Alweer de laatste round up van mijn zomervakantie 2013. De echte ‘vakantie vakantie’ bedoel ik dan, he. Wanneer ik thuis ben heb ik nog vier heerlijke weken en daarna nog brugklaskamp. Het leven van een middelbare scholier is zo verkeerd nog niet. De foto’s die hieronder volgen zullen die indruk ook wekken denk ik. Enjoy!
De dag begon heel vroeg vandaag, zeker omdat ik inmiddels helemaal in het vakantieritme zit (waarbij dagen niet beginnen voor acht uur ’s ochtends. Nooit). Ik zou willen kunnen zeggen dat ik voor een leuk doel mijn bed uit kwam, maar helaas. Vandaag was de dag van reizen richting huis. Ik ademde nog een laatste keer de zeelucht in en verruilde die toen voor de geur van een nieuwe auto. (We hadden er een gehuurd met, zo bleek, pas 11 kilometers op de teller.) (Ben ik de enige die vindt dat nieuwe auto’s stinken?) Een kleine twee uur zou de rit duren. Gelukkig was er genoeg te zien onderweg. Eerst reden we via een brug over zee, zee en nog meer zee, met af en toe een eilandje voor de afwisseling. Vervolgens door een soort jungle, met palmbomen en grote struiken in het groenste groen. Daarna een soort savanne in Afrika (maar dan dus in Amerika): geel gras, sporadisch een boom. Langzaam maakte de natuur plaats voor steeds meer bebouwing: we waren aangekomen in Miami. Of eigenlijk, het vliegveld. Ik wierp nog één keer een blik op een regenboogkleurige stad en verdween toen in de wolken.
Het begint misschien te vervelen, mijn verhalen over mijn tijd hier op Islamorada. De dagen zien er namelijk allemaal redelijk vergelijkbaar uit. Zwemmen, zonnen, boekje lezen… Oké, dat riedeltje heb ik echt al wel tien keer herhaald, denk ik. Wat deze dag anders maakte dan de anderen was de verjaardag van papa. En wat voor een verjaardag: hij werd vijftig. (Mannen vinden het niet erg als je hun leeftijd vertelt, toch? Pap?) We gingen nog een keer op kanotocht, daarna ging de relax-modus weer aan. Mart en ik gaven aan het eind van de middag (ondanks het lekkere weer) toe aan onze nieuwe verslaving: de serie New Girl. Het is behoorlijk vreemd, de helft van de dingen die gebeuren slaan helemaal nergens op, maar het is zo grappig. Daarnaast was het sowieso wel fijn om even niet buiten te zijn, aangezien ik dan snel in een roze garnaaltje zou veranderen. De dag eindigde weer op het strand, met lekker eten en live muziek op de achtergrond. Hier kan ik wel aan wennen. In theorie dan. In de praktijk gaan we morgen weer naar huis.
Vannacht werd ik om vijf uur wakker met de gedachte: ‘Waarom zouden de buren op dit uur aan het douchen zijn?’ In Amerika noemen ze hevige regenval rainshowers, wat een toepasselijke naam bleek te zijn. Toen een flits de kamer deed oplichten en de donder mijn bed deed trillen, besefte ik namelijk dat het niet de buren waren, maar echte regen. Ook besefte ik dat het pas vijf uur ’s ochtends was en ik weer moest gaan slapen. Maar dat lukte helaas niet. Toen het rond een uur of elf droog was, grepen mijn broer en ik onze kans om eindelijk te gaan kanoën. De bootjes lonkten namelijk al twee dagen, maar het kwam er steeds niet van. Het was leuk, we hebben veel gelachen, vooral toen bleek dat de kano uit springen erg makkelijk was, maar erin komen niet zo (tenminste, voor mij dan. Zeker niet als je ook nog de slappe lach hebt). Vervolgens sloegen we nog een keer om en was de meligheid natuurlijk compleet. Na dit avontuur gingen we ergens iets eten, waarna ik met mijn voeten door de plassen waadde om bovenstaande foto te maken. Na de droge ochtend begon het nu weer te regenen en besloten we maar een film te gaan kijken. De rest van de dag was dus niet heel bijzonder. Islamorada is nog steeds een paradijsje, maar als het regent zijn de mogelijkheden toch iets beperkter.
Vanwege de regen vandaag besloten we van ons plan (relaxen, kanoën, zwemmen, relaxen) af te wijken en naar Key West te rijden. De Florida Keys is een eilandengroep die bestaat uit wel 1700 eilandjes, zowel bewoond als onbewoond. Wij bevinden ons op Islamorada, het eerste eiland, en gingen vandaag dus naar Key West, het laatste eiland in de rij. Na ongeveer anderhalf uur rijden kwamen we tot de conclusie dat het daar ook regende. Maar nu waren we er toch en met een paar paraplu’s was het best vol te houden. Mijn verwachting was iets meer idyllische houten huisjes en iets minder alcohol alcohol alcohol, sigaren en t-shirts met té foute teksten erop. (‘I pooped today.’ Dat iets misschien de waarheid is, betekent wat mij betreft niet dat je het meteen op je t-shirt moet zetten.) Toen we een stukje verder liepen werd het allemaal wat gezelliger, met leuke winkeltjes en een fantastische ijssalon. We kwamen zelfs langs die leuke houten huisjes. Toen we nóg iets verder liepen zagen we iets minder leuke houten huisjes, ook wel de achterbuurt van Key West. Hebben we dat ook weer gezien. (Zie boven. Zoals je ziet proberen ze er wel het beste van te maken. Een likje roze verf doet wonderen.)
Ik ben beland in een soort paradijsje. Wat ik daaronder versta? Een plek aan het water met palmbomen en witte gebouwtjes. De hele dag op blote voeten rond lopen, kanoën, eerst tussen waterplanten, dan langs vele kleine bounty eilandjes en dan met alleen de blauwe zee als uitzicht. Ons huisje wordt omringd door steigers, waar je heerlijk op kunt zitten terwijl je voeten in het water bungelen. Zo spendeerde ik mijn middag dan ook ongeveer. Er gebeurt hier verder niet veel: er dobberen wat bootjes in de zee, minisalamanders schieten de struiken in. Mart en ik speelden schaak met het bord dat op de steiger stond. Ik zal er niet te ver over uitweiden, maar in het vervolg ga ik dammen. (‘Milou, je moet wel zéggen dat je me schaakmat hebt gezet, anders telt het niet.’ En maar denken dat ik goed bezig was, met mijn pokerface…) ’s Avonds zag ik een prachtige zonsondergang vanaf het strand, met palmbomen boven me en mijn blote voeten in het zand. Zoals ik al zei: een paradijsje. De weg hier naartoe zag er overigens niet zo paradijslijk uit, met vele diners, motels die hun glorie verloren hadden. Daarnaast regende het hard, de ruitenwissers maakten overuren. Maar toen sloegen we een klein hoekje om en begon de zon te schijnen. Ik wil hier niet meer weg.
Ik twijfel. Zal ik, bij wijze van onderschrift bij deze foto, vertellen wat jullie precies zien? Het is niet heel makkelijk uit te leggen denk ik, aangezien ik geen handgebaren kan gebruiken (wat ik vaak doe wanneer ik iemand een idee wil geven van hoe dingen eruit zien). Daarnaast neemt het een beetje de magie weg van een abstracte foto, wanneer ik zou zeggen dat het gewoon een parkeergarage is met een palmboom ervoor. Maar misschien had je dat zelf ook al lang gezien.
Vandaag begon onze dag wederom op het strand. Echter begon de lucht al snel te betrekken en besloten we ergens anders onze dag te besteden. We reden naar een mall, zo’n super Amerikaans winkelcentrum. En niet zomaar één: het was enorm. Eenmaal aangekomen op de (ook enorme) parkeerplaats, bleek dat de rest van Miami ook besloten had een dagje te gaan winkelen. Natuurlijk. Het was zaterdag. Ben ik de enige die tijdens vakanties nooit weet welke dag van de week het is? Ondanks de drukte waren we blij dat we niet op het strand gebleven waren. Net toen we een parkeerplekje gevonden hadden, begon het te gieten en de komende uren zou het dat blijven doen. Eenmaal binnen waren er een paar dingen die opvielen: rare Amerikaanse winkels (je eigen servies beschilderen terwijl je ervan aan het eten bent… Ja, origineel is het wel) en erg afwisselend winkelpubliek. Er werd veel Spaans gesproken, dat had ik niet verwacht. En: het rook overal naar popcorn. Misschien leek het alleen maar zo doordat ik nog niet geluncht had, dat zou ook kunnen. Het bracht me in ieder geval wel op een idee, namelijk om ’s avonds naar de film te gaan. Natuurlijk was er een bioscoop – een winkelcentrum zonder een theater met 24 IMAX zalen kan je niet écht een winkelcentrum noemen. Volgens de Amerikaanse maatstaven dan. Het werd The Grown Ups 2. In de categorie ‘films die eigenlijk nergens over gaan’ was het de beste die ik ooit gezien heb. Wanneer je me zou vragen om het verhaal uit te leggen, zou me dat niet lukken. Gelachen heb ik wel. Op de terugweg probeerde ik nog een Miami by night foto te maken, maar dat mislukte… een soort van. Want ik vind deze blurred skyline ook wel iets hebben.
‘Een bekende boulevard in South Beach, met veel cafés en restaurantjes. De mensen die hier flaneren, willen gezien worden!’ aldus de Capitoolgids over Ocean Drive, Miami. Soms heeft zo’n gidsje het bij het verkeerde eind (wanneer dat ene monument toch niet zó interessant blijkt te zijn), maar in dit geval waren we juist geïnformeerd. We namen plaats bij een restaurant met een terras dat grensde aan de stoep. Een stroom van mensen trok aan onze zitplaats voorbij – we keken onze ogen uit.
De gemiddelde leeftijd lag tussen de 18 en 28 jaar. De gemiddelde huidskleur was behoorlijk donker. Er waren jongens en meisjes, ze bewogen zich dansend en met een drankje in de hand over straat. Al snel werd duidelijk: dit is het Blanes, het Salou van de negroïde jeugd. Je kon zien dat er tijd besteed was aan het uiterlijk. Alleen over opvallende kapsels zou ik al een hele pagina vol kunnen schrijven: dreads, waves, rood, blond, in knotjes, naar achter geschoven door een studded haarband (en ik vermoed vaak verlengd met een hoop extensions).
Ook met kleding viel men op: alle felle kleuren, opvallende prints, en accessoires waren uit de kast gehaald. Aan de andere kant was er ook behoorlijk wat ín de kast gebleven – ik heb een hoop borst, been, bil en buik voorbij zien komen. Soms zelfs meerdere malen dezelfde: het flaneren leek de activiteit van de avond. Heen, en terug, heen… en weer terug.
Het was goed te zien dat de mensen op straat tevreden waren met hun uiterlijk: niet alleen met de kleding die ze hadden uitgekozen, maar ook met hun lichaam. Erg verfrissend ten opzichte van de gemiddelde vrouw in Nederland. Wanneer zij (vindt dat ze) stevige bovenbenen heeft, of een beetje een zwembandje, dan wordt dat meestal bedekt, verdoezeld of gladgestreken. Hoe anders was dat bij de vrouwen in deze parade. Niks geen schaamte, ze waren er trots op. En dat mocht iedereen zien.
De kunst van 