Tag: Zwart wit
#30 FLAPPY BIRD
Na Doodle Jump, Temple Run, Subway Surf en Candy Crush heeft een nieuw spel mijn omgeving in zijn greep gekregen. Ik denk dat het het simpelste, knulligst ogende spel van allemaal is. Met een vogeltje bestaand uit zo’n tien pixels moet je tussen regenpijpjes door zien te manoeuvreren. En dat is het. Denk ik. Want hoewel het klinkt alsof een kleuter het nog zou kunnen, ben ik nog niet verder gekomen dan pijpje vijf. Vervolgens ligt mijn vogeltje alweer op de grond. Game over. Wie weet ontpopt zich na een minuutje spelen een fantastische game, met mooie graphics en een ingewikkeld spel. Maar ik denk dat ik daar dan nooit achter zou komen. Het is zó moeilijk. Het spel heet Flappy Bird. Dus naast de prijs voor het verslavendste spel van dit moment, mag het de award voor de sufste naam ook nog in ontvangst nemen.
#29 THAT KIND OF DAY
Vandaag was zo’n dag waarop ik er niet aan dacht om een foto te maken. Mijn hoofd zat zo vol met andere zaken dat ik die foto totaal vergat. Het was gewoon niet belangrijk op dat moment. ’s Avonds was ik toch wel blij toen ik erachter kwam dat er wel een foto van mijn sleutelhanger in de bibliotheek van mijn telefoon stond. ? Dat dikke vraagteken hoort daar te staan, ja, want ik heb echt geen idee waarom ik hem besloot vast te leggen. Maar een foto is een foto. Zo’n dag was het.
#28 OPTICAL ILLUSION
Hoewel dit er misschien een beetje creepy uitziet, was het maar gewoon iets waar we mee bezig waren bij toneel. Onze regisseuse wilde iets doen met het thema ‘haar’, omdat bijna iedereen uit onze groep behoorlijk lang haar heeft. En dit ook graag weelderig over haar rug laat vallen. (Ja, we hebben er lang voor gespaard dus zijn we er nu trots op ook.) Nu viel het dus weelderig over ons voorhoofd, waarna een soort mini-scène deden met muziek. Klinkt vaag. En dat was het ook, vooral als je zelf op zo’n krukje zat. Je had namelijk geen flauw idee waar je mee bezig was, aangezien je eigen haar het zicht blokkeerde. Voor de toeschouwers was het ook erg vreemd. Alsof onze voorkant de achterkant was geworden. Maar toch ook weer niet… Een soort optische illusie. Maar dan in het echt.
#25 PARTY
De weekend voor de testweek leek me niet zo’n goed plan, dus gaf ik het weekend na de testweek een feestje. De afgelopen jaren vierde ik het vaak met vriendinnen en dat was altijd heel gezellig. Maar dit jaar werd ik zestien, en omdat dat toch wel een speciale leeftijd is, besloot ik het deze keer anders aan te pakken. Het werd een wat groter feest met vrienden, vriendinnen en muziek. Geen MTV-taferelen hoor. Juist niet, eigenlijk. We hingen hier en daar van die terpentine-slierten op, en naast chips en zoutjes stonden er ook bakjes met tum-tums op de tafels. ‘Eigenlijk de ingrediënten voor een kinderfeestje’, sloeg mijn moeder de spijker op z’n kop. Maar die snoepjes gingen wel allemaal op (tum-tums kennen geen leeftijdsgrens), en met het ophangen van die slierten hebben we ook erg veel lol gehad. Het werd geen wild feest, maar wel een erg leuke avond. Veel gelachen, gekletst en gedanst. En na afloop niet al te veel proberen te denken aan de rotzooi die was achtergebleven.
#18 PLACES I’VE BEEN & THINGS I’VE DONE
Plaatsen waar ik geweest ben vandaag: vier. (De badkamer, woonkamer, keuken en mijn slaapkamer.) Dingen die ik heb gedaan vandaag: vijftig (naar schatting – leren, lezen, samenvatten, opdrachten maken en me verbazen. Dit alles voor zo’n vijf verschillende vakken. En deze foto maken, dat heb ik ook gedaan. Hoogtepuntjes van de dag: een broer die een bakje Ben & Jerry’s komt brengen, een moeder die thuiskomt met een kussentje met een babypinguïn erop (ik ga niet uitleggen waarom ik dat leuk vind. Maar hallo, een babypinguïn! Ik zal ‘m hier plaatsen voor jullie.) En ten slotte het moment waarop ik even helemaal niets meer hoefde te doen van mezelf en een film ging kijken waar ik even helemaal niet meer bij na hoefde te denken.
#17 ESCORTE
Achterop de scooter door de regen, hartstikke fijn. Gelukkig had ik me goed ingepakt. Vest, sjaal, jas, muts, capuchon eroverheen en gaan. Vraag me niet waarom, maar door drie jongens werd ik naar mijn bestemming gebracht. Het leek wel een escorte! (Nogmaals dank, heren.) Ik kwam redelijk doorweekt aan, maar, zoals vriendin Merel terecht opmerkte: het was beter dan fietsen. Op de terugweg gingen we even off-road (lees: over een erg hobbelig pad), wat zeer op mijn lachspieren werkte. En zo maakte ik ook nog iets mee, op deze verder zeer gewone vrijdag.
#11 AH, WELL…
Ik noem het een abstracte foto. Het verhaal mag je er zelf bij bedenken.
#9 SUIT & TIE
‘Kan jij even pakken?’ riep ik richting Marts kamer. Geen antwoord, de telefoon rinkelde door. ‘Mart!’ snel rende ik twee trappen op, greep naar de telefoon… Net te laat. ‘Jeetje, je kan toch wel even de telefoon opnemen?’ ‘Nee, we zijn bezig!’ ‘Ja, met wat dan? FIFA?’ Ik opende de deur, en trof twee jongens aan, kijkend naar een stappenplan op een laptop en ondertussen klungelend met hun stropdassen. Ik glimlachte. Het had iets liefs, twee van die grote jongens, bezig mannen te worden. Maar duidelijk nog nooit eerder een stropdas gestrikt. Voor alles is er een eerste keer. Het verliep niet geheel soepel. ‘Die plaatjes zijn ook helemaal niet duidelijk.’ Ik waagde een poging, volgde het – in mijn ogen – toch behoorlijk duidelijke stappenplan en eindigde met een redelijk geslaagd resultaat. Al weet ik dat zij het straks, na aankomende gala’s, studentenlevens en de vele stropdassen die daarvoor gestrikt moeten worden, zeker beter zullen kunnen. Maar tot die tijd wil ik het best voor ze doen.
#8 SHOOT, SHIT & SWANS
Acht januari was een dag waarop ik foto’s maakte. ‘No shit, dat doe je elke dag’, zou je nu kunnen denken. Maar het lag dit maal toch iets anders. Behalve deze foto voor mijzelf, maakte ik ook foto’s voor een ander. Vriendin Valerie en ik besloten gisteren dat we snel eens elkaars outfits moesten fotograferen. ‘Ja, want je moet vaker outfits plaatsen, want die zijn zo leuk!’ Valerie heeft zelf ook een blog en kon wel een fotografe gebruiken. Dan viel er ook nog eens een blokuur gym uit, en was er opeens tijd om deze shoot plaats te laten vinden. En zo werd dit dus een dag waarop ik model stond. Beetje awkward, als je een statief en afstandsbediening gewend bent als enige gezelschap. Daarnaast was er werkelijk shit aanwezig, en wel onder de zool van mijn schoen. Het nadeel van buiten foto’s maken – het werd me meteen pijnlijk duidelijk. Aan de andere kant: langs mijn kamerraam komen er geen witte zwanen drijven terwijl ik bezig ben.
De kunst van 