#129 HOW CUTE

IMG_5641

Miniatuurversies van dingen hebben een vertederende werking op mij. Neem een willekeurig voorwerp, verklein het tien maal en mij heb je. Minitubetjes tandpasta, van die potjes Nutella die ze bij hotels hebben of kleine lippenstiftjes die je soms krijgt bij een aankoop in een parfumerie, ik vind het allemaal even lief. Het werkt ook bij levende wezens, trouwens. Ik smelt bij de aanblik van een babyvoetje met tien miniteentjes en mijn liefde voor babypinguins heb ik hier al eens eerder verkondigd.  Je kan dus wel voorspellen wat mijn reactie was toen ik deze minuscule camerabroche zag.

‘Ahhh! Wat schattig!’

#54 LOADS OF STUFF

IMG_5028

Na de fotografie van theater is het nog niet afgelopen met de creatieve projecten voor school. Vorig jaar kon ik bij cultuur en tekenen helemaal losgaan, maar nu ik minstens de helft van mijn week doorbreng in koude bètalokalen, moet ik zelf op zoek naar wat niet-exacte bezigheden waar ik mijn ideeën in kwijt kan. Geen foto’s deze keer, maar bewegende beelden: we gaan een film maken! Ik zal er snel wat meer over vertellen, maar kan er nu, de avond van tevoren, voordat er ook nog maar iets gefilmd is, al drie dingen over zeggen. Het vereist een goede planning, veel mensen en vooral: een heleboel spullen.

REMOTE CONTROL

Remote control

Ken je dat? Je doet heel lang zonder iets, misschien op een ietwat knullige manier. Dan, door een wonder/een aankoop/een ingeving kan je het op een veel makkelijkere manier doen. En dan pas bedenk je: ‘Hoe heb ik ooit zonder gekund?’ Dit heb ik met de afstandsbediening van mijn camera. Ik had eigenlijk een keer op moeten nemen hoe ik het voorheen deed, jullie hadden je rot gelachen. Eerst zet ik mijn statief neer en schroef ik mijn camera erop. Het statief moet precies op de juiste hoogte en afstand staan, de camera moet ver genoeg ingezoomd zijn, zodat je geen witte muren meer ziet naast de zwarte. Ook weer niet te ver ingezoomd, want dan staat mijn hoofd niet op de foto – maar daar kwam ik dan pas na tien minuten achter, dat begrijp je. Vervolgens zet ik mijn kapstok voor de muur, waarop ik scherp stel. Ik stel de zelfontspanner in, ren naar de muur, verplaats de kapstok, trek mijn shirt recht, gooi mijn haar over mijn schouder en oh ja, ik moet ook nog een beetje lief kijken. Dit alles in tien seconden. Ik wist dat er een makkelijkere manier moest zijn en wel ja, ik had gelijk. Een afstandsbediening, dat was de oplossing. De mevrouw in de winkel vertelde dat het heel handig was voor natuurfotografie, maar ik kan ook wel wat andere dingen bedenken die je ermee kan doen. Iemand heel verbaasd op laten kijken, om maar iets te noemen. Of fotograferen vanaf de bank, als je heel lui bent. Nee, dat gaat niet werken denk ik. Ik ben een soort ‘één met mijn camera’ wanneer ik bezig ben. Maar wanneer ik zelf op de foto wil niet meer, dus. En dat scheelt een hoop gedoe.