Auteur: Milou

IT’S MY BIRTHDAY

Milou5 reacties

scan0009

Misschien is het voor jou wél een hele gewone dinsdag vandaag. Voor mij ook wel een beetje, eigenlijk. Ik stond vanochtend vroeg op, ging naar school, maakte een so en hield een presentatie. Maar daarnaast vier ik vandaag m’n zestiende verjaardag!

Zestien, het klonk altijd als een hele leeftijd. Als je die bereikt had, was je toch wel echt behoorlijk oud, wijs en volwassen. Inmiddels weet ik beter. Er is geen enkel verschil met gisteren, toen ik nog mijn vijftienjarige zelf was. Ik ben niet opeens die laatste vijf centimeter gegroeid. Wel ben ik dichter bij de 30 dan bij mijn geboorte (dankjewel voor de attentie, Babs), wat ik een behoorlijk absurde gedachte vond, die ik maar snel heb verworpen. Ik zit midden in de periode waarin ik leuke, grappige, spontane en domme dingen kan doen, en ik geniet ervan.

Op mijn verjaardag zelf is er geen feestje, want ik moet gewoon naar school en heb daarna toneel. ’s Avonds ga ik uit eten met familie en vriendinnen, zo wordt het toch wel een echte verjaardag! Na de testweek ga ik het nog vieren met vrienden en familie. Want ‘je wordt maar één keer zestien!’ ‘Je wordt ook maar één keer vijftien, zeventien en vierenvijftig,’ denk ik dan altijd, maar hé: een feestje is altijd leuk!

LAST PICTURES

MilouPlaats een reactie

IMG_8384

Met de harde knallen worden de boze geesten verjaagd, zodat men ‘schoon’ het nieuwe jaar in kan. De stoepen kleuren rood na deze traditionele pagara’s. 

En dan zijn we eindelijk aangekomen bij de laatste Curaçao-foto’s, gemaakt vlak voor of vlak na de jaarwisseling. Ik zal je eerlijk zeggen dat ik van de meeste niet precies meer weet wanneer ik ze maakte. De dagen op Curaçao veranderen na een tijdje in een blur van strand, zon en zee. Dat je niet meer weet welke dag het is, hoe lang je er al bent of er nog zal zijn.

IMG_8409

Oudejaarsavond op de Pondjesbrug

IMG_8414 IMG_8454 IMG_8508 IMG_8513

Degene die dit heeft bedacht verdient echt een prijs.

IMG_8533

Ben ik de enige die denkt dat deze reclame alleen maar meer is gaan opvallen nadat hij is overgeschilderd?

#12 X

MilouPlaats een reactie

IMG_4608

Ik stond te wachten. Het was koud, ik stond al eventjes stil. Wachten duurt altijd lang. Links van me viel er gelukkig wel iets te zien: een filmcrew was bezig met het maken van opnames. ‘Klaar? Actie!’ klonk het boven de stadsgeluiden uit, soms voorgegaan door ‘Hé! Kunnen jullie even doorrijden?!’ De meeste fietsers maakten zich verbaasd uit de voeten. Er was één jongetje dat het niets kon schelen wat er allemaal gaande was. Op zijn kleine fietsje racete hij over de stoepen. Vlakbij mij kwam hij tot stilstand.  ‘Kijk, papa, hier ligt een schat!’ Ik keek op van m’n telefoon en zag een zuurstokroze kruis op de grijze stoep.  ‘Maar, hier kan je helemaal niet graven!’ Het jongetje keek naar boven, alsof de schat misschien boven zijn hoofd zou hangen. Hij stapte van zijn fietsje en stampte een paar keer op het roze stukje stoep. De stenen weken niet uiteen, er begon geen helder licht te stralen. ‘Kom,’ sprak de vader een beetje ongeduldig, ‘we gaan.’ Hij duwde het jongetje zachtjes vooruit. Die keek nog één keertje achterom, teleurgesteld over dat roze kruis dat niets meer bleek te zijn. ‘En… Actie!’ klonk het aan de overkant. Het leven ging weer verder.

ROW YOUR BOAT

MilouPlaats een reactie

IMG_8342

Ik ben alweer bijna een week thuis, maar heb nog genoeg foto’s die ik met jullie wil delen. Ik heb in Curaçao namelijk een hoop gefotografeerd. Het internet liet echter wat te wensen over, waardoor ik niet alles heb kunnen plaatsen hier.

Op Curaçao zijn overal kleine bootjes te vinden. In de zee, op havens, het strand, of zelfs langs de weg. Vissersbootjes, roeibootjes en bootjes die eruit zien alsof ze al een hele tijd niet meer gevaren hebben. Sommige zien eruit alsof ze al eens (of vaker) gezonken zijn in de helderblauwe zee.

IMG_8349 IMG_8356 IMG_8358 IMG_8364

BESIDE THE ROAD

MilouPlaats een reactie

IMG_8530

Op Curaçao is er langs de weg van alles te vinden. Versleten meubilair, kippen, geiten, honden, en hutjes in alle soorten en maten. Bij die hutjes is er een hoop in de aanbieding: loterijloten, vers fruit en natuurlijk vuurwerk. Niemand lijkt er echt toezicht op te houden – mocht ik morgen zo’n huisje uit de grond willen stampen, zou dat denk ik weinig problemen opleveren. Ik besloot er een serie aan te wijden.

IMG_8511IMG_8517IMG_8361IMG_8520 IMG_8523 IMG_8526

#9 SUIT & TIE

MilouPlaats een reactie

IMG_8638

 

‘Kan jij even pakken?’ riep ik richting Marts kamer. Geen antwoord, de telefoon rinkelde door. ‘Mart!’ snel rende ik twee trappen op, greep naar de telefoon… Net te laat. ‘Jeetje, je kan toch wel even de telefoon opnemen?’ ‘Nee, we zijn bezig!’ ‘Ja, met wat dan? FIFA?’ Ik opende de deur, en trof twee jongens aan, kijkend naar een stappenplan op een laptop en ondertussen klungelend met hun stropdassen. Ik glimlachte. Het had iets liefs, twee van die grote jongens, bezig mannen te worden. Maar duidelijk nog nooit eerder een stropdas gestrikt. Voor alles is er een eerste keer. Het verliep niet geheel soepel. ‘Die plaatjes zijn ook helemaal niet duidelijk.’ Ik waagde een poging, volgde het – in mijn ogen – toch behoorlijk duidelijke stappenplan en eindigde met een redelijk geslaagd resultaat. Al weet ik dat zij het straks, na aankomende gala’s, studentenlevens en de vele stropdassen die daarvoor gestrikt moeten worden, zeker beter zullen kunnen. Maar tot die tijd wil ik het best voor ze doen.

#8 SHOOT, SHIT & SWANS

MilouPlaats een reactie

IMG_8608

Acht januari was een dag waarop ik foto’s maakte. ‘No shit, dat doe je elke dag’, zou je nu kunnen denken. Maar het lag dit maal toch iets anders. Behalve deze foto voor mijzelf, maakte ik ook foto’s voor een ander. Vriendin Valerie en ik besloten gisteren dat we snel eens elkaars outfits moesten fotograferen. ‘Ja, want je moet vaker outfits plaatsen, want die zijn zo leuk!’ Valerie heeft zelf ook een blog en kon wel een fotografe gebruiken. Dan viel er ook nog eens een blokuur gym uit, en was er opeens tijd om deze shoot plaats te laten vinden. En zo werd dit dus een dag waarop ik model stond. Beetje awkward, als je een statief en afstandsbediening gewend bent als enige gezelschap. Daarnaast was er werkelijk shit aanwezig, en wel onder de zool van mijn schoen. Het nadeel van buiten foto’s maken – het werd me meteen pijnlijk duidelijk. Aan de andere kant: langs mijn kamerraam komen er geen witte zwanen drijven terwijl ik bezig ben.