Volgende week is de tijd van testen en toetsen weer aangebroken. Dit weekend ga ik flink blokken en dan die testen erdoorheen knallen. Een redelijk slopende week vind ik het altijd. Maar toch ben ik tot de conclusie gekomen dat ik de week van tevoren eigenlijk nog erger vind. Dan moet je namelijk huiswerk maken, leren voor so’s en leren voor je proefwerken. Dat laatste schiet er dan vaak een beetje bij in, wat weer de nodige stress met zich meebrengt. Dat ik niet de enige ben die dat ervaart, blijkt wel. Waar iedereen tijdens de testweek praat over de hoopvolle vooruitzichten (‘Nog maar … dagen’), lijkt er de week van tevoren maar één toon te zijn waarop gepraat wordt: zeur, klaag, zeur. Je gaat er vanzelf aan meedoen en voor je het weet hoor je jezelf dingen zeggen als ‘Het is zóóó veel allemaal!’, ‘Dit is echt niet normááál meer!’ en ‘Ik ben er nu al hélemaal klaar mee!’. Je begrijpt mijn punt. Dan ga je je dus ook nog aan jezelf ergeren en dan is het plaatje wel compleet. Om even wat lichtpuntjes toe te voegen aan dit (ook al zo negatieve) verhaal: testweken betekenen naast een hoop ellende, ook uitslapen, maar twee tot drie uur per dag op school zijn – en de twee weken erna zijn rustig. Genoeg tijd om weer bij te komen, dus.
De kunst van 