Om het plastic dierenthema nog even voort te zetten.
Maand: januari 2014
#5 PINK ELEPHANT
Over een dikke week ben ik jarig, en ik heb geen idee wat ik moet vragen. (Ja, wat een heerlijk luxeprobleem.) ‘Maar, serieus, kan je echt niks bedenken?’ hoor ik van familie en vrienden. ‘Nou, eigenlijk wil ik wel een roze olifant,’ zeg ik dan, bij wijze van grapje. (Hoewel… Sommige mensen nemen het erg serieus. Eén keer heb ik er echt een gekregen. Een klein, roze houten olifantje. Hoe diegene het gevonden heeft is me nog steeds een raadsel.) Gisteren kwam ik er ook een tegen, zelfs op ware grote. Denk ik tenminste, ik heb er nog nooit direct naast één gestaan. Bovendien, dieren willen nog wel eens groter uitvallen dan ik van tevoren verwacht had. Zo ging ik eens koeknuffelen… Maar dat is eigenlijk een heel ander verhaal. Terug naar die roze olifant. Ik deed nog een korte poging om er op te klimmen, maar staakte die snel. ‘Misschien had je beter een broek aan kunnen trekken.’ Oeps. Nou ja, heeft vast niemand gezien. En die olifant houdt z’n mond wel.
#4 URGGHHHH
Sorry hoor, mag ik hier even klagen? Ik weet dat het eigenlijk niet de bedoeling is, zo aan het begin van het nieuwe jaar, nu iedereen nog heppie de peppie is en bomvol zit met goede voornemens. Maar het moet gewoon even. Wanneer je op zo’n fijne plek bent geweest, waar niets moet en alles mag, zorgt dat nou eenmaal voor een groot contrast met de terugreis die ik vannacht meemaakte.
‘Pfft, ik heb echt helemaal niet geslapen.’ mopperde ik, terwijl we in rij nummer zoveel stonden te wachten, ditmaal om nog maar eens mijn paspoort te laten controleren. ‘Ja, dat heb je toch echt zelf in de hand.’ zei papa. Er was maar één correct weerwoord. ‘Nee, pap. Vandaag niet.’
Laat me de situatie waarin ik me bevond even schetsen. Er waren natuurlijk de krappe vliegtuistoelen en krijsende baby’s – business as usual. Maar naast me – of ja, aan de andere kant van het gangpad, dat gelukkig nog wel – zat een man. En die man produceerde het smerigste geluid dat ik kan bedenken: hij haalde om de tien seconden zijn neus op. Heel luidruchtig – je hoorde gewoon wat er allemaal naar boven kwam. Nu zal je denken, joh, dat doet iedereen toch wel eens, stel je niet aan. Maar echt – acht uur lang daar naar luisteren is erg. Het houdt je uit je slaap – koptelefoons hadden geen zin. Ik heb hem een paar keer heel vuil aangekeken, maar of hij merkte het niet, of hij negeerde me. Ik had bijna mijn kussentje tegen zijn hoofd aan willen gooien. En het allerergste: op tafel had hij een stapel van minstens tien zakdoekjes liggen. HAD ER IETS MEE GEDAAN, MAN!
Los van dit alles: ik heb een heerlijke vakantie gehad. Maar dat wisten jullie natuurlijk al.
VIDEO: CURAÇAO 13~14
Ik heb jullie natuurlijk al overspoeld met een heleboel foto’s, die de sfeer van Curaçao naar mijn mening best goed overbrengen. Een filmpje geeft toch net weer een ander gevoel. Sommige dingen komen gewoon beter over op bewegend beeld en een passend muziekje (Old Pine van Ben Howard) draagt ook zeker bij aan de ervaring. Daarom dus een filmpje van de eerste week op Curaçao! En eigenlijk ook zodat ik het op ieder gewenst moment nog even terug kan kijken en erbij weg kan dromen.
#3 A HOUSE OR A HOME
Hier is een huis een plek, omringd door muren en met een dak erboven, of in ieder geval iets dat de regen tegenhoudt. Er is een brievenbus en een huisnummer. Tenslotte is er een deur – ramen zijn, zoals je ziet, niet noodzakelijk. Dan de dingen die je huis tot een fijne plek maken: een tv, een koelkast en airconditioning. Familie om een feest mee te vieren, muziek, eten. Je hond die voor de deur ligt te slapen. Dat het dak bijna uit elkaar valt van de roest, de klimplanten je huis overwoekeren, en dat die auto al tien jaar functioneert als bloempot in de voortuin… Dat maakt niet uit. Het geeft de plek toch ook een bepaalde sfeer. Het maakt van een huis, je thuis.
#2 FLOATING RAINBOW
Zelfs hier regent het wel eens. Er is regen in twee categorieën. Categorie één: het tropische buitje, dat zo’n twintig minuten aanhoudt, waarna er al gauw weer een waterig zonnetje tevoorschijn komt die de plassen snel doet verdwijnen. Vandaag viel de regen duidelijk in categorie twee: hevige buien die vrijwel de hele dag aan zullen houden. Het eiland is er niet op gebouwd. Auto’s laten enorme plassen opspatten, de mensen blijven binnen of wachten onder afdakjes tot ze hun reis kunnen voortzetten. De putten draaien overuren, parasols waaien gevaarlijk in de bijkomende wind. Olie op de weg vermengt zich met het water – hoewel de zon niet schijnt, drijven er regenboogjes op straat.
#1 STARDUST
Oudejaarsavond op Curaçao ging, zoals altijd, gepaard met een hoop lawaai. Het woord ‘rotje’ klinkt, door de verkleining waarin het eindigt, veel te schattig voor al het buskruit dat hier afgeschoten wordt. Een soort bommen zijn het, die je voelt in je buik en waarvan de knallen echo’s achterlaten. Mijn familie is er dol op, maar ik vind het toch altijd nog een beetje eng, dat geknal zo rond mijn blote enkels. Je weet tenslotte nooit uit welk donker steegje er zomaar één of andere bom geworpen kan worden, door een eng mannetje (of door een brutaal jongetje van vijf, net zo makkelijk). Daarnaast ben ik ook niet erg overtuigd van mijn eigen vuurwerkskills. De eerste keer dat ik iets liet knallen, vloog er direct erna een bosje in brand. Daar zal ik nooit meer helemaal overheen komen, vrees ik. Ik hield me dus ver van het geweld wat mijn broer allemaal afstak, maar had wel een paar tolletjes die, na ze met een sierlijk boogje gegooid te hebben, wat pirouettes draaiden, vervolgens een schattig gilletje slaakten en gracieus de lucht in vlogen. Een soort barbievuurwerk, ook (of misschien vooral) vanwege de knalroze kleur. Nadat we onze eigen vuurwerkshow hadden afgesloten, reden we naar de stad. Op de brug was het weer ouderwets druk. De studenten hosten heen en weer, de toeristen wisten niet waar ze kijken moesten en de gezinnen hadden zich al om een uur of negen geïnstalleerd, inclusief tuinsets en koelboxen, om maar een goed plaatsje te krijgen. Om twaalf uur klonk er een luid ‘Bon aña!’ en begon het siervuurwerk. Vlak voordat we de brug verlieten schoot er plots nog een serie omhoog. De laatste restjes vuurwerk zweefden als een soort sterrenstof door de zwarte lucht. Dag 1 van de 365 was vastgelegd – het jaar kon beginnen.
De kunst van 