Tag: Zwart wit
TOOK MY DANCE SHOES OF
Gisteravond vond op mijn school het jaarlijkse Minikerstgala plaats, een feestje voor alle eersteklassers. Nu zit ik natuurlijk niet meer in de brugklas. Maar één van de privileges die je hebt als minimentor, is dat je bij het kerstgala mag zijn. Je bent op zo’n avond druk bezig met helpen, maar tegelijkertijd is het altijd heel leuk met alle bruggers en natuurlijk de andere mini’s.
Het feest is echt een gala, met bijbehorende kleding. Alle meisjes in mooie jurkjes, de jongens vaak in een overhemd, een jasje of zelfs een echt pak. (En er was één jongen in een rendieren onesie. Wat een held.) Ook wij mini’s hadden ons best gedaan. Alsof we het hadden afgesproken kwamen we allemaal in een zwart jurkje. Afgezien van de twee mannelijke minimentoren, natuurlijk, en behalve… Ik. Een felrood jurkje had ik aan. Alsof zwart was afgesproken – en ik het niet had meegekregen. Ach, maakt ook allemaal niet uit. Ik kon er wel om lachen.
Zo’n avond vraagt natuurlijk om de nodige foto’s. Naast een heleboel feestende kinders legde ik ook wat andere dingen vast, voor en na het feestje. Ik vond het wel een mooi serietje zo bij elkaar!
Terugkerend thema binnen deze serie: mensen op pantykousjes, sokken en blote voeten. De hoge hakken gingen uit op elk moment dat het maar even kon. Tijdens het helpen achter de bar, bij de garderobe en gelijk na het feest – alle schoenen op een grote hoop. Of je was zo iemand die überhaupt geen zin had om de hele avond op hoge palen te lopen, en had gewoon ballerina’s aangetrokken. Ikke dus! Comfort gaat voor. En bovendien was het die avond toch al niet zo moeilijk om groter te zijn dan het merendeel van de aanwezigen. Zelfs zonder hakken.
#100 LAST DAY OF SUMMER
Een week geleden ging ik nog met blote benen naar school, maar toch heb ik het idee dat de zomer ten einde loopt. En niet alleen omdat ik met mijn project bij dag honderd aanbeland ben. Nee, je kan het merken, aan een heleboel dingen. Gesprekken gaan niet meer over de zomervakantie, behalve wanneer iemand zegt ‘Ik wil weer vakantie.’ Verder is het ‘Ik ben moe.’ ‘Ik heb het zo druk.’ wat de klok slaat. ’s Ochtends word ik niet meer gewekt door de vogeltjes, maar is het nog donker als ik op moet staan. De blaadjes beginnen te vallen en verkleuren, er liggen weer pepernoten in de winkel en de eerste verkoudheid heeft zich alweer aangemeld bij mij. Wanneer ik terugkijk naar mijn vakantiefoto’s lijkt dat wel een jaar geleden. Kledingwise verandert er ook een hoop: panty’s komen weer uit de kast en ik heb mijn nieuwe winterlaarzen al een paar keer aangehad. (Al ligt dat meer aan mij – ik wil nieuwe schoenen en kleren altijd meteen dragen.) Daarnaast kan ik weer zwart aan zonder dat ik overkom als een depressief persoon en op de foto met mijn geliefde beanie als ik dat wil. Ja, de laatste foto van deze zomer is er een van mezelf – de leuke dingen om vast te leggen zijn even op.
Ik heb er een hoop meegemaakt deze zomer: leuke dingen. Een hoop uitstapjes, afgesproken met vrienden en nieuwe mensen ontmoet van wie ik hoop ze nog vaak te gaan zien. Een week zeilen, een week op brugklaskamp en natuurlijk de reis naar Amerika. Het was een zomer om niet te vergeten. En mocht ik dat wel doen… Dan heb ik de foto’s nog.
#98 GOOD
Vandaag luidde ik het weekend in met Ilme. Ik ken haar al zo’n tien jaar, waardoor we echt zo’n ‘altijd goed’ vriendschap hebben. Hoe lang we elkaar niet gezien hebben, hoe je er op dat moment uitziet, in welke humeur je bent en wat we samen doen, het maakt allemaal niet uit. Het is altijd goed. En altijd erg gezellig.
#58 FLOOD
00.47u ‘Fuuuut. Fuuuut.’ Wat een rare vogel. 00.49u ‘Fuuuut. Fuuuut.’ En muzikaal blijkbaar, hij fluit steeds met een pauze van 1, 2, 3, 4, ja 5 seconden. 00.53u ‘Fuuut. Fuuut.’ Zou hij daar de hele nacht blijven zitten? 00.58u ‘Fuuuut’ ‘!*%^$%±!!’
Dit waren ongeveer mijn gedachten de afgelopen nacht. Ik lag met Babs in de logeerkamer, een poging te doen tot slapen. Net toen ik besloten had die vogel eigenhandig weg te gaan jagen, hoorde ik mama iets roepen. ‘De pomp doet het niet!’ Wat was er aan de hand: een brok noodweer hing recht boven me, wat zich uitte in vele felle flitsen, donderslagen en 1/5e van de hoeveelheid regen die in een jaar valt. Maar nu binnen een uur. Het huis beschikt over een pomp die al dat water voor zijn rekening moet nemen, maar het werd hem eventjes te veel. Dat liet hij merken door een langgerekt piepgeluid te maken, met tussenpozen van, jawel, vijf seconden. Geen vogel dus. Ik besloot even te gaan kijken, verliet mijn warme bedje voor de koude tegels op de gang. Koud, en…. nat. Water was onder de garagedeuren door gestroomd, de achterdeur werd open gedaan en het gutste naar binnen. Vanuit het doucheputje verspreidde zich nog een natte plas over de gang. Een paar slippers dat buiten was blijven staan, dreef wat in het rond. Vanaf een bergje achter het huis was een zandstroom het zwembad in gelopen. Normaal stonden er struiken op dat bergje, maar die waren tot stompjes gevreten door konijnen. Dat krijg je als je in het bos woont… Toen het zwembad nog leeg was, zaten er kikkers in. Na de winter is het vaak een beetje groenig van kleur. Maar toen ik de volgende ochtend keek, was het bruin – een modderpoel.
#37 WASHINGTON VILLAGE
Vandaag stond in het teken van reizen. Inpakken, ontbijten, nog een keer heel goed om me heen kijken… en afscheid nemen van New York. Wel met een nieuwe stad in het vooruitzicht gelukkig, Washington. Ik had echt geen flauw idee wat ik me erbij voor moest stellen. Het Witte Huis, dat was het enige plaatje dat in mijn hoofd verscheen. Voor de rest zou ik het wel gaan zien. Maar eerst een stuk rijden, dus. Ik vind het wel leuk, roadtrippen in Amerika. Lekker muziekje op, een beetje uit het raam kijken, een spelletje, gezellig kletsen. Even een tussenstop bij zo’n typisch Amerikaans wegrestaurant. Ofwel, heel veel en heel ongezond eten. Wij hielden het binnen de perken, hoor. Voor de rest van de reis kochten we een doosje kersen en bessen, die je daar wonderwel ook kon krijgen. Ik weet niet wat er in die berries zat, maar ik werd er in ieder geval extreem melig van. Hikkend van de lach was ik aan één stuk door flauwe grappen aan het maken. Althans, dat probeerde ik. ‘Ja, sorry hoor Milou, maar ik versta je gewoon echt niet!’ Zo erg was het er aan toe… Ach, het zal de pubertijd wel zijn. Rond een uur of vijf kwamen we aan in Washington. Na New York leek het net een dorpje. (Dat zal dus even schrikken zijn, als ik over twee weken weer thuis kom.) We aten bij een Italiaans restaurant, waar ik het me voor de eerste keer lukte om mijn pasta op te draaien, in plaats van hem te snijden. Dat kan weer van de bucketlist. Een sprintje door de regen naar het hotel. Maar wel nog snel een foto van een Washingtonse straat.
De kunst van 