Tag: Project 365

#160 UNDER EXAM CONDITIONS

MilouPlaats een reactie

IMG_2368

Het was vroeg, maar toch ook rumoerig toen we de zaal in schuifelden. Tafels waren met militaire precisie in rijen gezet, op alfabet waren we ergens geplaatst. De examinator verhief zijn stem.  ‘You are now under exam conditions.’

Wat hield dat in? Dat je je klep moest houden, ten eerste. Dat je enkel een potlood en een gum bij je mocht hebben, en een waterflesje zonder etiket, want daar zou je natuurlijk zomaar wat Engelse woordjes op geschreven kunnen hebben. Dat je ID op de hoek van je tafel moest liggen, zodat ze konden checken of je wel was wie je beweerde te zijn. Het betekende een hoop plechtig gedoe over op welk moment precies je je booklet mocht openen, wanneer je de ruimte wel mocht verlaten en wanneer niet, op welk blaadje je wel mocht krabbelen in de kantlijn en op welke niet. Wat het voornamelijk betekende, was dat ik de hele dag testen moest maken, in de hoop op het halen van mijn FCE, First Certificate in English. 

We zaten in een zaal met zo’n honderd mensen. Er waren mijn klasgenoten, er waren leerlingen van andere scholen. Er was het meisje dat vroeg of je een gum mocht gebruiken. Er was de jongen die, nog voordat de test begonnen was, een vraag stelde over een van de laatste opgaven. Omdat het bij elk van de vier testen zo ging, vermoedde ik dat hij gewoon graag wilde laten zien dat hij heel slim was. Ik vond hem vooral heel irritant. Maar dit geheel terzijde.

Er was een enkele volwassene, ietwat verloren tussen al die pubers. Er was onze examinator, die zich af en toe zichtbaar ergerde aan al die pubers. En dan was er nog een meisje genaamd Milou, die dacht dat ze inmiddels wel wist hoe het allemaal zat en daardoor het formulier dat ze moest invullen niet echt meer las. Waardoor ze allerlei dingen in verkeerde vakjes invulde.

Ehm,’ begon ik, toen de examinator naast mijn tafeltje stond, nadat ik mijn hand had opgestoken. ‘I kind of messed it up.’ 

‘Okay, so who else has switched something up on their answer sheet? Raise your hand.’

Ik hield halfslachtig mijn arm omhoog.

‘Raise them high!’

Ik was vrijwel de enige en was op dat moment graag eventjes door de grond gezakt.

Maar voor de rest ging het allemaal goed.

#158 SHORE

Milou2 reacties

IMG_2326

De dag begon al vroeg, maar het was het waard.

(Bovendien kon ik in de auto verder slapen.)

We reden door de regen naar Knokke. Relatief dichtbij, maar het voelde heel ver weg. Vanwege de mensen die soms Frans spreken, misschien. Of vanwege de zon die, eenmaal daar, wel scheen. Of vanwege de zoute wind die rook naar de zee. Ik wist het niet zeker maar dat was niet erg. Het was gewoon fijn.

We reden verder. De auto was warm en ik at aardbeien die mijn handen plakkerig maakten. Toen we in Cadzand aankwamen, waren er vele kroontjes uit het raam verdwenen.

Er was nog meer zand, nog meer zon en nog meer blauwe lucht. Er waren mijn voeten die schrokken van het koude water. Er was een blote man één strand verderop. Ik was rozig en ontspannen en blij. Er was een terugreis, en ik viel weer in slaap.

En er waren nog veel meer foto’s, dus scroll vooral even verder!

IMG_2331 IMG_2334 IMG_2336 IMG_2337 IMG_2357IMG_2327

#157 BUTTONS

MilouPlaats een reactie

IMG_7964

Wie wat bewaart die heeft wat. Of beter: wie nooit opruimt, ontdekt soms een heleboel troep. Zoals vandaag, bij het uitzoeken van verschillende doosjes, kistjes en potjes vol frutsels.

Tsja, wat zal ik ervan zeggen? Je bent tien en je wilt wat. Enerzijds wilde ik een Bjorn Borg tas, want dat was hip en iedereen liep ermee. Anderzijds wilde ik dat mijn tas helemaal anders was dan die van de rest. En dus spaarde ik buttons, die ik vastprikte op de schouderband. Wat er op stond maakte niet eens zo veel uit.

‘I love boys’.

‘If I were 21, I’d vote for Kennedy’.

‘Yes, it is always about me.’ (Teiltje.)

Maar gelukkig ook ijsbeertjes en Mickey Mouse.

Na een tijdje ging ik rinkelend door het leven, vanwege de vele buttons die tegen elkaar tikten als de tas over mijn schouder hing.. De speldjes schoten steeds los, waardoor ik ze vaak verloor. Maar dat was niet erg, want ik kreeg er ook regelmatig weer een terug. Gevonden op het schoolplein, en dan was er altijd wel iemand die wist, ‘oh, die is vast van Milou’, of in ieder geval ‘van het meisje met die buttons’.

Het duurde niet lang voordat iedereen buttons op zijn tas had. Want zo gaan die dingen. Op dat moment haalde ik ze van de schouderband af en belandden ze ergens in een kistje. Gisteren vond ik ze terug. Wie wat bewaart die heeft wat – een foto van de dag.

#155 NITROGEN

MilouPlaats een reactie

IMG_6013

Ik beleefde na lange tijd weer eens een hele gewone schooldag.

Het leek ons een goed plan om nog wat voorbereidingen te treffen voor de luistertoets Frans.

‘Kan iemand even snel Stromae opzetten?’

Bij natuurkunde deden we een experiment met stikstof. Iemand vroeg waarom. ‘Omdat het leuk is.’

Wij mochten dus achterover leunen en gewoon toekijken hoe onze docent verschillende voorwerpen afkoelde tot zo’n -200℃. (Ik noem een tomaat, een tennisbal. Een gum. Het werden allemaal knikkers – die je niet aan kon raken, overigens, omdat je vingers eraan vast zouden vriezen.) We konden lachen toen de laatste restjes stikstof over de vloer gegoten werden en het klaslokaal daardoor in de set van een horrorfilm leek te veranderen, compleet met laaghangende mist die zich langzaam verspreidde. We hoefden geen conclusies te trekken of verbanden te leggen.

Blijkbaar waren de leerlingen niet de enigen die het allemaal niet zo serieus namen, vandaag.