Tenzij je onder een steen geleefd hebt de afgelopen week, heb je vast genoten van het prachtige weer. Er is een kwestie die rond deze tijd weer opspeelt: kunnen we al met blote benen naar school? Kijk, thuis lopen we allemaal al een paar dagen in shortjes, rokjes, jurkjes of zelfs bikini’s. Maar op school is het toch anders. Ten eerste moet je erheen fietsen, wat met een rokje of jurkje toch lastig kan zijn. Daarnaast is het tijdens die fietstocht vaak best fris, en je zou het toch maar koud krijgen. Ook in de klaslokalen staat het kippenvel soms op mijn bovenbenen. Daarentegen, in andere lokalen is het niet om uit te houden van de hitte, en dan ben je maar wat blij met je luchtige rokje. Tenslotte is er nog het welbekende ‘witte benen probleem’. ‘Doe jij een korte broek aan vandaag?’ is een berichtje dat ik regelmatig ontvang rond kwart over zeven ’s ochtends. De afgelopen dagen beantwoordde ik dit met ‘Ja joh, het wordt echt super mooi weer!’ En dan krijg ik als antwoord, jawel: ‘Maar mijn benen zijn nog zo wit…’ Ik kan er niet mee zitten. Ik wordt nou eenmaal niet zo snel bruin. En wanneer ik dan de hele zomer lange broeken ga dragen schiet het al helemaal niet op, natuurlijk. Na wat gewik en geweeg besloten we er met z’n allen voor te gaan, vandaag. Dus daar zaten we in de pauze, met onze blote benen in de zon. Sommige mensen zag je kijken. Maar heus niet omdat onze benen zo wit waren (want dat valt ook wel mee, natuurlijk). Waarschijnlijk omdat ze dachten: ‘Oh, had ik dat nou ook maar gedaan.’
De kunst van 