We did.
Tag: Project 365
#118 THE SITUATION
#117 SELFIE
Ik ben het niet meer gewend om weinig te doen te hebben. Nu ik vakantie heb, merk ik dat maar al te goed. Er staat niet veel op de planning, en dat vind ik niet erg. Juist wel fijn, zelfs. Maar het is nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Vandaag was er de hele dag iets in mij dat zei: ‘Milou, nu moet je echt iets gaan doen!’ Jahaaa, zometeen, dacht ik dan. (Dat is ongeveer mijn standaard antwoord op dat zeurderige stemmetje.) Vervolgens herinnerde ik me dat het vakantie was. F*ck yeah, geweten, ik hoef helemaal niets vandaag!
Ik kwam er achter dat dat toch niet helemaal waar was. Ik moest één ding doen. Iets kleins maar, iets wat ik al een hele tijd elke dag doe: een foto maken. En dat vergat ik, natuurlijk. (Of ja, vergeten… Ik heb zo’n tien keer gedacht: jahaaa, zometeen. Om het vervolgens zo lang uit te stellen dat de volgende dag al was aangebroken.) Gelukkig had ik wel mijn outfit vastgelegd, en daarbij ook een zelfportret gemaakt.
Al zou je het ook een ordinaire selfie kunnen noemen, natuurlijk. Maar een foto is een foto.
#116 WOW
Wauw.
Dat is waarschijnlijk het eerste wat je zal zeggen wanneer je de boekhandel in het centrum van Maastricht binnenloopt. Het is hetgeen wat ik nog steeds denk wanneer ik er binnenstap. Zo ook vandaag weer. ‘Dominicanen’ is namelijk niet your average boekhandel. Zoals de naam misschien al doet vermoeden, is het gevestigd in een kerkgebouw.
Nu ben ik sowieso iemand die met plezier een hele tijd door een boekwinkel loopt. Maar de combinatie van hoge gewelven, echoënde voetstappen en een eindeloos lijkende hoeveelheid boeken zorgt voor een bepaalde sfeer. Het licht dat door de glas in lood ramen valt, de tegels waarvan je weet dat er honderdduizenden mensen overheen hebben gelopen; gelukkige mensen, rouwende mensen. Mensen met hoop en zij die ernaar op zoek waren. Ontelbaar veel kaarsjes staken zij aan, denkend aan een persoon waarvan zij hoopten dat die terugkwam, of nog niet zou gaan. Mijn gedachten veranderen in een filosofisch mijmeren. Het is de plek die iets met me doet en gewoon…
Wauw.
#115 KINGSDAY
Ondanks de nieuwe naam blijft Koningsdag een feest waarbij veel verschillende dingen samenkomen. Op de eerste plaats: verschillende mensen. In het Stadswandelpark struikelde je over kleuters, die hoorden bij de vele gezinnetjes die vanuit hun kramen spullen verkochten. Hoe anders was dat in het centrum van Eindhoven. Hier bevonden zich vooral veel jongeren tussen de zestien en vijfentwintig jaar oud. Wel uiteenlopend van de categorie ‘ook mijn foundation is oranje’ tot ‘ik ben vannacht helemaal niet thuis geweest maar feest nu gewoon vrolijk verder’. Verder zag ik mannen met bierbuiken, zestig-plussers met naveltruitjes, kale gasten met rode ogen en een vrouw met twee chiuaua’s op haar arm. Het leek mij niet heel verstandig dat ze hen mee had genomen: één keer laten vallen zou voor de beestjes al fataal zijn.
Ja, het klinkt cru, maar het was wel de waarheid. Want wat was het druk. In de menigte kwamen niet alleen mensen, maar ook geuren samen. Bier, zweet, loempia’s, wiet, oliebollen en – excuse my French – pislucht, het was mogelijk om het binnen een wandeling van nog geen vijf minuten allemaal te ruiken. (Soms zelfs meerdere geuren door elkaar, wat behoorlijk… exotische combinaties opleverde.) De muziek varieerde van hardstyle tot Wouter Kroes’ ‘Viva Hollandia’, de één ging helemaal los terwijl de ander vanaf de vensterbank op driehoog toekeek. Het was voor iedereen mogelijk om zijn eigen feestje te vieren.
#114 THERE ARE ALWAYS FLOWERS
Na een paar drukke weken vol werken, haasten en rennen, had ik sinds vandaag vakantie. En wat doe je dan? Ja, dan word je ziek, natuurlijk. Gelukkig hebben we altijd de bloemen nog.
#113 2-20-2
Ik wilde beginnen met ‘De tweede avond in de Effenaar’, gevolgd door de dingen die er die avond gebeurd zijn, en toen bedacht ik me: een dag bestaat uit meer dan een avond. Wat had ik ’s ochtends en ’s middag eigenlijk gedaan? Deze vraag hield me een tijdje bezig en ik kwam tot de volgende conclusie: ik wist het niet meer. Waarschijnlijk werd het overschaduwd door herinneringen aan de vorige avond en enthousiasme vanwege de avond die nog ging komen.
(En daarnaast was ik eigenlijk ook gewoon heel moe. Dus het kwam niet meer helemaal helder binnen.)
Dus. De tweede avond in de Effenaar. De avond waarop ik weer genoot van zo’n twintig optredens en er van evenveel foto’s maakte. Ook maakte ik een ladder in mijn panty (‘Ah joh, maakt niet uit. Het is toch donker.’) en kwam ik er twee minuten voor het begin van het concert achter dat ik mijn jurkje achterstevoren aan had. De hele dag al. (‘Ah joh, maakt niet uit. Dat heeft vast niemand gezien.’) Soms stopte ik met fotograferen omdat ik alleen maar even wilde luisteren naar al het talent dat voorbijkwam. (En soms kon ik het niet laten om mee te neuriën. Maar heel zachtjes, hoor. Echt.)
Tenslotte nog even de totale score: 1152 foto’s. Twee rozen, zo’n twintig complimenten. En de herinnering aan twee heerlijke dagen.
Een bedankje voor Cat, dat ik deze foto hier mocht plaatsen!
#112 CAPTURE THE MOMENT
Ik bracht mijn middag door in de Effenaar, het poppodium waar de voorbereidingen voor het jaarlijkse schoolconcert bezig waren. Technici waren druk bezig met opbouwen en alle artiesten oefenden hun nummer voor de laatste keer. Wat fotografie betreft viel er voor mij niet zoveel voor te bereiden. Maar op de avond zelf ben ik vooral bezig met kijken in plaats van luisteren, waardoor ik niet veel van de optredens meekrijg. Tijdens de repetities komen kijken is dan een goede oplossing. Daarnaast maakte ik nog wat behind the scenes-achtige foto’s en werd er geoefend met introvideo, in combinatie met live muziek. Om kwart over vier kwam ik weer buiten, met hetzelfde gevoel dat ik altijd heb als ik uit de bioscoop kom: ik was verbaasd dat alles er nog was en vooral dat de zon nog scheen.
Kwart voor acht, we stonden klaar in de coulissen. We wachtten. De spanning liep enigszins op en ik was stiekem blij dat ik niet op moest treden. Nee, ik mocht gewoon mijn eigen ding doen. Gehuld in het zwart verplaatste ik mezelf, zo zacht en zo snel mogelijk, om niemand te storen maar vooral ook niets te missen. Dan weer was ik in de zaal, dan weer backstage of zelfs op het podium. Ik klikte, zoomde en hield soms even mijn adem in om de camera zo stil mogelijk te houden. Soms moest ik spontaan glimlachen. Als een zangeres met grote ogen een uithaal zong, als een duo net even contact maakte. Als de drummer van de band een seconde in de lens keek, vlak voordat hij op moest. En dat ik dan wist dat ik precies op dat moment een foto had gemaakt.
#110 MONDAY NIGHT OUT
#109 EASTER
Waar ik vroeger met neefjes en nichtjes naar eieren zocht bij oma, zaten we deze paaszondag met z’n allen om de tuintafel. Wel speelden we nog steeds spelletjes, zij het op iPhones in plaats van Gameboys. (‘White Tile’, mocht je je vervelen. Mijn highscore is 256. Veel succes.) Sommige dingen veranderen niet: zoals bijna ieder jaar was er een fijn zonnetje en een lieve oma die weer eens veel te veel eten in huis had gehaald. ‘Jongens, neem toch lekker! Het staat ervoor, hè!’ Ik zat echt te genieten daar in die achtertuin, alsof ik even op vakantie was. Aan het einde van de middag kondigde mijn vader aan dat we richting huis zouden gaan. Vroeger had ik me verstopt wanneer ik nog niet weg wilde. Ook dat is iets wat ik nu niet meer zou doen. Maar ik had best nog willen blijven.
De kunst van 