Een nieuw dekbed. Een nieuwe aflevering van mijn serie. Soms is dat alles wat je nodig hebt.
Maand: juni 2014
#167 LOCK
Om je Diddl dagboek mee op slot te doen. Of je geheime snoepvoorraad. Om die vijf jaar later terug te vinden, vol versteende dropjes.
#166 FATAL
Vandaag werd de stoeprand Mienke’s fiets fataal. Het is ons nog zo vaak verteld: ‘Niet van de randjes af butsen, dat is slecht voor je fiets!’ We butsten massaal van de randjes af. Er gebeurde nooit iets. Tot vandaag. Kabels schoten los en blokkeerden het wiel. We probeerden het een en ander, maar met elke draai kwam er meer klem te zitten. Zelfs het zwaardere geschut bleek niet opgewassen tegen al het ijzerwerk.
(Meer dan een roze knutselschaar hadden we dan ook niet tot onze beschikking.)
Ik nam rustig de tijd om een foto te maken. Die fiets ging toch nergens meer heen.
Bonusfoto: de knutselschaar in actie.
#165 PIXELS
Noem het wazig, noem het onscherp. Noem het raar, in een wereld waarin zelfs het schermpje van de magnetron van HD-kwaliteit is. Maar ik vind het wel mooi zo – als een vervaagd, pastelkleurig schilderijtje
#164 POINTY
#163 ONE DAY
Soms doe ik zo veel verschillende dingen op één dag, dat ik eraan begin te twijfelen of het er toch niet meer waren. Vandaag was er zo een. Het begon op school, zoals zoveel andere dagen. Na vijf lessen vertrok ik richting een basisschool om een les filosofie te geven. Ik gaf uitleg en we hielden een discussie. ‘Weet iemand de regels van een discussie nog?’ vroeg ik. De vorige les was al een paar weken geleden, dus ik verwachtte er niet al te veel van. ‘Ja, juf, ik!’ riep toch één meisje. ‘Ik heb ze opgeschreven!’
Ik weet niet precies waarom, maar toen smolt ik wel een beetje.
De les sloot ik af met bingo – ik vond dat ik dat prima kon verantwoorden, met geluk als thema. Vervolgens stapte ik bij Nazeli achterop de scooter en had ik een hele leuke middag, op het terrasje van Bagel & Juice. We praatten over… over wat niet, eigenlijk? Ik zal het hier niet allemaal gaan herhalen, don’t worry. Voor herhaling vatbaar was het wel.
’s Avonds had ik dansles en vervolgens keek ik nog even naar de wedstrijd waar wij Nederlanders de komende tien jaar nog aan herinnerd gaan worden. Zo’n wedstrijd waaraan je terugdenkt en je nog precies weet waar je was: in de stad bij een groot scherm, met een hoop vrienden voor de televisie. Of thuis. Ik was gewoon thuis. En dat was helemaal prima. Want ik kon zappen tussen voetbal op de ene zender, en – als die mannen alleen maar een beetje aan het hobbelen of huilen waren – Bridget Jones op de andere.
#162 PASSED & PROUD
Het was nagenoeg windstil. De vlag wapperde niet zo trots als ik hoopte dat hij zou doen. Maar ik ben het toch wel.
#161 LOOK UP
#160 UNDER EXAM CONDITIONS
Het was vroeg, maar toch ook rumoerig toen we de zaal in schuifelden. Tafels waren met militaire precisie in rijen gezet, op alfabet waren we ergens geplaatst. De examinator verhief zijn stem. ‘You are now under exam conditions.’
Wat hield dat in? Dat je je klep moest houden, ten eerste. Dat je enkel een potlood en een gum bij je mocht hebben, en een waterflesje zonder etiket, want daar zou je natuurlijk zomaar wat Engelse woordjes op geschreven kunnen hebben. Dat je ID op de hoek van je tafel moest liggen, zodat ze konden checken of je wel was wie je beweerde te zijn. Het betekende een hoop plechtig gedoe over op welk moment precies je je booklet mocht openen, wanneer je de ruimte wel mocht verlaten en wanneer niet, op welk blaadje je wel mocht krabbelen in de kantlijn en op welke niet. Wat het voornamelijk betekende, was dat ik de hele dag testen moest maken, in de hoop op het halen van mijn FCE, First Certificate in English.
We zaten in een zaal met zo’n honderd mensen. Er waren mijn klasgenoten, er waren leerlingen van andere scholen. Er was het meisje dat vroeg of je een gum mocht gebruiken. Er was de jongen die, nog voordat de test begonnen was, een vraag stelde over een van de laatste opgaven. Omdat het bij elk van de vier testen zo ging, vermoedde ik dat hij gewoon graag wilde laten zien dat hij heel slim was. Ik vond hem vooral heel irritant. Maar dit geheel terzijde.
Er was een enkele volwassene, ietwat verloren tussen al die pubers. Er was onze examinator, die zich af en toe zichtbaar ergerde aan al die pubers. En dan was er nog een meisje genaamd Milou, die dacht dat ze inmiddels wel wist hoe het allemaal zat en daardoor het formulier dat ze moest invullen niet echt meer las. Waardoor ze allerlei dingen in verkeerde vakjes invulde.
Ehm,’ begon ik, toen de examinator naast mijn tafeltje stond, nadat ik mijn hand had opgestoken. ‘I kind of messed it up.’
‘Okay, so who else has switched something up on their answer sheet? Raise your hand.’
Ik hield halfslachtig mijn arm omhoog.
‘Raise them high!’
Ik was vrijwel de enige en was op dat moment graag eventjes door de grond gezakt.
Maar voor de rest ging het allemaal goed.
#159 ANY WAY
Na een dag met vier lieve vriendinnen, wilde ik graag nog een foto maken. Onweer stond op het punt om los te barsten, het moest snel. Niemand vond zichzelf meer erg toonbaar, want zwembadhaar, mascaravlekken en meer van dat soort onzin. Dus dan maar van de achterkant. En het maakte ook niet uit hoe ze erop stonden. I love them in any way.
De kunst van 