#33 ROARING CITY

MilouPlaats een reactie

IMG_2143

 

Dag twee in New York begon in Central Park. Alles was er knalgroen en in volle bloei, het rook er naar een pasgevallen regenbui. Er heerste een duidelijke stilte, maar toch kon je het gedempte geruis van een ontwakende stad op de achtergrond horen. Vervolgens gingen we naar het 9/11 monument. Het was een goede beslissing om dit vroeg te bezoeken, want vlak na openingstijd was het al heel erg druk. Ook hier heerste diezelfde soort rust: je hoorde het ruisen van het water in het monument, en op de achtergrond de geluiden van de stad. Het monument zelf vond ik erg indrukwekkend. De namen van alle slachtoffers staan gegraveerd rondom de watervallen, waardoor ik echt goed besefte hoeveel mensen er toen gestorven zijn. Al die namen maken meer indruk dan een getal. Een paar vrouwennamen werden gevolgd door ‘and her unborn baby’, toen moest ik toch echt wel even slikken. We besloten in zo’n heerlijke toeristische bus de stad verder te verkennen. Ik vond het helemaal prima: het is een goede manier om een beeld te krijgen van de verschillende gebieden van de stad (zonder dat je uren hoeft te lopen, ook een pluspunt). We reden door Chinatown, Little Italy en stapten uit in Soho voor de lunch. Het werd overal steeds drukker, met als toppunt natuurlijk Times Square. Lichten, letters en geluiden van alle kanten, toeterend verkeer en duizenden mensen. Ik ben zo iemand die alle letters leest die ze ziet, dus je kan je voorstellen dat het een beetje overweldigend was.  Ik denk dat ik na een jaar hier helemaal gek zou worden, maar voor deze vijf dagen vind ik het fantastisch.

#32 DISCOVERIES

Milou2 reacties

IMG_2057

 

Na een heerlijke nachtrust van vier uur, vlogen we vandaag naar de Verenigde Staten. First stop: New York City. Natuurlijk hebben we een lijstje met dingen die we willen zien en doen: Central Park, Statue of Liberty, het MoMa, Maar ik geniet ook heel erg van de kleine dingen die je onverwachts tegenkomt. Dingen waaraan je merkt dat je niet meer in je eigen land bent, waarom je even raar opkijkt of in de lach schiet. Om even een voorbeeld te geven: toen we uit het vliegtuig kwamen, zagen we een groep van een stuk of tien vliegveldmedewerkers. Met rolstoelen stonden zij invalide passagiers op te wachten. Záten op te wachten eigenlijk – in die rolstoelen, met een tijdschrift, lunchbox of telefoon. Een erg grappig gezicht. Eenmaal in de binnenstad kwamen we nog meer van die dingen tegen: wanneer je je literglas Sprite hebt leeggedronken, word er gevraagd of je een refill wilt. Small is medium, medium is large en large is enormous. Dat de klok op Grand Central veel kleiner is dan ik gedacht had. De eetkraampjes op straat, waardoor het, in combinatie met de hitte, lijkt alsof heel New York constant aan het barbecuen is. Dat de toiletten in een chique warenhuis geen restrooms maar Womens Lounge heten. Een hoop ontdekkingen dus. En dat was dit nog maar de eerste dag.

#31 PACK UP, CHARGE UP, SUM UP

Milou1 reactie

IMG_2043Mijn dag vandaag bestond grotendeels uit drie dingen. 1. Inpakken. Logisch, aangezien ik morgen voor drie weken op vakantie ga.  Ik heb een beetje een issue met de ruimte in mijn koffer, of eerder gezegd het gebrek eraan. Nee, eigenlijk: het feit dat ik er gewoon te veel spullen in probeer te proppen. Met minder zou ik het ook wel af kunnen, maar wát ik dan precies thuis moet laten, daar kan ik maar niet over beslissen. Ik zal maar in New York zijn en denken: ‘Vandaag doe ik eens lekker mijn beige broekje… Neeeee! Thuis laten liggen!’ Dat zou wel een flinke domper zijn, dat snap je. Nog even verder proppen dus. Dan bezigheid 2: Opladen. Ik neem welgeteld zes elektronische apparaten mee, en die moeten natuurlijk allemaal van stroom voorzien zijn. Nu vraag je je misschien af: ‘Milou, zes stuks, is dat nou nodig?’ Ik verwijs je graag even naar bezigheid nummer 1. Om dezelfde redenen: ja, dat is nodig. Tenslotte ben ik 3. bezig met opsommen. Lijstjes maken met wat ik nog moet doen, inpakken, toch weer uitpakken of niet moet vergeten morgenochtend (de opladers van al die apparaten meenemen, bijvoorbeeld. En mijn tandenborstel. Zijn er meer mensen die deze structureel thuis laten liggen?). Vanavond alleen mezelf nog even opladen met een goede nacht slaap. USA, here I come!

#30 DANCE

Milou4 reacties

IMG_2992

 

Een heerlijk weekend werd afgesloten met een avond vol dans, in de vorm van de eindshow van mijn vriendin Carmen. Eentje van hoog niveau, in een theater dat plaats bood aan duizend mensen. ‘Maar ik was niet echt zenuwachtig, eigenlijk.’ aldus Carmen. Gelukkig maar, ik doe het haar niet na. Ze danste zoals ze altijd doet: strak, snel, vol energie. Mensen kijken vol bewondering wanneer zij beweegt. Maar aan de lach op haar gezicht kan je zien: zelf geniet ze nog het meest.

#28 COUSIN MEET UP

MilouPlaats een reactie

IMG_2979

 

Een weekendje Amsterdam, ik vond het een goed begin van de vakantie. En zeker als je de eerste avond afspreekt met je nicht, neef en zijn vriendin. We werden ’s avonds bij het hotel opgehaald – wat een service. Wel merkte ik dat ik écht iets moet doen aan mijn ‘bagagedragerprobleempje’, zoals ik het noem. Niet schuin achterop kunnen zitten en óók nog eens een jurkje dragen… Geen goede combinatie, laat ik het zo zeggen. Ach ja, gelukkig ken ik niemand in Amsterdam. We aten bij McDonalds (‘Waarom heb je hier altijd de neiging om zo enorm snel te eten?’). We hebben erg hard gelachen om Despicable Me 2 (‘Gru’s not here!’ ‘Are you sure?’ ‘Yes, he just told me!’). Het lijkt een film voor kinderen tot een jaar of tien, maar er zaten alleen maar volwassenen in de zaal. (Oké, en ik dan). Daarna wat drinken op het Leidseplein en door de regen weer terug naar huis gebracht. Het maakt niet zoveel uit wat we met z’n allen doen – het is altijd gezellig.

#27 SUNKEN (AND SURFACED)

Milou1 reactie

IMG_2953

Naast de weg lag een flinke hoop ijzerwerk. Alles was bedekt met algen, waterplanten en een soort mini-mosselen. Ik vraag me dan af wie er in zo’n sloot gaat staan hengelen. (Om over de manier waarop nog maar niet te spreken. Hoe zouden ze dat gedaan hebben? Echt met een hengel? Of een schepnet?) Vervolgens héb je een stapel verroeste fietsen en twee winkelwagentjes… en dan laat je ze doodleuk in het gras verder creperen. Ik kan me wel voorstellen waarom diegene ze niet per se mee naar huis wilde nemen. Maar dan vraag ik me af waarom hij überhaupt in het kanaal is gaan vissen. Hoopte hij op een betere vangst? Een stad onder water, een gezonken schip vol gouden munten? Ik denk dat hij dit allemaal niet tegen is gekomen. Maar als die hengelaar slim is geweest, heeft hij het muntje van 50 cent uit die winkelwagentjes heeft getrokken. Geen Atlantis, maar wel een euro rijker.

#24 BYE BYE BOOKS

Milou1 reactie

IMG_2929

Boeken inleveren is altijd een beetje een gedoe. Wat is de beste manier om een pakket van zo’n tien kilo een kilometer of acht te vervoeren? Met de auto natuurlijk, maar die optie is er niet altijd (en daarnaast, je kan je niet eeuwig door je ouders overal heen laten brengen.) Met de fiets kan je kiezen voor een hernia (met een rugzak), het continu maken van wheelys (door je tas achterop te zetten) of een tas die uit elkaar scheurt (door ‘m aan je stuur te hangen). Dit jaar pakte ik het slimmer aan door mijn boeken meteen na de testen op school te laten. Kaften eraf, papieren en schriften eruit en alle  werkboeken in de prullenbak. Ik kwam een hoop belangrijke en minder belangrijke dingen tegen: kwijtgeraakte opdrachten en so’s, maar ook afgescheurde velletjes vol met potjes huisje verhuren en boter kaas en eieren. Ook dit belandde meteen bij het afval. Vandaag kon ik dus met m’n allerkleinste tasje naar school fietsen. (Al was dat ook meer voor het idee – er zat een lipgloss, pakje zakdoekjes en een telefoon in.) Eenmaal op school opende ik mijn kluisje, dat nog nooit zo netjes geweest was. Alles ging op een stapel en toen volgde een nogal wiebelige overtocht. Ik heb mijn kluisje namelijk in het Studiehuis, zeg maar het Nieuw-Zeeland van onze school (erg ver verwijderd van de rest). De aula, waar het hele feest plaatsvond, is dan te vergelijken met Nederland. Die boeken wegen behoorlijk wat, zo allemaal bij elkaar. Ik opende een paar deuren met mijn achterwerk (ik heb die klapdeuren wel eens vervloekt, maar nu snap ik het). Je begrijpt dat die stapel begon te glijden. Net op tijd plofte ik mijn boeken neer op de daarvoor bestemde tafel (‘Plof hier uw boeken neer’ stond er op een bordje. Nee grapje.) Alles langs de scanner. Minifeestje toen bleek dat ik helemaal niets kwijt had gemaakt. ‘En een prettige vakantie.’ Dankjewel.