Tag: Zwart wit

#184 END OF THE (SCHOOL)YEAR

MilouPlaats een reactie

DSC00091

Ik leef in schooljaren. De overgang van 31 december naar 1 januari wordt natuurlijk gevierd, maar toch voelt de eerste schooldag voor mij meer als de start van een nieuw jaar. En de laatste schooldag dus als het einde. Vandaag was die dag.

Ik maakte mijn laatste test. Het was, zoals ik dat noem, een ‘kletstest’. Laat ik daar even een definitie van geven: er is weinig concrete kennis voor nodig. Het gaat meer om de vaardigheden die gedurende de jaren zijn opgebouwd. Daarnaast gewoon logisch nadenken, en zo kletste ik mezelf er wel doorheen. Gelukkig maar, want van intensief leren was het niet meer gekomen. En de komende weken gaat dat ook niet meer gebeuren, want het is nu officieel vakantie.

Er zijn nog wat formaliteiten (boeken inleveren, rapport ophalen), maar daarna heb ik zes weken vrij. Dat is altijd even wennen. Er komt sowieso een ochtend waarop ik denk dat ik me verslapen heb. En een ochtend waarop ik denk: ‘Ik wil niet opstaan.’ Om vervolgens de beseffen dat dat ook niet hoeft. Best feeling ever.

Op mijn vierde jaar kan ik met een goed gevoel terugkijken. Er was een groot contrast met de onderbouw. Soms was dat nadelig: wanneer ik tot ’s avonds laat bezig was vanwege de toegenomen moeilijkheidsgraad van bepaalde vakken. Bepaalde vakken die ik in mijn vrije deel gekozen had. Ik haalde mijn eerste onvoldoende (en ging taart eten om het te vieren). Ook dit bleek slechts een kwestie van wennen – zelfs die moeilijke vakken heb ik met prima cijfers afgesloten.

Anderzijds merkte ik ook de voordelen van de bovenbouw. Er was meer ruimte om de dingen te doen zoals je dat zelf wilde. Als je mij een beetje kent, weet je dat ik daar van houd: geen strikte regeltjes, maar mijn eigen plan trekken, zoals mij dat het beste lijkt. En dus geen gezeur over huis- en leerwerk dat je moet bijhouden ‘want de test komt eraan!’ Ja, ja. Ik zorg dat ik het op de test weet. Want soms heb ik eerder gewoon geen tijd. (Of prioriteit – een sociaal leven is toch ook wel leuk.)

De mensen uit mijn lichting hebben dit jaar gemaakt. Er werd gezeurd, gestrest en gekloot, zoals het goede middelbare scholieren betaamt. Maar het waren de wilde verhalen, de leuke momenten in de klas en de feestjes die ik me zal herinneren. Zo ook vanavond. De lucht geurde naar vuur, pasgevallen regen en kleffe marshmallows. Met het geknetter van de vlammen op de achtergrond sloot ik het jaar af.

#134 SOLDER

MilouPlaats een reactie

IMG_5735

Omdat wij van solderen houden.

(Nee, dat is eigenlijk niet waar. Want het is een enorm prutswerk en je bent steeds bang om je vingers te verbranden. Het stinkt en de geur verspreidt zich snel; de rest van de dag vraagt iedereen zich af waarom het hele schoolgebouw ruikt naar verschroeid haar. Jij bent een van de weinigen die het weet en al je kleren ruiken precies hetzelfde.

En dat je dan een nieuwe potmeter in je schakeling moet zetten omdat je de vorige hebt gemold door iets te veel enthousiasme met een schroevendraaier. Dit terwijl je niet eens weet wat een potmeter is, laat staan waarvoor hij dient. Ook snap je nog stééds niet waar je al die ellendige draadjes in moet pluggen omdat je leraar het telkens maar weer voor je doet, en jij dan net niet oplet en dan moet je het de volgende keer weer aan hem vragen en daarom zal je het nooit weten ook.

Ondanks dit alles probeer je de hilariteit van de situatie in het oog te houden. Daar word je dan weer heel melig van en dan ga je domme dingen doen. Iets met batterijen, plussen en minnen. En je vervolgens afvragen waarom er nergens een lampje gaat branden.

We soldeerden twee hartjes want dat lukte nog wel.)

Een en al liefde.

 

#128 TAKE IT SLOW

Milou3 reacties

IMG_1521

Met drie lieve vriendinnen was ik vandaag in Den Bosch. Omdat één van ons herstellende is van een heel rottig virus genaamd pfeiffer, werd het een iets andere ervaring dan verwacht.

‘Ik voel me zo bekeken,’ zei ze, terwijl we met z’n vieren langzaam de stad in schuifelden. ‘Ik weet zeker dat die mensen denken: ze is pas vijftien, maar gedraagt zich als een oma.’ Ze had gelijk. Sommige mensen keken inderdaad verbaasd achterom wanneer ze ons inhaalden. ‘Maar weet je,’ zei ik tegen haar, ‘ze kunnen het wel raar vinden… Maar dan weten ze alsnog niet wie van ons zich aanpast, en wie daadwerkelijk de kracht even niet heeft om snel te lopen.’

We deden het dus allemaal rustig aan vandaag. We gingen met de lift in plaats van de trap, namen ruim de tijd om te lunchen en al vrij snel daarna streken we neer op het terras. Er brak een hevig onweer los, dat wij vanonder een luifel en in de nabijheid van warmtelampen konden aanschouwen. Gewapend met onze parapluutjes trotseerden we af en toe de regen, om dan vlug weer ergens naar binnen te gaan om even te kijken. Of gewoon om even uit te rusten. En dat was oké. We hadden het toch wel gezellig.

Of het nu komt door pfeiffer, liefdesverdriet of zorgen: niet in staat zijn om dingen te doen, is rot. Zeker wanneer je veel kan, veel wil en misschien ook wel veel moet. Van jezelf, of van anderen. Maar soms is het niet anders en moet je gas terugnemen. Dat is vaak moeilijk te accepteren, zeker wanneer je ziet dat anderen het vlotte tempo wel aankunnen. Op die momenten zal je erop moeten vertrouwen dat er mensen zijn die af en toe stoppen, je ondersteunen en met je mee schuifelen. Totdat je langzaam weer terug kunt naar hoe het was, of naar hoe je het graag zou willen.

#117 SELFIE

Milou1 reactie

IMG_1363

 

Ik ben het niet meer gewend om weinig te doen te hebben. Nu ik vakantie heb, merk ik dat maar al te goed. Er staat niet veel op de planning, en dat vind ik niet erg. Juist wel fijn, zelfs. Maar het is nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Vandaag was er de hele dag iets in mij dat zei: ‘Milou, nu moet je echt iets gaan doen!’ Jahaaa, zometeen, dacht ik dan. (Dat is ongeveer mijn standaard antwoord op dat zeurderige stemmetje.) Vervolgens herinnerde ik me dat het vakantie was. F*ck yeah, geweten, ik hoef helemaal niets vandaag!

Ik kwam er achter dat dat toch niet helemaal waar was. Ik moest één ding doen. Iets kleins maar, iets wat ik al een hele tijd elke dag doe: een foto maken. En dat vergat ik, natuurlijk. (Of ja, vergeten… Ik heb zo’n tien keer gedacht: jahaaa, zometeen. Om het vervolgens zo lang uit te stellen dat de volgende dag al was aangebroken.) Gelukkig had ik wel mijn outfit vastgelegd, en daarbij ook een zelfportret gemaakt.

Al zou je het ook een ordinaire selfie kunnen noemen, natuurlijk. Maar een foto is een foto.

#113 2-20-2

MilouPlaats een reactie

EIC 2014

Ik wilde beginnen met ‘De tweede avond in de Effenaar’, gevolgd door de dingen die er die avond gebeurd zijn, en toen bedacht ik me: een dag bestaat uit meer dan een avond. Wat had ik ’s ochtends en ’s middag eigenlijk gedaan? Deze vraag hield me een tijdje bezig en ik kwam tot de volgende conclusie: ik wist het niet meer. Waarschijnlijk werd het overschaduwd door herinneringen aan de vorige avond en enthousiasme vanwege de avond die nog ging komen.

(En daarnaast was ik eigenlijk ook gewoon heel moe. Dus het kwam niet meer helemaal helder binnen.)

Dus. De tweede avond in de Effenaar. De avond waarop ik weer genoot van zo’n twintig optredens en er van evenveel foto’s maakte. Ook maakte ik een ladder in mijn panty (‘Ah joh, maakt niet uit. Het is toch donker.’) en kwam ik er twee minuten voor het begin van het concert achter dat ik mijn jurkje achterstevoren aan had. De hele dag al. (‘Ah joh, maakt niet uit. Dat heeft vast niemand gezien.’) Soms stopte ik met fotograferen omdat ik alleen maar even wilde luisteren naar al het talent dat voorbijkwam. (En soms kon ik het niet laten om mee te neuriën. Maar heel zachtjes, hoor. Echt.)

Tenslotte nog even de totale score: 1152 foto’s. Twee rozen, zo’n twintig complimenten. En de herinnering aan twee heerlijke dagen.

Een bedankje voor Cat, dat ik deze foto hier mocht plaatsen!

#102 SHE’LL BE BACK

MilouPlaats een reactie

IMG_9986

Het is je waarschijnlijk niet ontgaan dat er in Eindhoven onlangs een Primark geopend is. Dat dit hordes tienermeisjes met zich mee heeft gebracht, is ook meteen duidelijk wanneer je langs de enorme winkel loopt. Voor de ingang wemelt het van de vrouwelijke pubers, met in hun handen de welbekende papieren tassen. Maar enkele meters verderop staat nog een andere groep mensen: de mannen die bij deze meisjes horen. Van een redelijke afstand aanschouwen zij het tafereel. Zo kunnen ze het overzicht houden en daarnaast komen ze gewoon liever niet te dichtbij. Bang om mee naar binnen gevoerd te worden door de hysterische menigte.

Naast het geslacht hebben de wachtenden voor de Primark nog iets anders gemeen: ze hadden daar eigenlijk niet willen zijn. Ze wilden langs het voetbalveld staan, of op het terras zitten met een biertje. Maar ze hebben zich over laten halen. (‘Nee, op zaterdag is het júíst niet druk!’ ‘Maar voor mannen hebben ze er ook hele leuke dingen!’) Eenmaal gearriveerd hebben ze spijt. Ze vertikken het om mee naar binnen te gaan. En dan kunnen ze niets anders dan wachten.

Er wordt geleund tegen gebouwen, gezeten op paaltjes. Allen kijken ze terneergeslagen. Alsof de vrouwen uit hun leven op oorlogspad zijn, in plaats van aan het shoppen in de Primark. (Al kunnen we niet ontkennen dat er enige gelijkenis is.) Kijk nou naar die vader hierboven. Hij slaat zijn arm om zijn zoon, alsof hij wil zeggen: ‘Ze zal straks weer bij ons zijn. Het komt heus allemaal goed.’

#93 BEURRE DE CACAHUÈTE

MilouPlaats een reactie

IMG_9919

Vandaag was een dag van binnenpretjes. ’s Ochtends fietste ik naar school en hoorde ik iemand fluiten – een vette ‘fjietfjieuw’. Ik keek over mijn schouder en zag een man op een dak staan, een dakpan in zijn ene hand. De andere stak hij op. Hij zwaaide.

Ik denk niet dat het de gewenste reactie was, maar ik schoot keihard in de lach.

Weer thuis leerde ik Franse woordjes. De staking, de traan, de vrijlating, de kus. En toen: de pindakaas.

Vond ik ook weer erg grappig.

Ook was er ‘un annuaire’. Vertaling: een thematisch zoeksysteem op internet. (Ook wel Google, maar dat zou te makkelijk zijn, natuurlijk.) Vervolgens kwam ik tot de ontdekking dat ik nog behoorlijk veel moest doen in behoorlijk weinig tijd. Dat het dus nog een lange avond zou worden. En toen was het even klaar met de binnenpretjes.

#82 CHAOS

MilouPlaats een reactie

Schermafbeelding 2014-03-23 om 21.09.15

Ik denk dat het voor iedereen een korte nacht geweest was. Niet hebben kunnen slapen vanwege enthousiaste drukte of überhaupt pas om vijf uur je bed in gedoken na een dolle avond stappen. Dat verschilde per persoon. Maar iedereen was moe.Toch was ik om twaalf uur weer present op school. Niet meer om te spelen, helaas. Nee, vandaag gingen we het toneeljaar afronden met een evaluatie en een laatste gezamenlijke lunch. Maar eerst, niet geheel overbodig: opruimen.

Dit protestdoek hing er nog van de vorige avond. Het opschrift was pijnlijk kloppend. Wat een puinhoop. Ten eerste: spullen overal. Hoeden, tassen, kleding, schoenen en sieraden. Lampen, kabels, steigers en microfoons. Stoelen en tafels op hopen in de gang. En natuurlijk – daar zijn ze weer – hoopjes gesmolten raketijs. De andere groep gebruikte van die schuimzoenen in hun stuk. Om de één of andere reden waren ze door het hele gebouw op de vloer te vinden.

(Ik gok iets met een achtervolging, schuim in haren, op gezichten… En op de vloer, dus.)

(Oh ja, nog een tip: mocht je er ooit een laten vallen: meteen opruimen. Anders worden ze helemaal hard en taai en… bah.)

We ruimden het klaslokaal weer in. We hadden er negen keer ons stukje gespeeld, en het was echt een beetje ‘ons’ lokaaltje geworden. We lieten nog een boodschap achter voor de wiskundedocent die het als zijn lokaal beschouwde, en trokken de deur achter ons dicht.

Vervolgens was er taart. Wel drie, zelfs. Iemand had er met slagroom ‘Fuck’ (taart 1) ‘you’ (taart 2) ‘!’ (taart 3) op gespoten. Niets persoonlijks – gewoon een flauwe inside-joke van onze toneelgroep. Zoals we er waarschijnlijk wel meer zullen maken, als we elkaar straks in de gangen tegenkomen. In deze week heb ik weer gemerkt hoe leuk ons clubje is. Ik zal het missen. Maar aan de andere kant zijn er zo veel redenen om te zeggen: ‘Volgend jaar weer.’