Stad nummer twee in mijn trip langs de Oost-kust: Washington. Hier is weer een overzicht met alle foto’s die ik gemaakt heb, met daarbij een soort verslagje. Veel plezier met kijken!
Tag: Amerika
#39 THE CAPITOL
Washington. Een stad waar het ruikt naar vers gemaaid gras, en waar de stoepen eruit zien alsof ze gestofzuigd worden. Waar ze op elke hoek van de straat een standbeeld neergezet hebben en belangrijke gebouwen eruit zien alsof ze uit het centrum van Rome getakeld zijn. Zo ook het Capitool: het bestuurscentrum van Washington en de rest van de Verenigde staten. Een enorm gebouw met brede statige trappen, enorme witte zuilen en hoge plafonds – om maar aan te geven dat hier de belangrijke zaken van de wereld besproken worden. Overal waar je keek zag je schilderijen, standbeelden en muurschilderingen. We werden rondgeleid door een gids, en hoewel ik er stiekem niet heel veel zin in had (sommige gidsen zijn zo langdradig en blijven maar feitjes oprakelen), vond ik het erg interessant. De mevrouw in kwestie leek alles te weten, maar beperkte zich tot de hoofdlijnen en leuke weetjes. (Twee ministers die op een schilderij tenentrappend werden afgebeeld bijvoorbeeld, om duidelijk te maken dat zij niet zo’n goede band met elkaar hadden.) Maar wanneer een familie uit Michigan dan wél heel graag wilde weten welke twee standbeelden hun staat aan het Capitool geschonken had… Dan wist ze dat ook nog te vertellen.
#38 MR. PRESIDENT
De eerste dag in Washington bekeken we een paar highlights van de stad. The Mall met al zijn musea, de Needle Tower (ingepakt vanwege renovatie) en natuurlijk Het Witte Huis. ‘Zou hij thuis zijn?’ vroeg een van mijn familieleden, doelend op de president. In Nederland wappert de vlag op de Dam wanneer de koningin aanwezig is. Maar hier in Amerika kan je uit een vlag niets opmaken – die wapperen hier altijd en overal, vanwege de Amerikaanse trots. Later op de dag gebeurde er iets waardoor we wél meteen wisten dat de president in Het Witte Huis aanwezig was geweest. Het was rond een uur of half zeven. We stonden voor een stoplicht te wachten om over te steken, toen er opeens een politiemotor met zwaailicht en sirene aan een tunnel uit kwam crossen. Hij gebaarde druk naar alle wachtende auto’s dat ze door moesten rijden. Snel volgden er nog meer motors en politiewagens, allemaal met loeiende sirenes. Bij ons begon er natuurlijk iets te dagen. Er verschenen vele zwarte auto’s, waaronder twee grote zwarte Cadillacs met geblindeerde ramen. Ja hoor: we waren midden in een escorte beland, waarschijnlijk van niemand minder dan Barack Obama. Tijdens het eten werden er de nodige grappen gemaakt: misschien was het wel Michelle die naar de kapper ging, of Malia die terugkwam van pianoles. Alles bij elkaar duurde het slechts een halve minuut. De meeste mensen op straat stonden gewoon te wachten en liepen vervolgens door, alsof ze het wekelijks zagen gebeuren. Even later bedacht ik me: misschien is dat ook wel zo.
USA 2013: NEW YORK
Jullie zien hier dagelijks één foto van mij vanwege 100 Days of Summer. Maar nu ik in Amerika ben, maak ik natuurlijk meer dan één foto per dag. Er zijn hier zo veel mooie, opvallende en fotogenieke dingen te zien. Het leek me leuk om al die andere foto’s ook met jullie te delen. Het leek me wel handig om het per stad te doen. Hier zijn dus de foto’s van New York. Het is tevens een soort dagboekje geworden van alle dingen die we hier gedaan hebben. Ik hoop dat jullie het leuk vinden!
#36 CITY SUNSET
Vandaag was alweer de laatste échte dag in New York. Morgenochtend pakken we de spullen in (dit wordt nog een redelijke opgave, denk ik…) en rijden we met de auto naar Washington. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat we hier al weken zijn en dat ik de stad door en door ken. Ik weet dat je hier niet hoeft te wachten tot het stoplicht aangeeft dat je mag oversteken – wanneer de weg vrij is, ga je gewoon. Ik kan inmiddels heel nonchalant een taxi aanhouden. Ik ben al op een paar hot & happening places geweest. Elke ochtend geeft de buurman zijn stoepje water voor wat verkoeling. De avenues zijn lang en de streets kort. En dit wist ik al, maar toch: je kan hier geweldig shoppen (de reden waarom het inpakken van mijn koffer lastig zal worden). Ik voel me hier al een beetje thuis dus, maar anderzijds is de tijd hier omgevlogen. Ik zou nog langer willen blijven, meer dingen zien. Na het avondeten vanavond wilden de heren terug naar het hotel. Mama en ik besloten door te gaan naar Times Square. We waren er al even doorheen gereden, maar ik vond dat ik het ’s avonds ook meegemaakt moest hebben. Het plein werd verlicht door de ondergaande zon en de vele knipperende reclameborden. De New Yorkse drukte is op deze plek denk ik op z’n hoogtepunt. Ik keek mijn ogen uit en knipte er op los met mijn camera. Na een tijdje begonnen we een beetje te smelten (het is hier warm!) en toch ook wel moe te worden. Op naar het hotel dus, voor de laatste nacht in the city that never sleeps.
#32 DISCOVERIES
Na een heerlijke nachtrust van vier uur, vlogen we vandaag naar de Verenigde Staten. First stop: New York City. Natuurlijk hebben we een lijstje met dingen die we willen zien en doen: Central Park, Statue of Liberty, het MoMa, Maar ik geniet ook heel erg van de kleine dingen die je onverwachts tegenkomt. Dingen waaraan je merkt dat je niet meer in je eigen land bent, waarom je even raar opkijkt of in de lach schiet. Om even een voorbeeld te geven: toen we uit het vliegtuig kwamen, zagen we een groep van een stuk of tien vliegveldmedewerkers. Met rolstoelen stonden zij invalide passagiers op te wachten. Záten op te wachten eigenlijk – in die rolstoelen, met een tijdschrift, lunchbox of telefoon. Een erg grappig gezicht. Eenmaal in de binnenstad kwamen we nog meer van die dingen tegen: wanneer je je literglas Sprite hebt leeggedronken, word er gevraagd of je een refill wilt. Small is medium, medium is large en large is enormous. Dat de klok op Grand Central veel kleiner is dan ik gedacht had. De eetkraampjes op straat, waardoor het, in combinatie met de hitte, lijkt alsof heel New York constant aan het barbecuen is. Dat de toiletten in een chique warenhuis geen restrooms maar Womens Lounge heten. Een hoop ontdekkingen dus. En dat was dit nog maar de eerste dag.
De kunst van 