Tag: Project 365
#41 BLOGGER T’
Het was een beetje een laat verjaardagscadeautje, maar wel het origineelst van allemaal.
#40 WHO ARE YOU?
Laats kreeg ik van WordPress een berichtje: ‘Congratulations on the 2 year anniversary of your blog!’ Wauw, twee jaar alweer. Dat is best een tijd. Het is echt een hobby van me geworden, waar ik veel in kwijt kan. In die twee jaar is er veel veranderd. Over de tijd is mijn schrijfstijl veranderd, en mijn foto’s ook. (Thank God. Ik schaam me soms een beetje voor enkele foto’s die ik helemaal in het begin maakte.) Ook heb ik wat meer lezers gekregen, al is het nog steeds niet booming. Maar hé, daar doe ik het niet voor. In het begin had ik maar één lezer (en dat was mijn moeder) en toch deed ik het met plezier. Ik doe dit omdat het me uitdaagt en ik op deze manier creatief bezig kan zijn. Ik steek best wat energie in mijn blogje. Maar ik krijg er ook zoveel energie door terug.
‘Zou je het wel willen, meer bezoekers?’ werd mij vandaag gevraagd. Nou ja. Dat is niet echt een keuze, denk ik. Als ik absoluut niet zou willen, had ik maar een dagboek moeten kopen of zo. Dit is nou eenmaal hoe het internet werkt: iedereen kan alles zien.
Maar soms vind ik het toch raar. Dat er überhaupt mensen zijn die dit alles wíllen lezen. (Al weet ik dat er ook mensen zijn die alleen maar naar de plaatjes kijken hoor. Geen probleem.) Mijn schrijfsels en foto’s zijn af en toe namelijk best vaag, en vaak behoorlijk willekeurig. Ik kan gerust 500 woorden tikken over een raadsel met negen stipjes, een biologieproefwerk of iets anders dat nou niet bepaald spannend te noemen is. Daarnaast ben ik vaak nogal sarcastisch, soms chagrijnig, soms inspiratieloos. Wat ik hier plaats zijn de dingen die ik interessant vind – mooi of de moeite waard. Ik ben niet bang om soms behoorlijk persoonlijk te worden. Daar denk ik dan wel nog een keertje extra over na, hoor. Mijn criterium is: zolang ik een verhaal ook in het echt tegen iemand zou durven of willen vertellen, kan ik dat hier ook doen.
Maar eigenlijk is het wel een beetje oneerlijk. Jullie weten behoorlijk veel over mij, maar ik weet maar heel weinig van jullie. Kunnen jullie een keer een reactie achterlaten misschien? Een paar dagen geleden bijvoorbeeld, had ik opeens een bezoeker uit Rusland. Zit er iemand in Sotsji, misschien? Zo ja: hoe is het daar? Al gewapperd met regenboogvlaggen? (Ik had trouwens ook een bezoeker uit de Verenigde Staten. Maar dat is papa op zakenreis – dat weet ik dan weer wel.) Wie je ook bent, vanaf waar je mijn site ook bezoekt: ik ben benieuwd naar je. Jij weet waarschijnlijk: ik ben Milou. Maar wie ben jij?
En als je nou nog even terugkijkt naar de foto boven deze post, snap je misschien wat ik bedoel met ‘willekeurig’. Zie jij het verband tussen die foto en mijn verhaal? Ik niet, namelijk.
#39 LIPS & STRIPES
Behalve met jeans vind ik streepjes ook erg goed combineren met rode lippen. Je zou ook kunnen zeggen dat rode lippen overal bij staan, omdat het klassiek en tijdloos is. Ik zou het deels waar noemen. Want rode lippen en een verkoudheid, een regenachtige dag of een avond vol verjaardagszoenen… Dat zijn toch niet zulke goede combinaties. Waarom draag ik het dan toch? Ik denk dat de hipster in mij zijn zin kreeg vandaag.
#38 SEE THROUGH SHADOW
In tegenstelling tot gisteren, heb ik besloten om jullie vandaag wel in twijfel te laten over wat dit nou precies is.
#37 IT AIN’T FIRE
Wat het licht van een straatlantaarn, regendruppels op een ruit en een lange sluitertijd wel niet kunnen doen.
#35 THANKS, GUYS
Naahhhh, wat een schattig plaatje hè? Ja, vond ik ook. Babs en Ilme vonden mij iets minder leuk, na het maken van deze foto. ‘Jaa, iets meer naar voren. Ja. Iets meer naar links. En nu iets meer naar achteren. Zo ja, top.’ Hier waren ze wel een tijdje zoet mee, dat snap je. Lopen er ook nog allerlei mensen langs die je raar aankijken, inclusief docenten die ‘aan het vergaderen zijn’ maar je ondertussen gewoon flink bespieden. Deze gedachte komt niet voort uit achterdochtigheid, trouwens – ze hebben het mij zelf verteld. Sorry, jongens. En bedankt voor de hulp. Het was iets wat me opviel vandaag: iedereen doet het toch maar.
Laat me even uitleggen wat ik bedoel. Het komt vaak voor dat ik, met het oog op een project, foto of ander gek idee, de hulp van andere mensen goed kan gebruiken. Om model te staan, iets vast te houden, te laten vallen, een beetje op te letten of ik niet, druk fotograferend, onder een auto loop of in zo’n rare positie beland dat mijn onderbroek zichtbaar is. En dat is niet altijd zo gemakkelijk. Vaak genoeg hoor ik ze denken: ‘Milou, waar ben je nou eigenlijk mee bezig?’ Maar in plaats van die gedachte uit te spreken en het me in mijn eentje uit te laten zoeken (wat ik eigenlijk wel begrijpelijk zou vinden…), helpen ze me, meestal zonder vragen. Want Milou, die heeft nou eenmaal haar blogje en de bijbehorende creatieve uitspattinkjes. Dus gaan ze wel met hun rug in de zon voor die muur staan, doen ze een stapje naar voren en weer een stapje terug. Ze maken die sneeuwengel, blazen nog maar een slinger terpentine, lachen nog een keer lief of negeren het feit dat ik al een kwartier foto’s aan het maken ben van een sleutelhanger. Ze gooien hun naamplaatje na een activiteitendag niet weg, maar geven hem aan mij. Al hebben ze geen flauw idee wat ik ermee wil. (En ik zelf vaak ook nog niet helemaal, op dat moment.) Maar ze doen het wel. En daarom wil ik even zeggen: jongens, bedankt.
#34 FRESH AIR
#33 BIRDS
Daar waren ze weer. Zeker de zesde ronde was het voor deze vogels, cirkelend om een gebouw als dagjesmensen om de Primark op een koopzondag. Ik weet niet waarom ze het deden. Misschien stroomde de lucht in rondes waarop ze zich lieten meevoeren. Of de leidende vogel was even de weg kwijt, gedesoriënteerd door de drukte beneden hem en de overal even strakblauwe lucht. Wat het ook was – ik vond het niet erg. Het duurde even voordat ik mijn foto had, maar dat maakte nu dus niet uit. Want daar waren ze weer.
#32 HOME ALONE
Begrijp me niet verkeerd: ik vind het heel leuk om dingen te doen met mensen. Kletsen, lachen, dingen ondernemen. Maar soms vind ik het ook heel fijn om even alleen te zijn. Vandaag bijvoorbeeld, had ik geen plannen en zou ik dus gewoon thuis zijn, in tegenstelling tot de rest van de familie. ‘Vind je het echt niet erg?’ wordt er dan nog een paar keer gevraagd. Nee. Echt niet. Laat mij maar lekker even in m’n eentje zijn. Het is niet zo dat ik dan opeens de drankvoorraad plunder, mijn vrienden uitnodig voor een Project X Brabant of op een andere manier het hele huis op z’n kop zet. Nee hoor, ik heb eigenlijk niets te verbergen. Maar heel hard pianospelen en zingen, door het huis huppelen, toneelteksten oefenen, outfitfoto’s maken of gewoon ongegeneerd geen flikker uitvoeren… Dat gaat toch extra fijn als er verder niemand thuis is.
De kunst van 