Tag: Project 365

#53 MONSIEUR IBRAHIM

Milou2 reacties

IMG_9609

Voor Frans moet ik een boekje lezen. Het heet ‘Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran. Dit is de eerste zin: ‘A onze ans, j’ai cassé mon cocon et je suis allé voir les putes.’ In het Frans klinkt dat misschien heel chique. Maar eigenlijk gaat het over een jongetje van elf die zijn spaarvarken kapotslaat en zijn geluk gaat zoeken bij de dames van lichte zeden. Daarnaast wordt hij door zijn vader beschuldigd van diefstal, en besluit hij het daarom ook maar te gaan plegen. Bij de kruidenier steelt hij conservenblikjes, om de dag eentje. Ik denk dat ik niet de enige ben die hier al een hoop vraagtekens bij zet.

Het verhaal wordt verteld door Moïse, de hoofdpersoon. Je leest wat hij denkt, inclusief rare flashbacks en hersenspinsels. J’avoue que, toute la unit j’avais imaginé monsieur Ibrahim assis sur la pointe d’un croissant d’or et volant dans un ciel étoile. Nadat ik dan een paar woorden uit zo’n zin heb opgezocht, denk ik: ‘Nee, dit kan er niet staan. Dit is gewoon heel raar.’ Maar dan blijk het toch echt te gaan over monsieur Ibrahim, gezeten op de punt van een gouden croissantje, vliegend door de sterrenhemel. Ik had het zelf niet kunnen verzinnen.

Tenslotte verschijnt Brigitte Bardot nog en is de chaos compleet. Dit gebeurt allemaal op bladzijde één tot en met elf. Er zijn nog zo’n 30 bladzijdes te gaan. Ik houd mijn hart vast voor wat er daarin nog gaat gebeuren.

#51 CREATING MEMORIES

MilouPlaats een reactie

IMG_9433

De zware klapdeuren waren zwart afgeplakt en toen ik ze opende, straalde fel licht mijn richting in. Fotografie voor theater, dag twee. De dag waarop ik iets meer van me wilde laten horen. En dat deed ik. Ik zei wat ik wilde zeggen, nam wat meer tijd als ik dat nodig vond of vertelde dat het nu toch eigenlijk wel zaak was om een béétje op te gaan schieten. Ik gaf aanwijzingen, stelde vragen over het stuk en fietste weer met een camera vol foto’s terug naar huis.

En natuurlijk heb ik er heel erg van genoten. Ik weet niet hoe en waarom, maar ik word zo blij van fotograferen. Het fijne geluidje dat mijn camera maakt, het zoeken naar een mooi beeld. En dan achteraf een hele verzameling aan foto’s, waarvan ik soms denk: was ik daarbij? Heb ik dat zelf meegemaakt? Bij een opdracht als deze, komt daar nog iets extra’s bij. Door het maken van die foto’s heb ik de voorstelling vastgelegd waar de spelers en regisseurs  zo veel tijd en moeite in hebben gestoken, en hopelijk ook veel plezier aan hebben beleefd. Ik creëer als het ware een soort herinnering voor hen. En dat vind ik best een bijzondere gedachte.

#50 THE GIRL BEHIND THE CAMERA

Milou1 reactie

IMG_9380

Vandaag was een leuke dag. Waarom? Ik kon me een hele middag bezighouden met één van de dingen die ik het liefste doe: fotograferen. (Ook verpeste ik mijn wiskundetest en liet ik mijn telefoon heel hard vallen… Maar daar had ik het even niet over.) Ik maakte foto’s voor de theatervoorstellingen die deze week te zien zijn op mijn school. ‘Huh, Milou, maar je zit toch zelf ook bij het schooltoneel?’ Klopt, klopt, maar: toneel en theater zijn twee verschillende dingen. Op mijn school tenminste. Waar er bij theater zo’n 10 groepen zijn die elk een kort stuk spelen, zijn er bij toneel drie groepen die elk een wat langer stuk opvoeren. De meeste mensen die meedoen met theater zijn ook wat jonger, aangezien je voor toneel minstens in de derde klas moet zitten. Goed, genoeg uitleg!

Ik werd dus gevraagd voor het maken van foto’s, en zei meteen volmondig ‘ja’. Hallo, fotograferen onder schooltijd, hoe leuk is dat? En weer anders dan de dingen die ik normaal doe qua fotografie. Kan ik  weer nieuwe dingen leren en uitproberen. De foto’s maakte ik niet tijdens de voorstelling zelf. Ze waren geënsceneerd. Op die manier heb je wat meer tijd om na te denken over hoe je een bepaalde foto wil maken. Als je dat tijdens het toneelstuk zelf uitgebreid zou gaan doen, is het moment alweer voorbij. Nu kon ik dus iets meer de tijd nemen om te kijken hoe ik het allemaal wilde hebben. Leuk, maar soms ook best lastig.

Om een voorbeeld te noemen: ik kende de spelers niet bij naam. ‘Ehm, het meisje achteraan? Zou je misschien…? Het meisje met het roze vestje? Ja, jou bedoel ik! Echt waar! Zou je misschien een stapje naar links kunnen doen? Dankjewel!’ Nog zoiets: soms hadden de regisseurs een beeld bedacht, dat naar mijn idee niet zo goed werkte voor een foto. Maar dat durfde ik dan niet altijd te zeggen. Want zij hadden het al druk genoeg, en waren al een beetje gestrest (begrijpelijk: zo’n voorstelling brengt nou eenmaal veel last-minute problemen met zich mee). Dus dan wilde ik niet ook nog aan komen zetten met mijn fotografische opmerking.

Gaandeweg ging het beter, en kon ik het iets meer naar mijn hand zetten. Ik zou wel wat zekerder mogen zijn op dat soort momenten. Kijk, ik ben geen gestudeerd fotografe, maar ik ben er wel veel mee bezig. Ik weet er best wat vanaf en ik doe het prima – anders hadden ze me hier ook niet voor gevraagd. En als ik de foto’s nu bekijk op mijn laptopje, ben ik er absoluut tevreden mee. 

Het is raar eigenlijk, dat dit zo loopt. Ik ben namelijk nooit bang om van me te laten horen, te spreken voor groepen of mijn ongezouten mening te geven. Dus dan moet dat in combinatie met fotografie toch ook kunnen. Morgen ga ik nog een paar groepen fotograferen, en dus iets meer van mezelf laten zien. Ik ben dan wel het meisje behind the camera, maar soms mag ik er echt wel eens achter vandaan komen. Mocht het morgen niet lukken, dan heb ik over een maand nog een kans. Dan sta ik namelijk, met mijn eigen toneelvoorstelling, letterlijk zelf in de spotlights.

Heel erg bedankt lieve Eline, dat ik bovenstaande foto van jou mocht plaatsen! Verder kan ik waarschijnlijk geen foto’s plaatsen die ik gemaakt heb vanmiddag, omdat ik altijd de toestemming wil hebben van alle mensen die erop staan. En aangezien dat er een stuk of 50 zijn… Gaat dat niet helemaal lukken!

#49 MELTED ROCKET

MilouPlaats een reactie

IMG_4991

 

Vandaag bij toneel ontdekte ik verschillende dingen. Wanneer je een gesmolten raketje weer terug invriest, ziet het er daarna uit als een misvormd, oranje klompje. Gesmolten raketjes zorgen ervoor dat alles gaat plakken. Vooral je handen, maar ook je haar en de vloer (als je er één laat vallen, dan). Verder klinkt mijn gezang in mijn hoofd nog steeds mooier dan het daadwerkelijk klinkt, kan het soms veel grappiger zijn als je niets zegt en vliegt die tweeënhalf uur telkens zo weer voorbij.

#47 MASK

MilouPlaats een reactie

IMG_4964

Wanneer de voorstellingsweek van het schooltoneel nadert, wordt er een aantal keren op zondag geoefend. Je hebt dan de hele dag, waardoor er flink wat meters gemaakt kunnen worden. En dat deden we dan ook. We speelden, zongen, dansten, playbackten en zongen nog meer. We deden niets met dit masker, maar het lag er, dus maakte ik een foto. Er stond een experiment met waterijsjes op de planning, maar de vriezer waar ze in hadden gelegen bleek achteraf niet te werken. (‘Was het niet gewoon een koelkast?’) Na een paar uur in die ‘vriezer’ waren de raketjes veranderd in plastic zakjes met limonade erin. ’s Middag hielden we een soort binnenpicknick met nog een andere groep. Altijd een beetje improviseren, met zes borden en ruim twee keer zo veel mensen. Maar wel erg gezellig. Het is niet erg als je door deze beschrijving een hoop vraagtekens zet bij onze voorstelling. Er zijn momenteel nog een boel losse eindjes. Dat doen wij zelf stiekem ook nog een beetje. Maar de komende weken gaan we hard knopen, om straks iets moois neer te kunnen zetten.

#46 SILVER LINING

MilouPlaats een reactie

IMG_7642

Na mijn enthousiaste verhaal over Ellie Goulding gisteren, verwacht je hier vandaag waarschijnlijk een foto van een podium met haar erop, zingend en dansend. Maar dat vond ik te makkelijk. Dan maak je een foto van een beeld wat al gecreëerd is. Mensen hebben nagedacht over de achtergronden, de opstelling en het licht om een mooi plaatje samen te stellen. Ik hoef dan alleen maar af te drukken om een mooie foto te maken. Dat wil niet zeggen dat ik die foto’s niet genomen heb. Want het decor en het licht was prachtig, en Ellie zelf was geweldig en vol energie. Maar als foto van de dag kies ik dan toch liever iets anders. Een beeld waar ik zelf naar heb moeten zoeken. Ik heb moeten wachten tot de lichten die zeegroene kleur uitstraalden, ik heb gekeken naar de compositie, de uitsnede. Het is wel verre van scherp. Maar ik ben gewoon gefascineerd door dit soort menigtes. Opgelicht van voren, waardoor ieder individu een stralend randje krijgt.

Meer foto’s van het concert komen eraan!

#45 HIT THE HEART

MilouPlaats een reactie

IMG_4920

Van Valentijnsdag heb ik vandaag niet erg veel gemerkt, afgezien van de hartjes die opeens in overvloed aanwezig waren. Er zijn mensen die deze snoepjes achteloos in hun mond stoppen. Dat kan eigenlijk niet – die boodschap staat er niet voor niks! (Bij dit hartje kon ik echter niet helemaal achter de diepere betekenis komen. Ik raakte er een beetje van in de war.) Dan zijn er mensen die even naar de tekst kijken en het hartje vervolgens opeten. Ook heb je de mensen die het hartje plus tekst eerst nog even moeten fotograferen. (Al ben ik waarschijnlijk de enige in die groep.) En dan heb je nog die ene vriendin die pas bedenkt dat ze de boodschap nog wilde lezen als de letters al lang zijn weggesmolten op haar tong.

#43 CAN’T GET IT RIGHT

Milou1 reactie

IMG_9201

Twaalf februari was de dag waarop ik me bezighield met boksen. Daarbij raakte ik mezelf én mijn docent in het gezicht. (Maar zachtjes, gelukkig.) Na een uur deed ik mijn handschoenen weer uit. Mijn handen voelden plakkerig aan, en ze leken opeens heel klein. Alsof ik een stukje hand miste, na mezelf verlost te hebben uit die handschoenen. (Verlost, ja. Want dat is echt heel moeilijk. En dan heb ik het niet over het boksen zelf hè, maar over het uittrekken van die handschoenen. Klittenband lostrekken terwijl je geen losse vingers tot je beschikking hebt is lastig. Daar had je nog nooit over nagedacht, of wel?) 

Verder haalde mijn broer vandaag in één keer zijn rijbewijs. Ja, dat moet ik even hier vermelden, want ik ben super trots op hem. Over een tijdje wil ik me er ook aan gaan wagen. Ik houd mijn hart vast, en zet in ieder geval, wanneer het zover is, een dikke L en R op mijn handen, zodat ik daarmee niet de mist in kan gaan. Ja, ik beken: soms haal ik links en rechts nog steeds door elkaar. Ik weet het wel – rechts is waar je duim links zit. In normale situaties kom ik er ook wel uit, maar wanneer er enige concentratie voor nog iets anders nodig is, raak ik in de war. Terwijl ik piano aan het spelen ben, bijvoorbeeld. (‘Nee, línks Milou,’ zegt mijn lerares minstens één keer per les.) Of tijdens het autorijden, kan ik me zo voorstellen. Dat zou toch lullig zijn: dat ik tijdens mijn examen moet letten op het verkeer, borden langs de weg, de pedalen en de koppeling… En dat ik dan zak op het nemen van een verkeerde afslag. Fileparkeren en hellingtrekken zijn voor mij ook angstaanjagend klinkende termen. Maar wie weet gaat het allemaal wel heel goed. Bij het boksen vandaag heb ik toch een behoorlijk aantal rake klappen uitgedeeld. En dat had ik ook niet verwacht.