Categorie: Fotografie

#141 WHAT YOU WANT TO SEE

MilouPlaats een reactie

IMG_1667

‘The sign that we are looking for, is the sign we get.’

Ik geloof dat dit waar is. Dat je de dingen ziet zoals je ze wilt zien. Dat je krijgt waarop je recht denkt te hebben. Dat respect krijgen van anderen begint met respect hebben voor jezelf. En dat het dus ook mogelijk is om dingen te veranderen – maar dat je er wel zelf in moet geloven.

Vandaag bleek dat deze uitspraak ook in meer praktische situaties toegepast kan worden; in de fotografie, bijvoorbeeld. Op school was het weer feest vandaag: ik mocht fotograferen onder lestijd. Echter waren er behoorlijk wat restricties, en daar had ik eigenlijk niet zo’n zin in. Ik besloot dus te fotograferen wat ik zelf wilde, en dan zou ik wel zien.

Toen ik het resultaat op mijn laptopje aan het bekijken was, zocht ik naar een overkoepelend thema in de foto’s, zoals de opdracht voorschreef. Met bovenstaande uitspraak in mijn achterhoofd bedacht ik: als ik maar graag genoeg een overeenkomst wíl vinden, zal hij er zijn.

#140 SOUVENIRS

Milou1 reactie

IMG_1651

Er zijn dingen die je vaak aantreft op het toilet bij mensen thuis. Naast de pot zelf, bedoel ik dan. Een verjaardagskalender, een boekje met kruiswoordpuzzels of een scheurkalender van Fokke en Sukke/de Playboy/de Dalai Lama. (Die laatste bestaat echt. Zoek maar op.) Wanneer je bij mij thuis je behoefte doet, kom je iets heel anders tegen: een muur vol souvenirtjes.

Deze verzameling gaat al lang terug, maar sinds een paar jaar gaat het hard. Wanneer ik met mijn familie op vakantie ben, zijn er meestal niet zo veel verplichtingen, maar er is één ding dat gedaan moet worden: het zoeken naar een souvenir. De sport is om een zo kitcherig mogelijk exemplaar te vinden – zoals je ziet zijn sneeuwbolletjes favoriet. Verder moet hij aan bepaalde eisen voldoen wat betreft omvang: hoe kleiner, hoe beter. Want kleine dingen zijn nou eenmaal leuk en het scheelt weer ruimte in je koffer. Bovendien past het anders allemaal niet meer op het toilet, wat zou betekenen dat we onze collectie ergens anders in huis zouden moeten uitstallen. Ik ben zeker fan van onze verzameling, maar ik denk dat we dat niet moeten willen.

#139 V4 GOES UK

MilouPlaats een reactie

IMG_1625

Met school ben ik al op verschillende excursies geweest: de Beekse Bergen, het Technopolis, en een museum in Brussel over de klassieke oudheid – ik ben er geweest en het was allemaal dolle pret. Maar volgende week is het tijd voor het echte werk: een week lang naar het buitenland. Vanavond was er een bijeenkomst waar we de laatste informatie kregen: het precieze programma, kamerindeling en natuurlijk een waslijst aan do’s and don’ts. Maar het enthousiasme is aangewakkerd. Londen, here we come.

 

#138 A GOOD PLACE TO START

Milou3 reacties

IMG_1622

Het was zondagavond en het ging niet zo goed met mij. Al een tijdje niet. Ik kon gaan slapen; dan zou de volgende dag alles nog hetzelfde zijn. Weer een dag doen alsof er niets aan de hand was, alsof het probleem niet bestond. Ik besefte deze avond – eindelijk – dat het ook anders kon. En dat ik het heel graag anders wilde, al moest ik daarvoor over een behoorlijke drempel heen. Een drempel van praten, toegeven en loslaten, inclusief de emoties die daarbij komen kijken.

Het duurde nog wel even voordat ik sliep.

Maar daarna werd het gewoon weer maandag. Ik werd wakker en de dingen voelden al iets lichter, iets vrolijker. Iets meer zoals het vroeger was en zoals ik hoop dat het weer zal worden. Dat zal nog even duren, en niet altijd makkelijk zijn. Maar ik kom er wel. Met hulp van een heleboel lieve mensen, met kleine stapjes.

Ik trok een mooi jurkje aan. Dat voelde als een goed begin.

Ik kan me voorstellen dat je een beetje schrikt van het verhaal hierboven, gezien het feit dat het nogal afwijkt van de dingen waar ik normaal over schrijf – het bakken van appeltaart, een gesprek met een dronken Belg, of een stel fotogenieke schaapjes in een weiland. Maar het voelde voor mij niet goed om dit hier te verzwijgen, om te doen alsof alles altijd leuk is. Dat heb ik al veel te lang gedaan. Nu dit eruit is, is er weer alle ruimte voor positieve verhalen. Over het bakken van appeltaart, een gesprek met een dronken Belg, of een stel fotogenieke schaapjes in een weiland. Om maar iets te noemen.

#136 CARDS

MilouPlaats een reactie

IMG_1551

Als er één spel is dat ik veel gespeeld heb vroeger, dan is het pesten. Het kaartspel dan, hè – van echt getreiter kreeg ik buikpijn (en nog steeds). Mijn broer en ik namen overal een pakje kaarten mee naartoe. Waar we ook heengingen, we vonden altijd wel twintig vierkante centimeter waarop we een potje konden spelen. We kaartten op de achterbank tijdens lange autoritten, op een bankje in een museum of tijdens feestjes van vage kennissen, ergens in een hoekje van de kamer. Mensen die ons zagen zitten, vonden het er altijd heel schattig uitzien. ‘Wat hebben jullie leuke, brave kinderen, zeg!’ zeiden ze dan tegen mijn ouders.

Wij wisten wel beter.

Ja, het ging er soms hard aan toe – het heette niet voor niets pesten. Jokers en boeren werden triomfantelijk opgelegd, vaak vergezeld met een kreet in de trant van ‘Hah!’ of ‘Lekker voor je.’ De spelregels veranderden continu, afhankelijk van wat er op dat moment gunstig uitkwam. Je begrijpt dat hier vaak discussie over ontstond. En eigenlijk weet ik nog steeds niet of je nou een twee op een joker mag leggen, of niet.

Nou was ik vandaag op een familiefeest. En naast (surprise) familie en mensen waarvan ik niet zeker wist of ik ze nou wel of niet kende, waren er ook wat kinders. Tot mijn verbazing speelden ze niet met gameboys of de iPad van papa. Nee, ze deden een ouderwets potje pesten, net zoals wij zo vaak gedaan hadden. De regels waren nog steeds onduidelijk, er waren nog steeds mensen die structureel vergaten te kloppen wanneer ze nog maar één kaart in hun hand hadden. En mijn broer kon nog steeds slecht tegen zijn verlies. Al wist hij het inmiddels beter te verbergen.

#134 SOLDER

MilouPlaats een reactie

IMG_5735

Omdat wij van solderen houden.

(Nee, dat is eigenlijk niet waar. Want het is een enorm prutswerk en je bent steeds bang om je vingers te verbranden. Het stinkt en de geur verspreidt zich snel; de rest van de dag vraagt iedereen zich af waarom het hele schoolgebouw ruikt naar verschroeid haar. Jij bent een van de weinigen die het weet en al je kleren ruiken precies hetzelfde.

En dat je dan een nieuwe potmeter in je schakeling moet zetten omdat je de vorige hebt gemold door iets te veel enthousiasme met een schroevendraaier. Dit terwijl je niet eens weet wat een potmeter is, laat staan waarvoor hij dient. Ook snap je nog stééds niet waar je al die ellendige draadjes in moet pluggen omdat je leraar het telkens maar weer voor je doet, en jij dan net niet oplet en dan moet je het de volgende keer weer aan hem vragen en daarom zal je het nooit weten ook.

Ondanks dit alles probeer je de hilariteit van de situatie in het oog te houden. Daar word je dan weer heel melig van en dan ga je domme dingen doen. Iets met batterijen, plussen en minnen. En je vervolgens afvragen waarom er nergens een lampje gaat branden.

We soldeerden twee hartjes want dat lukte nog wel.)

Een en al liefde.

 

#133 INTO THE WILD

MilouPlaats een reactie

IMG_5733

Het was woensdagmorgen, rond de klok van half negen. Langs de oever van de Dommel stonden zo’n vijfentwintig leerlingen en één docent. Ook was er een schepnet aanwezig, dat natuurlijk van belang was bij wat we gingen doen. Voor biologie kwamen voor het eerst dit jaar in aanraking met de levende natuur, en wel door te gaan vissen. Met een schepnet, ja – ik heb het ook niet verzonnen.

Vandaag hoefden we alleen nog maar toe te kijken. Er was iets met stekelbaarsjes, dikkopjes en waterinsecten krioelend in een witte bak. Iets met vieze handen, en dat je je maar niet aan moest stellen want dat ging er allemaal wel weer af en ja, er zaten misschien wel bloedzuigers maar nee, die waren niet gevaarlijk. Voor het eerst sinds dagen was de zon weer te zien en ik bedacht me: zonder zon geen levende wezens, zonder levende wezens geen biologie. Dat het verhaal van de docent, omdat ik van die zon aan het genieten was, een beetje langs me heen ging, kon ik op die manier prima verantwoorden. (Bovendien viel het niet zo op. Achteraan staan tussen het hoge gras of vooraan zitten in een klaslokaal maakt veel verschil.) En eigenlijk sliep ik nog half. De warmte van de zon op mijn gezicht hielp me ontwaken.