Ik kan niet de enige zijn op wie op regenboogkleur gesorteerde voorwerpen een aantrekkingskracht hebben.
Categorie: Fotografie
#120 LOST BETWEEN LETTERS
Ik lees veel minder boeken dan ik vroeger deed. Nog steeds hou ik van lezen en vaak genoeg zie ik boeken voorbij komen waarnaar ik heel nieuwsgierig ben, maar van lezen komt het niet. Ik schrijf het toe aan het feit dat ik voor school al een hele hoop uren boven de boeken hang, en daarna gewoon behoefte heb aan iets… totaal anders. Denk RTL Boulevard, Awkward, de Linda. Een uurtje fotograferen, tekenen of losgaan op de piano.
Daarnaast denk ik dat er nog een tweede reden is. Voordat ik op vakantie ga, sla ik namelijk wél altijd een stapeltje boeken in. Onder het mom ‘dan heb ik er tijd voor’. Zittend in een vliegtuig, liggend op een strandbedje en ’s avonds op een hotelbed: perfecte momenten om een boek te lezen. Maar, zo bedacht ik me later, die momenten hebben nog iets gemeen: de afwezigheid van één ding. Eén ding dat er thuis voor zorgt dat ik afgeleid word van het lezen van een boek: internet. Dat is er niet op het strand of in het vliegtuig. (Oké, in hotels wel. Maar daar is het soms zo langzaam dat het eigenlijk niet telt.)
Wanneer ik thuis ben en wel een snelle verbinding tot mijn beschikking heb, verkies ik een serie, blog of de social media boven een boek. En dat is eigenlijk wel jammer. Want het is zo heerlijk om even een andere wereld te stappen, te merken dat je sympathie krijgt voor de personages (of juist helemaal niet) en helemaal op te gaan in de gebeurtenissen. Dat zou ik vaker moeten doen, ongeacht de tijd en de sterkte van het wifisignaal.
Mocht het hier dus stil worden, is de kans groot dat ik mezelf heb verloren in een verhaal.
#119 WHO LET THE DOG OUT?
We did.
#118 THE SITUATION
#117 SELFIE
Ik ben het niet meer gewend om weinig te doen te hebben. Nu ik vakantie heb, merk ik dat maar al te goed. Er staat niet veel op de planning, en dat vind ik niet erg. Juist wel fijn, zelfs. Maar het is nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Vandaag was er de hele dag iets in mij dat zei: ‘Milou, nu moet je echt iets gaan doen!’ Jahaaa, zometeen, dacht ik dan. (Dat is ongeveer mijn standaard antwoord op dat zeurderige stemmetje.) Vervolgens herinnerde ik me dat het vakantie was. F*ck yeah, geweten, ik hoef helemaal niets vandaag!
Ik kwam er achter dat dat toch niet helemaal waar was. Ik moest één ding doen. Iets kleins maar, iets wat ik al een hele tijd elke dag doe: een foto maken. En dat vergat ik, natuurlijk. (Of ja, vergeten… Ik heb zo’n tien keer gedacht: jahaaa, zometeen. Om het vervolgens zo lang uit te stellen dat de volgende dag al was aangebroken.) Gelukkig had ik wel mijn outfit vastgelegd, en daarbij ook een zelfportret gemaakt.
Al zou je het ook een ordinaire selfie kunnen noemen, natuurlijk. Maar een foto is een foto.
#116 WOW
Wauw.
Dat is waarschijnlijk het eerste wat je zal zeggen wanneer je de boekhandel in het centrum van Maastricht binnenloopt. Het is hetgeen wat ik nog steeds denk wanneer ik er binnenstap. Zo ook vandaag weer. ‘Dominicanen’ is namelijk niet your average boekhandel. Zoals de naam misschien al doet vermoeden, is het gevestigd in een kerkgebouw.
Nu ben ik sowieso iemand die met plezier een hele tijd door een boekwinkel loopt. Maar de combinatie van hoge gewelven, echoënde voetstappen en een eindeloos lijkende hoeveelheid boeken zorgt voor een bepaalde sfeer. Het licht dat door de glas in lood ramen valt, de tegels waarvan je weet dat er honderdduizenden mensen overheen hebben gelopen; gelukkige mensen, rouwende mensen. Mensen met hoop en zij die ernaar op zoek waren. Ontelbaar veel kaarsjes staken zij aan, denkend aan een persoon waarvan zij hoopten dat die terugkwam, of nog niet zou gaan. Mijn gedachten veranderen in een filosofisch mijmeren. Het is de plek die iets met me doet en gewoon…
Wauw.
A LITTLE NATURE & SOME SHEEP
Ik zat laatst op de fiets en kwam wat mooie dingen tegen. Daar maakte ik foto’s van. Kan ik er verder nog iets over zeggen… Nee, ik denk het niet. Maar ik wilde ze wel even laten zien.
Ik vond dit een behoorlijk exotisch ogend tafereel. Naar de maatstaven van het Brabantse platteland, dan.
Dat ene schaap had me door, zie je?
‘Ja en nou is het wel weer klaar met die foto’s.’
Aldus de schapen in deze wei. Ze zeiden het niet. Maar aangezien ze behoorlijk demonstratief hun kont richting de lens keerden, weet ik bijna zeker dat ze het dachten.
#115 KINGSDAY
Ondanks de nieuwe naam blijft Koningsdag een feest waarbij veel verschillende dingen samenkomen. Op de eerste plaats: verschillende mensen. In het Stadswandelpark struikelde je over kleuters, die hoorden bij de vele gezinnetjes die vanuit hun kramen spullen verkochten. Hoe anders was dat in het centrum van Eindhoven. Hier bevonden zich vooral veel jongeren tussen de zestien en vijfentwintig jaar oud. Wel uiteenlopend van de categorie ‘ook mijn foundation is oranje’ tot ‘ik ben vannacht helemaal niet thuis geweest maar feest nu gewoon vrolijk verder’. Verder zag ik mannen met bierbuiken, zestig-plussers met naveltruitjes, kale gasten met rode ogen en een vrouw met twee chiuaua’s op haar arm. Het leek mij niet heel verstandig dat ze hen mee had genomen: één keer laten vallen zou voor de beestjes al fataal zijn.
Ja, het klinkt cru, maar het was wel de waarheid. Want wat was het druk. In de menigte kwamen niet alleen mensen, maar ook geuren samen. Bier, zweet, loempia’s, wiet, oliebollen en – excuse my French – pislucht, het was mogelijk om het binnen een wandeling van nog geen vijf minuten allemaal te ruiken. (Soms zelfs meerdere geuren door elkaar, wat behoorlijk… exotische combinaties opleverde.) De muziek varieerde van hardstyle tot Wouter Kroes’ ‘Viva Hollandia’, de één ging helemaal los terwijl de ander vanaf de vensterbank op driehoog toekeek. Het was voor iedereen mogelijk om zijn eigen feestje te vieren.
PICTURE THIS: SCHOOL CONCERT
‘Dit jurkje? Of toch die andere?’
Deze stickers moeten wel een bepaalde aantrekkingskracht op mij hebben, want volgens mij heb ik vorig jaar precies zo’n zelfde foto gemaakt.
Wie erachter komt of dat waar is, krijgt een verassing.
Ja, deze foto heb je waarschijnlijk inderdaad al gezien. En de volgende ook. Maar ik vind ze mooi dus ik plaats ze lekker nog een keer. Hah.
Mooie Merel.
Ik baal baal baal dat deze foto niet helemaal scherp is, want ik vind het misschien wel de leukste van allemaal. Sowieso omdat dit een heel leuk meisje is, dat vlak voor het maken van deze foto een heel mooi lied gezongen had. Maar vooral vanwege de hoeveelheid plezier die ze hier uitstraalt.
Houdoe hè.
‘Beste artiest. Schrijf op deze kaart je naam bij de plaats waar je vandaan komt.’
En dat deden ze dus.
Tenslotte nog even dit. Op dag één was er iemand die vond dat ik op de foto moest, nog voordat ik zelf nog maar een foto had gemaakt. Het heeft diegene veel tijd en moeite gekost om mij ervan te overtuigen dat dit een goed idee was. Uiteindelijk is het haar gelukt, zoals je ziet. Dan kan ik die foto hier net zo goed plaatsen.
#114 THERE ARE ALWAYS FLOWERS
Na een paar drukke weken vol werken, haasten en rennen, had ik sinds vandaag vakantie. En wat doe je dan? Ja, dan word je ziek, natuurlijk. Gelukkig hebben we altijd de bloemen nog.
De kunst van 