Mijn dag vandaag bestond grotendeels uit drie dingen. 1. Inpakken. Logisch, aangezien ik morgen voor drie weken op vakantie ga. Ik heb een beetje een issue met de ruimte in mijn koffer, of eerder gezegd het gebrek eraan. Nee, eigenlijk: het feit dat ik er gewoon te veel spullen in probeer te proppen. Met minder zou ik het ook wel af kunnen, maar wát ik dan precies thuis moet laten, daar kan ik maar niet over beslissen. Ik zal maar in New York zijn en denken: ‘Vandaag doe ik eens lekker mijn beige broekje… Neeeee! Thuis laten liggen!’ Dat zou wel een flinke domper zijn, dat snap je. Nog even verder proppen dus. Dan bezigheid 2: Opladen. Ik neem welgeteld zes elektronische apparaten mee, en die moeten natuurlijk allemaal van stroom voorzien zijn. Nu vraag je je misschien af: ‘Milou, zes stuks, is dat nou nodig?’ Ik verwijs je graag even naar bezigheid nummer 1. Om dezelfde redenen: ja, dat is nodig. Tenslotte ben ik 3. bezig met opsommen. Lijstjes maken met wat ik nog moet doen, inpakken, toch weer uitpakken of niet moet vergeten morgenochtend (de opladers van al die apparaten meenemen, bijvoorbeeld. En mijn tandenborstel. Zijn er meer mensen die deze structureel thuis laten liggen?). Vanavond alleen mezelf nog even opladen met een goede nacht slaap. USA, here I come!
Categorie: 100 Days of Summer
#30 DANCE
Een heerlijk weekend werd afgesloten met een avond vol dans, in de vorm van de eindshow van mijn vriendin Carmen. Eentje van hoog niveau, in een theater dat plaats bood aan duizend mensen. ‘Maar ik was niet echt zenuwachtig, eigenlijk.’ aldus Carmen. Gelukkig maar, ik doe het haar niet na. Ze danste zoals ze altijd doet: strak, snel, vol energie. Mensen kijken vol bewondering wanneer zij beweegt. Maar aan de lach op haar gezicht kan je zien: zelf geniet ze nog het meest.
#29 BUBBLED CITY
#28 COUSIN MEET UP
Een weekendje Amsterdam, ik vond het een goed begin van de vakantie. En zeker als je de eerste avond afspreekt met je nicht, neef en zijn vriendin. We werden ’s avonds bij het hotel opgehaald – wat een service. Wel merkte ik dat ik écht iets moet doen aan mijn ‘bagagedragerprobleempje’, zoals ik het noem. Niet schuin achterop kunnen zitten en óók nog eens een jurkje dragen… Geen goede combinatie, laat ik het zo zeggen. Ach ja, gelukkig ken ik niemand in Amsterdam. We aten bij McDonalds (‘Waarom heb je hier altijd de neiging om zo enorm snel te eten?’). We hebben erg hard gelachen om Despicable Me 2 (‘Gru’s not here!’ ‘Are you sure?’ ‘Yes, he just told me!’). Het lijkt een film voor kinderen tot een jaar of tien, maar er zaten alleen maar volwassenen in de zaal. (Oké, en ik dan). Daarna wat drinken op het Leidseplein en door de regen weer terug naar huis gebracht. Het maakt niet zoveel uit wat we met z’n allen doen – het is altijd gezellig.
#27 SUNKEN (AND SURFACED)
Naast de weg lag een flinke hoop ijzerwerk. Alles was bedekt met algen, waterplanten en een soort mini-mosselen. Ik vraag me dan af wie er in zo’n sloot gaat staan hengelen. (Om over de manier waarop nog maar niet te spreken. Hoe zouden ze dat gedaan hebben? Echt met een hengel? Of een schepnet?) Vervolgens héb je een stapel verroeste fietsen en twee winkelwagentjes… en dan laat je ze doodleuk in het gras verder creperen. Ik kan me wel voorstellen waarom diegene ze niet per se mee naar huis wilde nemen. Maar dan vraag ik me af waarom hij überhaupt in het kanaal is gaan vissen. Hoopte hij op een betere vangst? Een stad onder water, een gezonken schip vol gouden munten? Ik denk dat hij dit allemaal niet tegen is gekomen. Maar als die hengelaar slim is geweest, heeft hij het muntje van 50 cent uit die winkelwagentjes heeft getrokken. Geen Atlantis, maar wel een euro rijker.
#26 FOR A CHANGE
Een bloem in zwart-wit, het neemt misschien een deel van de schoonheid weg. Wat je ervoor terugkrijgt is een wat mysterieuzer plaatje. En daar houd ik wel van, zo af en toe. En een beetje variatie in mijn beruchte bloemenfoto’s is ook wel leuk.
#25 BIRDS FALLING DOWN
#24 BYE BYE BOOKS
Boeken inleveren is altijd een beetje een gedoe. Wat is de beste manier om een pakket van zo’n tien kilo een kilometer of acht te vervoeren? Met de auto natuurlijk, maar die optie is er niet altijd (en daarnaast, je kan je niet eeuwig door je ouders overal heen laten brengen.) Met de fiets kan je kiezen voor een hernia (met een rugzak), het continu maken van wheelys (door je tas achterop te zetten) of een tas die uit elkaar scheurt (door ‘m aan je stuur te hangen). Dit jaar pakte ik het slimmer aan door mijn boeken meteen na de testen op school te laten. Kaften eraf, papieren en schriften eruit en alle werkboeken in de prullenbak. Ik kwam een hoop belangrijke en minder belangrijke dingen tegen: kwijtgeraakte opdrachten en so’s, maar ook afgescheurde velletjes vol met potjes huisje verhuren en boter kaas en eieren. Ook dit belandde meteen bij het afval. Vandaag kon ik dus met m’n allerkleinste tasje naar school fietsen. (Al was dat ook meer voor het idee – er zat een lipgloss, pakje zakdoekjes en een telefoon in.) Eenmaal op school opende ik mijn kluisje, dat nog nooit zo netjes geweest was. Alles ging op een stapel en toen volgde een nogal wiebelige overtocht. Ik heb mijn kluisje namelijk in het Studiehuis, zeg maar het Nieuw-Zeeland van onze school (erg ver verwijderd van de rest). De aula, waar het hele feest plaatsvond, is dan te vergelijken met Nederland. Die boeken wegen behoorlijk wat, zo allemaal bij elkaar. Ik opende een paar deuren met mijn achterwerk (ik heb die klapdeuren wel eens vervloekt, maar nu snap ik het). Je begrijpt dat die stapel begon te glijden. Net op tijd plofte ik mijn boeken neer op de daarvoor bestemde tafel (‘Plof hier uw boeken neer’ stond er op een bordje. Nee grapje.) Alles langs de scanner. Minifeestje toen bleek dat ik helemaal niets kwijt had gemaakt. ‘En een prettige vakantie.’ Dankjewel.
#23 WAPPEREN
Mooie oude panden, leuke terrasjes, beter weer dan de rest van Nederland. Babs en ik hadden het vandaag prima naar ons zin in Maastricht. In die stad heb ik altijd een beetje het gevoel dat ik in het buitenland ben. We waren wel toe aan iets anders dan Eindhoven, qua winkels en qua sfeer. (Uiteindelijk slaagden we bij Zara en H&M, maar dit terzijde.) We struinden wat rond, pakten eens een terrasje. En wel op perfect getimede momenten: telkens wanneer wij onder een luifel zaten, begon het te regenen. Aan het einde van de dag zaten we lekker te wapperen in de zon – onze lange haren werden alle kanten op geblazen, net als mijn jurkje (ja erg fijn). Ten slotte nog pizza en een ijsje. Vervolgens lieten we de heuvels en het mooie weer achter ons voor het vlakke, regenachtige maar vertrouwde Brabant.
#22 YOU’RE ON TV
Twee typische zomervakantiekenmerken: iedereen heeft heel veel tijd en er is ’s avonds niets op televisie. Het liefst zou ik natuurlijk avonden lang buiten zitten, met kampvuurtjes, vrienden en vriendinnen, marshmellows en iemand met een gitaar. Helaas wordt dit romantische idee een béétje verpest door het weer, dus eindigen heel wat avondjes toch op de bank. Ook prima. Babs en ik sloten een laptop aan op de televisie. Op die manier kan je nooit zeggen dat er niets te zien is. Al was het maar een foto van jezelf, op de achtergrond van je vaders bureaublad. ‘Kijk, Babs, je bent op tv!’
De kunst van 