Want dat is wat ik aantrof, toen ik eens naar boven keek. In een soort abstracte versie. Maar dat zijn jullie inmiddels wel van me gewend, volgens mij.
Categorie: Project 365
#257 STEPS
Telkens weer zet ik stappen. Sommigen klein, anderen groot en allemaal belangrijk. Ze leiden me dichter naar waar ik wil zijn, brengen me steeds verder van waar ik was. Al is het maar door een stap terug te doen. Omdat het moet, omdat het kan. Omdat het mag. Van anderen, maar vooral van mijzelf.
Soms voelen ze als sprongen. Sprongen in het diepe, die ik maak zonder te weten waar precies ik terecht zal komen. Het geeft me een onrustig gevoel in mijn buik, alsof ik daadwerkelijk op het punt sta ergens over een randje te vallen. Maar telkens is de landing zacht. En die sprong in het diepe, blijkt er eigenlijk één vooruit te zijn.
#256 SQUIRREL
#254 BREAKFEAST
Op zondag vergat ik een foto te maken, vervolgens vergat ik hem te plaatsen. Een kleine zoektocht door mijn fotobibliotheek leerde mij, dat ik mijn ontbijt er lekker genoeg uit vond zien om het vast te leggen. Dus dat deed ik, blijkbaar – ik wijt het aan het tijdstip dat ik het me later niet meer kon herinneren.
#255 BACK ON TRACK
We vertrekken weer iets later dan vorig jaar, en om tien voor acht volstaat een gaap als begroeting. De eerste so’s zijn gepland. Op de bodem van mijn tas bevindt zich een samengeperste laag papier, gevormd door lege pakjes kauwgom en brieven die ik steeds vergeet aan mijn ouders te geven. Mijn kluisje lijkt wel een overhead locker – open carefully, as luggage might fall out. Huiswerk wordt deels gemaakt, deels genegeerd, deels vergeten. Mijn pennen zijn leeg of kapot, mijn kamer is een chaos. Ik zit weer helemaal in het ritme.
#253 PARTY ANIMAL
Ik was op een feestje. Er waren een hoop mensen die ik kende. Een paar mensen die ik niet kende. En dit schaap was er ook.
#252 BOYS
#251 LES 1
‘Nou, stap maar in.’
‘Aan deze kant?’
‘Aan deze kant, ja. Ik kan jou wel rond gaan rijden, maar daar heb je niets aan, hè.’
‘Oké, Milou. Heb je wel eens eerder gereden?’
‘Nee, nog nooit.’
‘Ook niet stiekem, zo ergens op een parkeerplaats?’
‘Nee.’ ‘Nou, dat is niet erg, hoor. Je bent hier om het te leren.’
‘Ik vind het wel een beetje spannend.’
‘Ja, dat had ik al gemerkt.’
‘Probeer maar eens naar z’n twee te schakelen.’ ‘
Even kijken. Ehm.’
‘Gas los. Koppeling in.’
‘Ja. En dan..’
VRRRRROOOEEEEMMMM.
‘Ho.’
‘Geeft niks, geeft niks.’
‘Dan gaan we naar rechts.
…
Dat was links.’
(Nee, dat is niet echt gebeurd, hoor.)
‘Oh, nou rijden we zomaar een doodlopende straat in! Parkeer maar achter die auto, daar.’
‘Maar dan moet ik achteruit.’
‘Dan moet je inderdaad achteruit.’
‘Rechts, rechts, rechts. Blijven sturen. Sturen, sturen, sturen. Eennnn links, links, links. Ja, nog een beetje gas.’
Zucht.
‘Kijk eens even.’
Weer thuis legde ik dit stilleven vast. Autorijden en fotograferen gaat nou eenmaal niet zo goed samen.
#250 DARK
Wanneer de laatste het licht uitdoet, maar niet de laatste bleek te zijn.
#247 POLAROID
Verdwenen door technologie, weer populair uit nostalgie.
De kunst van 