder individu een stralend randje krijgt.
Meer foto’s van het concert komen eraan!
#45 HIT THE HEART
Van Valentijnsdag heb ik vandaag niet erg veel gemerkt, afgezien van de hartjes die opeens in overvloed aanwezig waren. Er zijn mensen die deze snoepjes achteloos in hun mond stoppen. Dat kan eigenlijk niet – die boodschap staat er niet voor niks! (Bij dit hartje kon ik echter niet helemaal achter de diepere betekenis komen. Ik raakte er een beetje van in de war.) Dan zijn er mensen die even naar de tekst kijken en het hartje vervolgens opeten. Ook heb je de mensen die het hartje plus tekst eerst nog even moeten fotograferen. (Al ben ik waarschijnlijk de enige in die groep.) En dan heb je nog die ene vriendin die pas bedenkt dat ze de boodschap nog wilde lezen als de letters al lang zijn weggesmolten op haar tong.
#44 Ω
Door al die gezellige bètavakken die ik gekozen heb, moet ik regelmatig een practicum doen. Bij scheikunde gaat dat best goed. Je gooit wat vloeistoffen bij elkaar tot je een leuk brouwseltje hebt. Wat er daarna gebeurt is altijd een verassing. Soms klinkt er een knal, dan verandert er iets van kleur en af en toe begint je mengsel ineens als een gek te schuimen. Zaak is te proberen om hier niet al te veel van te schrikken en niets uit je handen te laten. Als dat je lukt, ben je er eigenlijk al.
Biologie is een ander verhaal. Vaak moet je preparaten maken, wat een nogal friemelig werkje is waar minuscule schaafjes, naaldjes en dekglaasjes aan te pas komen. Friemelige werkjes zijn niet zo aan mij besteed. Gelukkig werk je altijd in tweetallen, dus als mij het niet lukt, kan mijn partner het wel voor elkaar krijgen. Mocht je niet precies weten wat je moet doen, dan kijk je gewoon hoe je buren het aanpakken. Je besluit om te doen wat zij doen, of juist compleet het tegenovergestelde. En dan komt het meestal wel goed.
Maar dan is er natuurkunde. Bij dat vak doe je de meeste practica en ook vandaag was het weer feest. Vooraan in de klas staan karren met benodigdheden. Je pakt van alles eentje en loopt vervolgens nog drie keer heen en weer omdat je van het ene drie exemplaren nodig hebt, en het andere helemaal niet hoeft te gebruiken. (‘Waarom ligt het er dan?’, wil je weten? Om ons in de war te brengen, denk ik.) Je probeert met al die schakels, lampjes, weerstandjes en draadjes een opstelling te maken die enigszins lijkt op het plaatje. Dan moet alles verbonden worden met kabeltjes. Er zijn rode en blauwe. Waar de rode horen en waar de blauwe is altijd weer de vraag. En dan heb je het eindelijk uitgevogeld, en herinner je je dat het eigenlijk helemaal niets uitmaakt. Want het zijn precies dezelfde kabeltjes, enkel met een ander laagje verf.
Meestal duurt het een kwartier en vele vragen voordat mijn partner en ik snappen wat we moeten doen. Maar nu wisten we het – het was allemaal duidelijk. IJverig sloegen we aan het meten en rekenen. Wat waren wij goed bezig. ‘Zo klopt het, toch?’ vroeg mijn practicumpartner uiteindelijk aan de docent, meer als retorische vraag. Hij boog zich over de getalletjes, mompelde wat. ‘Nee.’ sprak hij, net iets te vrolijk voor de situatie. (Maar hij is eigenlijk altijd vrolijk, dus ik kan het hem niet kwalijk nemen.) Gelukkig had ik het uur erna filosofie. Zolang het goed onderbouwd is, klopt je antwoord daar altijd.
#43 CAN’T GET IT RIGHT
Twaalf februari was de dag waarop ik me bezighield met boksen. Daarbij raakte ik mezelf én mijn docent in het gezicht. (Maar zachtjes, gelukkig.) Na een uur deed ik mijn handschoenen weer uit. Mijn handen voelden plakkerig aan, en ze leken opeens heel klein. Alsof ik een stukje hand miste, na mezelf verlost te hebben uit die handschoenen. (Verlost, ja. Want dat is echt heel moeilijk. En dan heb ik het niet over het boksen zelf hè, maar over het uittrekken van die handschoenen. Klittenband lostrekken terwijl je geen losse vingers tot je beschikking hebt is lastig. Daar had je nog nooit over nagedacht, of wel?)
Verder haalde mijn broer vandaag in één keer zijn rijbewijs. Ja, dat moet ik even hier vermelden, want ik ben super trots op hem. Over een tijdje wil ik me er ook aan gaan wagen. Ik houd mijn hart vast, en zet in ieder geval, wanneer het zover is, een dikke L en R op mijn handen, zodat ik daarmee niet de mist in kan gaan. Ja, ik beken: soms haal ik links en rechts nog steeds door elkaar. Ik weet het wel – rechts is waar je duim links zit. In normale situaties kom ik er ook wel uit, maar wanneer er enige concentratie voor nog iets anders nodig is, raak ik in de war. Terwijl ik piano aan het spelen ben, bijvoorbeeld. (‘Nee, línks Milou,’ zegt mijn lerares minstens één keer per les.) Of tijdens het autorijden, kan ik me zo voorstellen. Dat zou toch lullig zijn: dat ik tijdens mijn examen moet letten op het verkeer, borden langs de weg, de pedalen en de koppeling… En dat ik dan zak op het nemen van een verkeerde afslag. Fileparkeren en hellingtrekken zijn voor mij ook angstaanjagend klinkende termen. Maar wie weet gaat het allemaal wel heel goed. Bij het boksen vandaag heb ik toch een behoorlijk aantal rake klappen uitgedeeld. En dat had ik ook niet verwacht.
#42 GOLDEN
WHAT ARE YOU SEARCHING FOR?
Pas geleden had ik het nog over wie mijn bezoekers nou eigenlijk zijn. (Dank voor de lieve reacties!) Vandaag houd ik me bezig met de vraag: hoe zijn jullie hier terecht gekomen? Sommige mensen kennen mij persoonlijk, anderen komen hier terecht via een andere blog. En dan is er nog een deel dat via Google op mijn blogje belandt. En laat het nou zo zijn dat de woorden waarop gezocht wordt, netjes op een rijtje staan in het behind the scenes gedeelte van mijn site. Helemaal bovenaan die lijst staat ‘picture this by milou’. Logisch dat je dan hier uitkomt. Maar sommige zoektermen verbazen me behoorlijk. Ik er hier al eerder een aantal met jullie gedeeld, maar er zitten nu weer nieuwe bij waar ik hard om heb moeten lachen.
Iemand die alvast even in de vakantiestemming wilde komen, denk ik. Binnenkort zou hij naar een Caribische strand gaan. (Of misschien toch een Caribisch strand?) Ik kan je een hoop vertellen over de bountystranden van Curaçao. Maar die geuren ga je vanachter je schermpje toch echt niet ervaren, lijkt me.
Het is een ding nu, een legging als broek dragen, maar ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. Ik zou er nog een rokje bij aantrekken.
Bij het zien van sommige zoektermen, twijfel ik een beetje aan de Google-skills van de zoeker. ‘Eieren schilderen’, op zich niets raars. (Ook al is het nog lang geen Pasen. Maar hé, de eitjes liggen al wel in de winkel, dus moet kunnen.) En ik hoor diegene denken: ‘Ja, wat voor eitjes eigenlijk? En in welke kleur? En met welke patroontjes? Nou ja, van alles.’ Door die toevoeging ga je alles behalve je zoekresultaten verbeteren.
Met…? Had deze persoon geen tijd om zijn term af te typen? Achterop de fiets met…? Met wie? Ik denk dat we het nooit zullen weten.
Ja, die kreeg ik eens bijna op mijn hoofd, tijdens mijn allereerste zeilweek.
Deze persoon was al een tijd aan het zoeken. Naar foto’s, horend bij een project. Hij kwam een hoop tegen: projecten over heftige, zware onderwerpen. Hij was er klaar mee. Nog een laatste zoekpoging. Foto’s project – en nu iets positief. Ik voel me bijna vereerd dat hij bij mij terecht kwam.
Ja.
Anders dan de naam doet vermoeden, is het een suspensie.
Lekker zappen op de bank. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen hoe dit gelinkt is aan mijn blog. Flutweer, daar houd ik niet van. Dat klopt. De bank: prima plek om te vertoeven. Maar ‘lekker zappen’. Niet mijn ding. Er zijn maar weinig tv-programma’s die ik nog echt leuk vind, dus ik ga niet de hele avond heen en weer schakelen tussen zo veel pulp. Doe mij dan maar een film of serie.
Misschien een circusartiest die Google raadpleegde voor ideeën voor een volgende act? Ikzelf ben nou niet echt lenig, en ook niet zo’n held als het om hoogtes gaat. Dus helaas kan ik hier niet bij helpen.
Leer eerst mijn naam maar eens spellen.
En dan klopt die naam, maar de rest van de zin niet.
Dacht deze persoon dat Google zou weten wie de bezitter van dat adres dan is? ‘Mijn’ is natuurlijk een nogal subjectief begrip.
Heb(ben) voetjegevrijd.
Hier zet ik een groot vraagteken bij. Bedbaddoor, anyone?
Is Milou een plaats? Nu wordt het voor mij zelf tijd om te gaan Googlen. … Ja hoor, het ligt in Congo. Dus dan lijkt het me wel sterk dat daar sneeuw is gevallen. Momenteel is het er namelijk zo’n dertig graden.
Dat waren de opvallendste van de laatste tijd. Ik zou zeggen, wees creatief, misschien staat je zoekterm er de volgende keer bij!
#41 BLOGGER T’
Het was een beetje een laat verjaardagscadeautje, maar wel het origineelst van allemaal.
De kunst van 