Maand: januari 2014
LAST PICTURES
Met de harde knallen worden de boze geesten verjaagd, zodat men ‘schoon’ het nieuwe jaar in kan. De stoepen kleuren rood na deze traditionele pagara’s.
En dan zijn we eindelijk aangekomen bij de laatste Curaçao-foto’s, gemaakt vlak voor of vlak na de jaarwisseling. Ik zal je eerlijk zeggen dat ik van de meeste niet precies meer weet wanneer ik ze maakte. De dagen op Curaçao veranderen na een tijdje in een blur van strand, zon en zee. Dat je niet meer weet welke dag het is, hoe lang je er al bent of er nog zal zijn.
Oudejaarsavond op de Pondjesbrug
Degene die dit heeft bedacht verdient echt een prijs.
Ben ik de enige die denkt dat deze reclame alleen maar meer is gaan opvallen nadat hij is overgeschilderd?
#12 X
Ik stond te wachten. Het was koud, ik stond al eventjes stil. Wachten duurt altijd lang. Links van me viel er gelukkig wel iets te zien: een filmcrew was bezig met het maken van opnames. ‘Klaar? Actie!’ klonk het boven de stadsgeluiden uit, soms voorgegaan door ‘Hé! Kunnen jullie even doorrijden?!’ De meeste fietsers maakten zich verbaasd uit de voeten. Er was één jongetje dat het niets kon schelen wat er allemaal gaande was. Op zijn kleine fietsje racete hij over de stoepen. Vlakbij mij kwam hij tot stilstand. ‘Kijk, papa, hier ligt een schat!’ Ik keek op van m’n telefoon en zag een zuurstokroze kruis op de grijze stoep. ‘Maar, hier kan je helemaal niet graven!’ Het jongetje keek naar boven, alsof de schat misschien boven zijn hoofd zou hangen. Hij stapte van zijn fietsje en stampte een paar keer op het roze stukje stoep. De stenen weken niet uiteen, er begon geen helder licht te stralen. ‘Kom,’ sprak de vader een beetje ongeduldig, ‘we gaan.’ Hij duwde het jongetje zachtjes vooruit. Die keek nog één keertje achterom, teleurgesteld over dat roze kruis dat niets meer bleek te zijn. ‘En… Actie!’ klonk het aan de overkant. Het leven ging weer verder.
#11 AH, WELL…
Ik noem het een abstracte foto. Het verhaal mag je er zelf bij bedenken.
ROW YOUR BOAT
Ik ben alweer bijna een week thuis, maar heb nog genoeg foto’s die ik met jullie wil delen. Ik heb in Curaçao namelijk een hoop gefotografeerd. Het internet liet echter wat te wensen over, waardoor ik niet alles heb kunnen plaatsen hier.
Op Curaçao zijn overal kleine bootjes te vinden. In de zee, op havens, het strand, of zelfs langs de weg. Vissersbootjes, roeibootjes en bootjes die eruit zien alsof ze al een hele tijd niet meer gevaren hebben. Sommige zien eruit alsof ze al eens (of vaker) gezonken zijn in de helderblauwe zee.
#10 BIRTHDAY FLAGS
Niet voor mij, maar voor vriendinnetje Inge, die vandaag jarig was. Degenen die me gevolgd hebben vanaf mijn allereerste blogpost, 1 januari 2012, weten dat ik deze vlaggetjes al een keer eerder heb gefotografeerd. Wat daaruit blijkt? In twee jaar kan veel veranderen. Maar sommige dingen blijven zoals het was.
BESIDE THE ROAD
Op Curaçao is er langs de weg van alles te vinden. Versleten meubilair, kippen, geiten, honden, en hutjes in alle soorten en maten. Bij die hutjes is er een hoop in de aanbieding: loterijloten, vers fruit en natuurlijk vuurwerk. Niemand lijkt er echt toezicht op te houden – mocht ik morgen zo’n huisje uit de grond willen stampen, zou dat denk ik weinig problemen opleveren. Ik besloot er een serie aan te wijden.
#9 SUIT & TIE
‘Kan jij even pakken?’ riep ik richting Marts kamer. Geen antwoord, de telefoon rinkelde door. ‘Mart!’ snel rende ik twee trappen op, greep naar de telefoon… Net te laat. ‘Jeetje, je kan toch wel even de telefoon opnemen?’ ‘Nee, we zijn bezig!’ ‘Ja, met wat dan? FIFA?’ Ik opende de deur, en trof twee jongens aan, kijkend naar een stappenplan op een laptop en ondertussen klungelend met hun stropdassen. Ik glimlachte. Het had iets liefs, twee van die grote jongens, bezig mannen te worden. Maar duidelijk nog nooit eerder een stropdas gestrikt. Voor alles is er een eerste keer. Het verliep niet geheel soepel. ‘Die plaatjes zijn ook helemaal niet duidelijk.’ Ik waagde een poging, volgde het – in mijn ogen – toch behoorlijk duidelijke stappenplan en eindigde met een redelijk geslaagd resultaat. Al weet ik dat zij het straks, na aankomende gala’s, studentenlevens en de vele stropdassen die daarvoor gestrikt moeten worden, zeker beter zullen kunnen. Maar tot die tijd wil ik het best voor ze doen.
#8 SHOOT, SHIT & SWANS
Acht januari was een dag waarop ik foto’s maakte. ‘No shit, dat doe je elke dag’, zou je nu kunnen denken. Maar het lag dit maal toch iets anders. Behalve deze foto voor mijzelf, maakte ik ook foto’s voor een ander. Vriendin Valerie en ik besloten gisteren dat we snel eens elkaars outfits moesten fotograferen. ‘Ja, want je moet vaker outfits plaatsen, want die zijn zo leuk!’ Valerie heeft zelf ook een blog en kon wel een fotografe gebruiken. Dan viel er ook nog eens een blokuur gym uit, en was er opeens tijd om deze shoot plaats te laten vinden. En zo werd dit dus een dag waarop ik model stond. Beetje awkward, als je een statief en afstandsbediening gewend bent als enige gezelschap. Daarnaast was er werkelijk shit aanwezig, en wel onder de zool van mijn schoen. Het nadeel van buiten foto’s maken – het werd me meteen pijnlijk duidelijk. Aan de andere kant: langs mijn kamerraam komen er geen witte zwanen drijven terwijl ik bezig ben.
#7 LIGHT BULB
De kunst van 