Gisteren vertelde ik al een beetje over het concert van Ellie Goulding waar ik zaterdagavond heen was. Maar dat kleine beetje was natuurlijk niet genoeg – ik heb wat foto’s en nog en heleboel te vertellen. Want wat was het gaaf!
Maar laat ik bij het begin beginnen. De trein, de Burgerking en vervolgens: de rij. Die was met één woord te omschrijven: koud. Het leek ons slim om geen jas mee te nemen, want dat leek ons maar gedoe. Nou, dat hebben we geweten, hoor. De ArenA Boulevard bleek één groot waaigat. Daar stonden we dan, met enkel een sjaal die ik als dekentje om me heen sloeg. Mijn haren werden in mijn gezicht geblazen. Maar we wisten waar we het voor deden. Bovendien stonden er twee mensen achter ons die een erg grappig gesprek voerden. Werk, school, relaties en vrienden werden uitgebreid en luidkeels besproken. ‘Maar, hij heeft dus wel zijn bewijs, maar geen scooter?’ ‘Ja, nee. Hij heeft net een nieuwe fiets, namelijk, dus dat is ook weer zoiets.’ En even later: ‘Ja, dat vind ik nou zo stom: in Rotterdam hebben ze zoveel trappen, maar nergens rolbanen.’ Nou weet ik wel dat het niet beleefd is om mee te luisteren, maar 1. Ze praatten echt heel hard 2. Ik kende hen en de mensen waar ze het over hadden, toch niet. 3. We stonden echt behoorlijk lang in die rij en dan moet je toch wat.
Met elk stapje dat we konden zetten, waren we maar wat blij. Steeds een beetje dichter bij de deur. Na een half uurtje waren we dan toch echt binnen. Warmte, heerlijk! Eenmaal in de zaal hadden we al snel een goed plekje gevonden. We waren ruim op tijd. En wat doe je dan? Lekker een beetje rondkijken. We zagen, elkaar verdringend voor het podium, vooral heel veel meisjes. Meisjes met hippe kleren, lange haren en kleine mutsjes. ‘Maar dat iedereen zijn muts hierbinnen ophoudt!’ zei ik na het concert. En toen stond er juist zo’n meisje naast me. Oeps. Iedereen moet dat natuurlijk zelf weten, maar het leek mij gewoon zo ontzettend warm! Verder zagen we of een dikke vrouw die bier dronk, of een zwangere vrouw die bier dronk. We hoopten op het eerste. In het voorprogramma stond Chlöe Howl. Ze deed het goed, maar ik kende haar nummers niet dus dan ga je er toch niet helemaal in mee. Of ik in ieder geval niet. Toen was het weer wachten, wachten, wachten. De bliksem sloeg in op het décor. En toen was daar Ellie.
Ze klonk net zo mooi in het echt, met die iets hese stem van haar. Vol energie zong en danste ze, gekleed in enkel een soort bikini…? Ik weet niet echt hoe ik het anders zou moeten omschrijven, haha. Verder niets mis mee, ze kon het erg goed hebben. Rustige nummers met pianobegeleiding werden afgewisseld met up-tempo liedjes, waarbij Ellie over het podium stuiterde en zelf af en toe ook naar een gitaar of trommel greep. Tijdens de tweede helft van het concert speelde Ellie haar bekendste nummers en kwam de zaal steeds losser. (Of kwam dat toch door de wietjes die duidelijk te ruiken waren vlakbij ons?) ‘People in the back, you’re being shy!’ sprak ze door de microfoon. Voor ons een reden om nog even flink te dansen, zo tegen het einde van haar set.
En dan was toch echt het einde daar. (Nadat Ellie + band het podium al een keer had verlaten. Waarom doen ze dat eigenlijk altijd?) Het was echt een geslaagde avond, met een fijne sfeer en boven al fijne muziek. Ellie heeft haar naam waargemaakt.
En nog één zo’n foto. Omdat ik het zo mooi vind.
De kunst van 