Tag: Project 365

#131 (NOT) WHAT IT SEEMS

MilouPlaats een reactie

IMG_5669

Ik plaats hier soms dingen waarvan jullie ongetwijfeld denken: oké Milou, allemaal leuk en aardig, maar wat is dit wat we hier zien? Ik noem het graag abstracte fotografie, en laat jullie meestal in het ongewisse over de objecten/organismen die op zo’n foto te zien zijn. Ten eerste heb ik vaak geen zin om het helemaal uit te leggen, ten tweede neemt dit een deel van de illusie weg. Omdat je dan denkt: oh, het is maar gewoon een rare reflectie/de binnenkant van een prullenbak/een zonsondergang bij veel te lange sluitertijd.

Maar vandaag zie je op de foto iets dat juist precies is wat het lijkt: een wazige slaapkamer, heerlijk verlicht met de flits van een iPhone.

Waarom juist dit de foto van vandaag werd, mogen jullie dan wél weer zelf bedenken.

#129 HOW CUTE

MilouPlaats een reactie

IMG_5641

Miniatuurversies van dingen hebben een vertederende werking op mij. Neem een willekeurig voorwerp, verklein het tien maal en mij heb je. Minitubetjes tandpasta, van die potjes Nutella die ze bij hotels hebben of kleine lippenstiftjes die je soms krijgt bij een aankoop in een parfumerie, ik vind het allemaal even lief. Het werkt ook bij levende wezens, trouwens. Ik smelt bij de aanblik van een babyvoetje met tien miniteentjes en mijn liefde voor babypinguins heb ik hier al eens eerder verkondigd.  Je kan dus wel voorspellen wat mijn reactie was toen ik deze minuscule camerabroche zag.

‘Ahhh! Wat schattig!’

#128 TAKE IT SLOW

Milou3 reacties

IMG_1521

Met drie lieve vriendinnen was ik vandaag in Den Bosch. Omdat één van ons herstellende is van een heel rottig virus genaamd pfeiffer, werd het een iets andere ervaring dan verwacht.

‘Ik voel me zo bekeken,’ zei ze, terwijl we met z’n vieren langzaam de stad in schuifelden. ‘Ik weet zeker dat die mensen denken: ze is pas vijftien, maar gedraagt zich als een oma.’ Ze had gelijk. Sommige mensen keken inderdaad verbaasd achterom wanneer ze ons inhaalden. ‘Maar weet je,’ zei ik tegen haar, ‘ze kunnen het wel raar vinden… Maar dan weten ze alsnog niet wie van ons zich aanpast, en wie daadwerkelijk de kracht even niet heeft om snel te lopen.’

We deden het dus allemaal rustig aan vandaag. We gingen met de lift in plaats van de trap, namen ruim de tijd om te lunchen en al vrij snel daarna streken we neer op het terras. Er brak een hevig onweer los, dat wij vanonder een luifel en in de nabijheid van warmtelampen konden aanschouwen. Gewapend met onze parapluutjes trotseerden we af en toe de regen, om dan vlug weer ergens naar binnen te gaan om even te kijken. Of gewoon om even uit te rusten. En dat was oké. We hadden het toch wel gezellig.

Of het nu komt door pfeiffer, liefdesverdriet of zorgen: niet in staat zijn om dingen te doen, is rot. Zeker wanneer je veel kan, veel wil en misschien ook wel veel moet. Van jezelf, of van anderen. Maar soms is het niet anders en moet je gas terugnemen. Dat is vaak moeilijk te accepteren, zeker wanneer je ziet dat anderen het vlotte tempo wel aankunnen. Op die momenten zal je erop moeten vertrouwen dat er mensen zijn die af en toe stoppen, je ondersteunen en met je mee schuifelen. Totdat je langzaam weer terug kunt naar hoe het was, of naar hoe je het graag zou willen.

#126 FREE THE PIE

MilouPlaats een reactie

IMG_1508

Op deze regenachtige woensdagmiddag besloten Merel en ik een appeltaart te bakken. Buienradar vertelde ons dat we precies een half uur de tijd hadden om naar de Albert Heijn te gaan, mochten we deze tocht droog willen maken. Dat moest lukken.

Het lukte. Toen de taart nog.

Met het bakken van appeltaart heb ik redelijk wat ervaring. Of laat ik het zo zeggen: ik heb er een boel gemaakt zien worden, dus ik wist wel hoe het moest. Merel bleek ervaring te hebben met een ander soort taarten. (‘Oh, die waar je alleen maar water bij hoeft te doen?’ ‘Ja, lach maar, die zijn heel lekker, hoor!’) Toch bleken we een goed team. Ik ontfermde me over het deeg, Merel was chef appels. Af en toe vroegen we om elkaars kritische mening.

‘Wat denk jij, Lou, meer kaneel?’ ‘Ja.’ ‘Oké, zeg maar stop.’

(Het bleef nog een lange tijd stil. In een appeltaart kan nóóit teveel kaneel zitten.)

Het ging redelijk volgens plan, afgezien van het deeg dat nogal slap was, en dus moeilijk in de vorm te krijgen. Ik heb  het er maar als een bolletje ingeduwd, om het vervolgens in de goede vorm te boetseren. Dat bleek ook prima te werken. Ik denk wel dat ik hierbij mijn eigen krachten onderschat heb, want na een uurtje in de oven was de taart met geen mogelijkheid uit de vorm te krijgen. Na vijf minuten proberen hingen we hikkend van de lach boven het aanrecht. Dit was niet erg bevorderlijk voor het bevrijdingsproces van onze appeltaart.

Uiteindelijk kregen we onszelf en de springvorm onder controle. En zo kwam het allemaal toch nog goed.

#123 TWO MINUTES

MilouPlaats een reactie

IMG_1459

 

Amsterdam maakte zich klaar vandaag. Dranghekken werden neergezet, fietsen werden zonder pardon verwijderd, er waren ongeveer evenveel agenten als toeristen op de Dam. Er werd geoefend met het leggen van de kransen en het hijsen van de vlaggen, de videoschermen werden getest. (En dat was maar goed ook, zoals je ziet.) Ik kon me niet voorstellen dat het op die plek twee minuten stil zou kunnen zijn. Toch gebeurde het, en niet alleen daar. Vrijwel heel Nederland zweeg nadat de klokken om acht uur hadden geslagen. Alleen de duiven waren niet ingelicht.

#120 LOST BETWEEN LETTERS

Milou1 reactie

IMG_1385

 

Ik lees veel minder boeken dan ik vroeger deed. Nog steeds hou ik van lezen en vaak genoeg zie ik boeken voorbij komen waarnaar ik heel nieuwsgierig ben, maar van lezen komt het niet. Ik schrijf het toe aan het feit dat ik voor school al een hele hoop uren boven de boeken hang, en daarna gewoon behoefte heb aan iets… totaal anders. Denk RTL Boulevard, Awkward, de Linda. Een uurtje fotograferen, tekenen of losgaan op de piano.

Daarnaast denk ik dat er nog een tweede reden is. Voordat ik op vakantie ga, sla ik namelijk wél altijd een stapeltje boeken in. Onder het mom ‘dan heb ik er tijd voor’. Zittend in een vliegtuig, liggend op een strandbedje en ’s avonds op een hotelbed: perfecte momenten om een boek te lezen. Maar, zo bedacht ik me later, die momenten hebben nog iets gemeen: de afwezigheid van één ding. Eén ding dat er thuis voor zorgt dat ik afgeleid word van het lezen van een boek: internet. Dat is er niet op het strand of in het vliegtuig. (Oké, in hotels wel. Maar daar is het soms zo langzaam dat het eigenlijk niet telt.)

Wanneer ik thuis ben en wel een snelle verbinding tot mijn beschikking heb, verkies ik een serie, blog of de social media boven een boek. En dat is eigenlijk wel jammer. Want het is zo heerlijk om even een andere wereld te stappen, te merken dat je sympathie krijgt voor de personages (of juist helemaal niet) en helemaal op te gaan in de gebeurtenissen. Dat zou ik vaker moeten doen, ongeacht de tijd en de sterkte van het wifisignaal.

Mocht het hier dus stil worden, is de kans groot dat ik mezelf heb verloren in een verhaal.