#78 DRESS REHEARSAL

IMG_5256

Deze dag begon met een heuse transformatie. Of ja – deze toneeldag. Het deel daarvoor heb ik eigenlijk niet erg bewust meegemaakt – te moe. Terug naar die make-over – de nepwimpers in het bijzonder: het is niet zo moeilijk als beweerd wordt. Ik dacht dat ik er minstens een half uur mee bezig zou zijn, maar binnen tien minuutjes was het gefixt. Gewoon lekker veel lijm gebruiken, dan blijft het allemaal stevig zitten. En het maakt niet uit als je daarmee knoeit, het droogt toch transparant op. Wel uitkijken dat je je oog niet dichtplakt. Want ja, dat kan gebeuren, weet ik inmiddels.

Wat ik wel gemerkt heb – maar nog nooit van wie dan ook gehoord: wat krijg je een arrogante kop van die dingen! Jeetje, ik schrok af en toe echt van mezelf. Eén opgetrokken wenkbrauw was al genoeg om met mijn blik te kunnen doden. En in combinatie met een kort, omhoog kruipend rokje op de fiets zag ik eruit alsof ik ook nog aan het werk moest ná de voorstelling.

Eenmaal op school aangekomen werden de laatste wijzigingen doorgevoerd, en was het vervolgens tijd voor de generale. Compleet met make-up, hoge hakken en glitterjurk – het was net echt. En het  ging goed, in tegenstelling tot wat ik eigenlijk verwachtte. Ons stuk steekt logistiek gezien nogal ingewikkeld in elkaar, namelijk.

Ik ging één keer onderuit. Maar dan ook letterlijk. Vandaar mijn volgende advies voor jullie: bestrooi nooit een linoleum vloer met briefgeld. Je zal erover uitglijden – of dat geld nou echt of nep is.

(Nep, in ons geval. Maar wel redelijk realistisch geprint, wat even later illegaal bleek te zijn.)

Ook zag ik de stukken van de andere twee groepen. Fijn was dat: even zitten en alles over me heen laten komen. Gewoon kijken wat er zou gebeuren in plaats van al drie stappen vooruit te moeten denken. Voor één keer publiek zijn in plaats van speler. Ik heb gelachen, en wat ik zag veraste me – op een hele positieve manier. Het was allemaal goed, allemaal leuk, en allemaal totaal verschillend.

Toen was het opruimen. Afschminken. En naar bed.

En dan morgen echt.

#76 STRESS

IMG_5240

Tot nu toe was toneel altijd alleen maar leuk, maar nu kwamen die voorstellingen toch echt behoorlijk dichtbij. En dus was er stress. Kwijtgeraakte spullen, teksten en mensen, scènes die werden omgegooid en de logistiek die moest worden geregeld. Maar we kwamen eruit.

Een heel klein beetje stress nog terwijl we naar buiten liepen – ik had wéér geen foto gemaakt.

‘Jongens, willen jullie heel even zo blijven staan?’

Opgelost.

#70 POST-IT

IMG_5162

Een abstracte foto van mijn middagactiviteit: posters plakken! Je zou misschien denken dat hier verder niet veel over te zeggen valt, maar dan ken je mij nog niet. Zelfs tijdens het uitrollen van meters plakband zijn me dingen opgevallen die ik de moeite waard vind om hier op te schrijven. (Of jij het de moeite waard vindt om het te lezen, laat ik geheel aan jou.)

Komen ze. Vandaag ontdekte ik dat er twee soorten mensen op deze wereld zijn. 1. De mensen (ik noem geen namen) die posters ophangen zien als een willekeurig klusje, qua moeilijkheidsgraad vergelijkbaar met het vervangen van een wc-rol of het smeren van een boterham. Er hoeft maar een minimaal aantal handelingen verricht te worden. Omhooghouden, vastplakken en klaar. Na drie exemplaren gehad te hebben valt het je op dat je met je vieze schoen op de stapel posters staat. Sorry. Zit er een bobbel in het papier, dan strijk je er een keer overheen en doe je vooral alsof je niets gezien hebt. Volgende.

Dan zijn er 2. de mensen die posters ophangen een erg belangrijke taak vinden, die goed uitgevoerd moet worden. (Wederom geen namen.) Eerst moet er worden nagedacht over de precieze locatie van de posters. Op welke manier gaan we ze vastplakken? Wat is efficiënt, maar vooral: wat ziet er mooi uit? Hoe zorg je ervoor dat ze zo strak mogelijk tegen het raam kleven? Moet er plakband langs alle randen of alleen langs de bovenste? Hangen die posters eigenlijk wel waterpas? ‘Nee, die daar niet! Haal hem er maar even af!’ Plakband wordt stevig met de duimen nagestreken, bobbelende exemplaren komen niet door de ballotage. Onbekwame poster-plakkers ook niet, trouwens. ‘Vorig jaar had ik toch twee jongens…’ Nee, alleen serieuze kandidaten kwamen in aanmerking voor de functie. ‘Kijk eens hoe mooi zij dat doet!’

Dus zo zie je maar. Naast het gebruikelijke goed-slecht, brutaal-keurig en noordelijk-zuidelijk is de wereld nog in twee hele andere helften te verdelen. Rest mij één vraag: tot welke behoor jij?

#66 GOING BACK HOME AGAIN

IMG_5133

We namen de trein terug naar huis. Met de sneeuw verdween de zorgeloosheid die er in Arosa leek te heersen. Of je de eerste lift ging halen, waar je zou lunchen die middag. Of je de zwarte piste zou gaan overleven. Wel of geen thermoshirt, waar heb ik mijn skibril gelaten. Dat waren de dingen waar je je mee bezighield. En verder met het genieten van de blauwe lucht en de fijne sneeuw. De broodjes met Nutella bij het ontbijt. Het gevoel van hard naar beneden zoeven, warme thee op een koude bergtop. Lachen om de valpartij van je skigenootje. (Sorry.) Het uitdoen van skischoenen na een lange dag.

En ik genoot toch ook wel van de treinreis terug naar huis. De zon scheen door het raam en maakte me – in combinatie met een korte nachtrust en een dosis Primatour – slaperig. Mijn ogen zakten af en toe dicht, gingen af en toe even open voor een overstap. En dan weer dicht. We vlogen, landden. Reden met de auto het laatste stukje, door stakingsacties gedwongen tot binnendoorroutes en achterafweggetjes. En toen waren we thuis. Ik moest mijn koffer gaan uitpakken en werd door de stapels schoolboeken in mijn kast herinnerd aan het nog te verrichten werk. Thuis was het niet meer geheel zorgeloos. Maar wel heel fijn.

#51 CREATING MEMORIES

IMG_9433

De zware klapdeuren waren zwart afgeplakt en toen ik ze opende, straalde fel licht mijn richting in. Fotografie voor theater, dag twee. De dag waarop ik iets meer van me wilde laten horen. En dat deed ik. Ik zei wat ik wilde zeggen, nam wat meer tijd als ik dat nodig vond of vertelde dat het nu toch eigenlijk wel zaak was om een béétje op te gaan schieten. Ik gaf aanwijzingen, stelde vragen over het stuk en fietste weer met een camera vol foto’s terug naar huis.

En natuurlijk heb ik er heel erg van genoten. Ik weet niet hoe en waarom, maar ik word zo blij van fotograferen. Het fijne geluidje dat mijn camera maakt, het zoeken naar een mooi beeld. En dan achteraf een hele verzameling aan foto’s, waarvan ik soms denk: was ik daarbij? Heb ik dat zelf meegemaakt? Bij een opdracht als deze, komt daar nog iets extra’s bij. Door het maken van die foto’s heb ik de voorstelling vastgelegd waar de spelers en regisseurs  zo veel tijd en moeite in hebben gestoken, en hopelijk ook veel plezier aan hebben beleefd. Ik creëer als het ware een soort herinnering voor hen. En dat vind ik best een bijzondere gedachte.

#50 THE GIRL BEHIND THE CAMERA

IMG_9380

Vandaag was een leuke dag. Waarom? Ik kon me een hele middag bezighouden met één van de dingen die ik het liefste doe: fotograferen. (Ook verpeste ik mijn wiskundetest en liet ik mijn telefoon heel hard vallen… Maar daar had ik het even niet over.) Ik maakte foto’s voor de theatervoorstellingen die deze week te zien zijn op mijn school. ‘Huh, Milou, maar je zit toch zelf ook bij het schooltoneel?’ Klopt, klopt, maar: toneel en theater zijn twee verschillende dingen. Op mijn school tenminste. Waar er bij theater zo’n 10 groepen zijn die elk een kort stuk spelen, zijn er bij toneel drie groepen die elk een wat langer stuk opvoeren. De meeste mensen die meedoen met theater zijn ook wat jonger, aangezien je voor toneel minstens in de derde klas moet zitten. Goed, genoeg uitleg!

Ik werd dus gevraagd voor het maken van foto’s, en zei meteen volmondig ‘ja’. Hallo, fotograferen onder schooltijd, hoe leuk is dat? En weer anders dan de dingen die ik normaal doe qua fotografie. Kan ik  weer nieuwe dingen leren en uitproberen. De foto’s maakte ik niet tijdens de voorstelling zelf. Ze waren geënsceneerd. Op die manier heb je wat meer tijd om na te denken over hoe je een bepaalde foto wil maken. Als je dat tijdens het toneelstuk zelf uitgebreid zou gaan doen, is het moment alweer voorbij. Nu kon ik dus iets meer de tijd nemen om te kijken hoe ik het allemaal wilde hebben. Leuk, maar soms ook best lastig.

Om een voorbeeld te noemen: ik kende de spelers niet bij naam. ‘Ehm, het meisje achteraan? Zou je misschien…? Het meisje met het roze vestje? Ja, jou bedoel ik! Echt waar! Zou je misschien een stapje naar links kunnen doen? Dankjewel!’ Nog zoiets: soms hadden de regisseurs een beeld bedacht, dat naar mijn idee niet zo goed werkte voor een foto. Maar dat durfde ik dan niet altijd te zeggen. Want zij hadden het al druk genoeg, en waren al een beetje gestrest (begrijpelijk: zo’n voorstelling brengt nou eenmaal veel last-minute problemen met zich mee). Dus dan wilde ik niet ook nog aan komen zetten met mijn fotografische opmerking.

Gaandeweg ging het beter, en kon ik het iets meer naar mijn hand zetten. Ik zou wel wat zekerder mogen zijn op dat soort momenten. Kijk, ik ben geen gestudeerd fotografe, maar ik ben er wel veel mee bezig. Ik weet er best wat vanaf en ik doe het prima – anders hadden ze me hier ook niet voor gevraagd. En als ik de foto’s nu bekijk op mijn laptopje, ben ik er absoluut tevreden mee. 

Het is raar eigenlijk, dat dit zo loopt. Ik ben namelijk nooit bang om van me te laten horen, te spreken voor groepen of mijn ongezouten mening te geven. Dus dan moet dat in combinatie met fotografie toch ook kunnen. Morgen ga ik nog een paar groepen fotograferen, en dus iets meer van mezelf laten zien. Ik ben dan wel het meisje behind the camera, maar soms mag ik er echt wel eens achter vandaan komen. Mocht het morgen niet lukken, dan heb ik over een maand nog een kans. Dan sta ik namelijk, met mijn eigen toneelvoorstelling, letterlijk zelf in de spotlights.

Heel erg bedankt lieve Eline, dat ik bovenstaande foto van jou mocht plaatsen! Verder kan ik waarschijnlijk geen foto’s plaatsen die ik gemaakt heb vanmiddag, omdat ik altijd de toestemming wil hebben van alle mensen die erop staan. En aangezien dat er een stuk of 50 zijn… Gaat dat niet helemaal lukken!

#47 MASK

IMG_4964

Wanneer de voorstellingsweek van het schooltoneel nadert, wordt er een aantal keren op zondag geoefend. Je hebt dan de hele dag, waardoor er flink wat meters gemaakt kunnen worden. En dat deden we dan ook. We speelden, zongen, dansten, playbackten en zongen nog meer. We deden niets met dit masker, maar het lag er, dus maakte ik een foto. Er stond een experiment met waterijsjes op de planning, maar de vriezer waar ze in hadden gelegen bleek achteraf niet te werken. (‘Was het niet gewoon een koelkast?’) Na een paar uur in die ‘vriezer’ waren de raketjes veranderd in plastic zakjes met limonade erin. ’s Middag hielden we een soort binnenpicknick met nog een andere groep. Altijd een beetje improviseren, met zes borden en ruim twee keer zo veel mensen. Maar wel erg gezellig. Het is niet erg als je door deze beschrijving een hoop vraagtekens zet bij onze voorstelling. Er zijn momenteel nog een boel losse eindjes. Dat doen wij zelf stiekem ook nog een beetje. Maar de komende weken gaan we hard knopen, om straks iets moois neer te kunnen zetten.

#35 THANKS, GUYS

IMG_4798Naahhhh, wat een schattig plaatje hè? Ja, vond ik ook. Babs en Ilme vonden mij iets minder leuk, na het maken van deze foto. ‘Jaa, iets meer naar voren. Ja. Iets meer naar links. En nu iets meer naar achteren. Zo ja, top.’ Hier waren ze wel een tijdje zoet mee, dat snap je. Lopen er ook nog allerlei mensen langs die je raar aankijken, inclusief docenten die ‘aan het vergaderen zijn’ maar je ondertussen gewoon flink bespieden. Deze gedachte komt niet voort uit achterdochtigheid, trouwens – ze hebben het mij zelf verteld. Sorry, jongens. En bedankt voor de hulp. Het was iets wat me opviel vandaag: iedereen doet het toch maar.

Laat me even uitleggen wat ik bedoel. Het komt vaak voor dat ik, met het oog op een project, foto of ander gek idee, de hulp van andere mensen goed kan gebruiken. Om model te staan, iets vast te houden, te laten vallen, een beetje op te letten of ik niet, druk fotograferend, onder een auto loop of in zo’n rare positie beland dat mijn onderbroek zichtbaar is. En dat is niet altijd zo gemakkelijk. Vaak genoeg hoor ik ze denken: ‘Milou, waar ben je nou eigenlijk mee bezig?’ Maar in plaats van die gedachte uit te spreken en het me in mijn eentje uit te laten zoeken (wat ik eigenlijk wel begrijpelijk zou vinden…), helpen ze me, meestal zonder vragen. Want Milou, die heeft nou eenmaal haar blogje en de bijbehorende creatieve uitspattinkjes. Dus gaan ze wel met hun rug in de zon voor die muur staan, doen ze een stapje naar voren en weer een stapje terug. Ze maken die sneeuwengel, blazen nog maar een slinger terpentine, lachen nog een keer lief of negeren het feit dat ik al een kwartier foto’s aan het maken ben van een sleutelhanger. Ze gooien hun naamplaatje na een activiteitendag niet weg, maar geven hem aan mij. Al hebben ze geen flauw idee wat ik ermee wil. (En ik zelf vaak ook nog niet helemaal, op dat moment.) Maar ze doen het wel. En daarom wil ik even zeggen: jongens, bedankt.