De website van mijn school is denk ik verre van de meest geliefde plek op het internet. Toch werd hij vandaag druk bezocht. De klassenlijsten stonden online. Zondagavond zes uur precies, pas één dag voordat school weer begint. Aan de ene kant keek niemand er echt naar uit, de tijd dat we daadwerkelijk in die lessen zouden zitten. Maar aan de andere kant was het toch prettig geweest om iets eerder op te hoogte gesteld te worden van mijn klasgenoten en docenten. Niet dat je er iets mee kan… Behalve er alvast aan wennen. Net als vorig jaar brachten we de laatste vakantiedag door in de tuin van vriendin Colette, die gisteren jarig was. De hele dag kletsten we over alles behalve school – daar gingen we die laatste dag niet mee vullen. Maar om zes uur konden we er toch niet omheen: iedereen plakte vast aan zijn mobieltje, telkens weer refreshend. ‘Hij doet het niet!’ klonk er, gevolgd door blije en minder blije kreten. ‘Oh neee, niet docent X!’ ‘Wie is BEF?’ Een kippenhok was het. Eén meisje zat niet bij ons op school en wist zelf allang waar ze dit jaar terecht zou gaan komen. Zij bekeek het hele gestress van een afstandje. Ik kan me voorstellen dat ze hard gelachen heeft. Laten we dat maar doen, erom lachen. Ondanks al die eerste en achtste uren. Ondanks die docenten waar horrorverhalen de ronde over doen. Laten we er weer een leuk jaar van maken. Leuk en school? Ja hoor. Maar daar moet je wel zelf voor zorgen.
Tag: 100 Days of Summer
#78 ‘LONG HAIR’
‘Oh, wat heb je toch mooi haaaaar! Zo veel. En zo dik!’ Dat is ongeveer de standaard reactie die ik krijg wanneer ik plaatsneem in een kappersstoel of wanneer mijn haar prominent los op mijn rug hangt. En dat vind ik ook wel. Soms. Vandaag zat ik bij de kapper. Nat en helemaal uitgekamd vond ik het vooral heel erg lang. Bij sommige begrippen kan ik geen duidelijke definitie geven (‘Bedrijfskunde’, een ‘moped’. ‘Buitenspel’), maar ‘lang haar’ zou ik als volgt omschrijven: ‘Wanneer je met je hand de haren die los over je rug hangen, kan vastpakken.’ En dat kan ik. Dus is het ‘lang’. En af en toe ‘onhandelbaar’. Maar wanneer ik, zoals vandaag, bij de kapper ben geweest en ze het steil hebben gemaakt, ben ik er wel blij mee. Dan wappert het in de wind, woel ik er vrolijk met mijn hand doorheen en laat ik een geur van shampoo achter wanneer het in het rond zwiert. En pak ik het af en toe vast, met mijn hand achter mijn rug.
#77 EFTELINGFLOW
Nog een dagje Efteling in deze laatste vakantieweek, samen met Merel. Lekker even de longen uit ons lijf schreeuwen. Ik wel, tenminste. Ik ben een giller. Merel daarentegen, blijkt een lacher in de achtbaan: zodra het karretje naar beneden suisde, kreeg ze keihard de slappe lach. Wat ik natuurlijk ook weer erg grappig vond. Aan het einde van de rit zorgde ik nog even voor wat extra spanning toen ik de veiligheidsbeugel niet omhoog kreeg. ‘Meneer! Ik ehh… ik zit vast!’ Achter me geamuseerde en geërgerde blikken. Om dat laatste was ik blij, want ik deed het natuurlijk expres, om die wachtende mensen te pesten. (Ik hoop dat jullie me inmiddels goed genoeg kennen om te snappen dat dit een grapje was?) Gelukkig werd ik snel bevrijd en konden we verder met onze dag. Deze bestond uit de gebruikelijke Eftelingpret: adrenaline, mensen kijken (ik zou me in de Efteling ook kunnen vermaken zonder ook maar één attractie in te gaan. Gewoon op een bankje zitten en kijken is al erg amusant) en lekker kletsen in de wachtrij. Die waren er natuurlijk. Als je daar niet tegen kan, moet je niet in de vakantie naar een pretpark gaan. Of misschien helemaal nooit naar een pretpark gaan. Dus hadden wij van tevoren besloten om niet te klagen. Just go with the Eftelingflow.
#76 INSTAGRAM
Mijn luiheid begint ook invloed te krijgen op mijn 100 Days of Summer. De foto van vandaag was namelijk… Een Instagram foto. Op de één of andere manier vind ik dat niet helemaal tellen. Met zo’n filtertje ziet zelfs een drol er leuk uit. Maar voor vandaag doe ik het er toch maar mee – beter iets dan niets. Laat ik er dan ook maar meteen het Instagram onderschrift bijgeven. ‘Het meest zinvolle wat ik heb gedaan vandaag. Heerlijk. (En alsnog niet erg zinvol, dus dan kan je wel bedenken wat de rest van mijn bezigheden waren, haha.)’
#75 I’D PREFER A SPIRAL
Ongeveer zeven weken geleden was ik in Maastricht, en vandaag weer. Het maakte het vakantiecirkeltje wel zo’n beetje rond. Het zou er natuurlijk liever een vakantiespiraaltje van maken, dat nooit ophoudt. Maar aan alle fijne dingen komt een einde. Zo gaat dat nou eenmaal. Het zorgt er ook voor dat je de leuke dingen meer waardeert. Wel probeer ik dat einde zo goed mogelijk te maken. En dat is prima aan het lukken.
#73 IKEA
Even een snel bezoekje aan de IKEA op de maandagavond. Het was geen groot succes. We kwamen thuis met een orchidee. Bijna het enige dat je bij IKEA kan kopen en vervolgens níét zelf in elkaar hoeft te zetten.
#72 DO NOT DISTURB
Jongens, ik ben moe. Dit was te verwachten, natuurlijk, na zo’n week. De nachten die je maakt zijn niet zo heel lang, het zeilen zelf kan best intensief zijn (ik zeg kán. Er waren momenten dat er mensen lagen te slapen voorin de boot) en ‘je krijgt stiekem nog best wat informatie naar je hoofd geslingerd’, zoals onze instructeur het zo mooi verwoordde. Vorig jaar moest ik na twee nachtjes bijslapen weer naar school, nu heb ik daar gelukkig een hele week voor. Ik besloot vandaag een goede start te maken: tot tien uur in bed en na het ontbijt nog even terug. Luiheid to the max, nu het nog kan. Ik sprak af met Carmen. Heel gezellig, maar ook bij haar thuis lag ik constant te gapen. Gelukkig was ik niet de enige. Hier thuis is het rustig, dus heb ik dit masker eigenlijk niet nodig. Sowieso hoef ik niets te verduisteren om in slaap te vallen – tijdens het maken van deze foto, liggend op bed, kon ik mijn ogen al bijna niet meer open houden.
#71 PINK WAVE
Zaterdag opruimdag. Maar niet voor half negen – we mochten namelijk een half uurtje langer uitslapen. Super. Rond een uur of twee ’s nachts had ik al een groot deel van mijn koffer ingepakt. Vraag me niet waarom. Ik denk dat ik gewoon erg veel energie had op dat moment. Vanochtend was ik er in ieder geval erg blij mee. Ik hoefde alleen nog maar mijn toilettas te pakken en de laatste spullen uit verschillende hoekjes en gaatjes te trekken. En toen was het wachten tot half elf – kregen we dat diploma, of niet? Door de week heen waren we er niet te veel mee bezig geweest. Ons best doen, dat was het plan. Meer invloed konden we er ook niet op uitoefenen. En het was maar goed dat er niet te veel stress is geweest. We haalden namelijk alle vier ons diploma. Nummers werden uitgewisseld, knuffel hier, kusje daar. ‘Tot volgend jaar!’ en dit keer meenden we het. Met z’n vieren willen we ook het volgende diploma halen. Een fijne groep maakt namelijk heel veel uit. We werden uitgezwaaid met een roze vliegenmepper, de schapen en windmolens maakten langzaamaan plaats voor het Brabantse landschap. Naast me vielen twee ogen dicht. Ook bij mij zou het niet lang meer duren voor het Brabantse landschap zou plaatsmaken voor het zwart van mijn oogleden.
#70 NOT SAILING BUT SINGING
Op deze laatste zeildag maakten we een tochtje naar Heeg. Onze instructeur vertelde dat hij daar lang niet geweest was, omdat of de wind niet meewerkte, of zijn cursisten niet. Doen we toch iets goed, dachten wij met het oog op CWO-2. ‘Misschien laten we de oefeningen vandaag wel zitten, omdat jullie het toch niet meer gaan halen.’ Met een kleine deuk in het zelfvertrouwen gingen we verder. Nee hoor, het is algemeen bekend dat instructeurs nooit iets vertellen, tot zaterdagochtend half elf. We kunnen dus alleen maar afwachten. Met een een stuk of zeven boten legden we aan in Heeg. Een groot deel van die groep kende ik wel – wanneer je knakworstjes opwarmt op elkaars gasstelletje ontstaat er al snel een warme band, dat snap je. Toch viel vandaag de vraag ‘Hoe heten jullie eigenlijk?’ ook nog wel eens. Beter laat dan nooit, laten we het daar op houden. De weg terug naar de zeilschool had vrij weinig met zeilen te maken. Vanwege verschillende omstandigheden moesten we een heel stuk op de motor varen, wat natuurlijk niet leuk is in een zeilboot. Het gaf ons wel de tijd om onze act voor de bonte avond voor te bereiden. Vorig jaar begonnen we daar een half uur van tevoren mee, maar nu waren we vanaf dinsdag al bezig geweest met het schrijven van een eigen liedje. De motor maakte meer lawaai dan wij, dus konden we luidkeels oefenen. De avond zelf was weer super, met goed voorbereide en geimproviseerde acts, liedjes en vooral heel veel geflauwekul over en weer. Daarna was er feest, waarbij ik mijn laatste beetje stem gaf. Morgen had ik hem toch niet meer nodig.
#69 PRACTICE, PLEASURE AND A LITTLE PUSH
Vanochtend werd ik wakker door een streep zonlicht die tussen de gordijnen doorscheen. Normaal zou ik daar misschien niet blij mee zijn, om acht uur ’s ochtends. Nu was ik al lang blij dat we vandaag waarschijnlijk droog zouden blijven, als de lucht zo blauw zou blijven als hij nu was. En dat deed hij. Mooi, want er was vandaag geen tijd voor kloteweer. Onze dag op het water bestond voornamelijk uit oefenen, oefenen, oefenen. Om je eerste diploma te halen hoef je er volgens mij alleen maar voor te zorgen dat de boot niet zinkt. (Nee hoor, dat is niet waar. Maar dat eerste diploma heb ik gehaald, terwijl ik achteraf niet echt het idee had dat ik het een beetje onder de knie had.) Voor CWO-2 ligt het iets anders. Er zijn een paar reeksen met handelingen die je snel achter elkaar moet kunnen uitvoeren. Wanneer één handeling uit de reeks mislukt, klopt je oefening eigenlijk al niet meer. En dan probeer je het dus nog een keer. Vandaag vond ook de introductie van Henk plaats, een boeitje met anker dat eindeloos overboord werd gedonderd. Na onze eerste pogingen om hem op te halen, was Henk of onthoofd, of al lang onderkoeld wanneer hij uit het water getakeld werd. Naast het oefenen van man over boord, legden we zo’n twintig keer aan. Eerst op een ‘virtuele wal’ (‘Maar dat lukt niet bij mij, want dan is er geen druk.’), vervolgens hogerwal (‘Boem is ho, dames’), lagerwal en dan nog een paar keer extra omdat er iemand moest plassen. Want als je toch al aan het oefenen bent, kan je maar net zo goed gebruik maken van de situatie, toch? ’s Avonds gingen we vrij zeilen, wat echt precies hetzelfde verliep als vorig jaar: nul wind. We moesten ook nog een rif in ons zeil leggen, ook wel het zeil kleiner maken, ook wel nóg minder wind vangen dan je al deed. En dus niet vooruit komen. Maar wat ook hetzelfde was als vorig jaar: het was heel erg gezellig, we hebben erg gelachen. De lol ging nog even door toen het plan ontstond om te gaan zwemmen. Om tien uur ’s avonds. In een koude sloot. Nee, ik heb vriendelijk bedankt, maar het was wel leuk om te zien. Ik kon het natuurlijk niet laten om iemand een klein zetje in zijn rug te geven. (Hij vroeg er echt om. Hij stond met zijn tenen al helemaal over het randje.) Met alle gevolgen van dien natuurlijk: een achtervolging door het weiland, tackel op het gras en toen lag ik zelf bijna in het water. Gelukkig heb ik best wat overtuigingskracht en kon ik met droge haren naar bed.
De kunst van 