Of ik een kaarsje aan wilde steken. Maar natuurlijk.
Tag: Project 365
#288 SHOOT
Op de eerste herfstvakantiedag lokte de laagstaande zon me naar buiten voor een filmsessie. Met mijn statief voorop mijn fiets gebonden trapte ik de buurt door, naar waar mijn ogen me brachten.
#287 CATS
Ik houd niet echt van katten. Of eigenlijk houd ik echt niet van katten, gezien het feit dat hun aanwezigheid bij mij binnen een kwartier resulteert in rode vlekken, branderige ogen en de neiging om alle ramen open te zetten, op zoek naar frisse lucht. Toch lijken ze telkens weer terug te keren in mijn leven, zij het in de vorm van deze lucky cats. Zo’n twee jaar geleden belandde er één uit Hongkong op het aanrecht, waar hij een hele tijd zenuwachtig met zijn poot heeft staan zwaaien. Het leverde geregeld rare blikken van bezoekers op, aangezien het raam naast de voordeur er zicht op biedt. Ik heb menig postbode fronsend zien kijken naar die kat die daar pontificaal stond te wapperen.
Al vrij snel begaf hij het – geen zin meer om te zwaaien. Het ding was inmiddels een begrip geworden binnen de familie, er moest dus een vervanger komen. Het moment dat hij werd bezorgd zal ik niet snel vergeten. Mijn vader had zich een béétje vergist in de maat. Het ding was enorm. Oh, wat heb ik gelachen toen we hem uitpakten. Nee, voor dit exemplaar was er geen plek op het aanrecht. Hij staat ergens bescheiden in een hoekje. Wat niet wil zeggen dat hij niet opvalt, overigens, gezien de gouden kleur en de hoogte van zeker veertig centimeter.
Sinds een paar dagen kan er nog een kat aan de collectie worden toegevoegd. Al kan hij ook door voor Hamtaro, moet ik zeggen. Klik hier als dat niet direct een belletje doet rinkelen. Het ding zelf klingelt er in ieder geval lekker op los. Hij moet ook iets om de aandacht te trekken. Zijn poot houdt hij tenslotte stijf.
#285 MARTENS
#284 PLAY
Ook vandaag dook ik eventjes een andere wereld in. Waarin ik zomaar op een Tinderdate ging. Waarin iemand voor mijn ogen lag te creperen van de pijn, omdat zijn vrouw hem zojuist had vergiftigd. Er was sprake van haat, liefde, angst en soms zelfs allemaal tegelijk. Er werd geroepen, gefluisterd, gelachen. Gelopen, geslopen, gerend. Tot een uur of half zeven.
Toneel is weer begonnen.
#283 INSOMNIA
Je probeert aan iets leuks te denken. Je probeert aan helemaal niets te denken. Je draait je eens om. En nog eens. En nog eens. Je gaat uit bed, weer in bed en drinkt een slokje water. Je mijdt het kijken naar de klok, omdat je niet eens wilt weten hoe laat het is. Ten slotte pak je het allereerste deel van de Harry Potter-reeks. Om het echte leven even om te ruilen voor een magische wereld, waar slapeloosheid met een spreuk verholpen zou worden.
#282 MEREL
#281 CANNED
#280 PASS
Een eindeloos voortdurende speech. Rozen. Trotse kandidaten, maar vooral trotse ouders. Die opspringen als de naam van hun kind word genoemd, al dan niet naar voren rennen en er hevig op los flitsen wanneer de handtekening op het diploma wordt gezet. Naast het watermerk, boven het hologram en onder de signatuur van de Duchess of Cambridge. Of wie het ook mocht zijn.
Het was een hoop officiëligheid, voor vier woorden. Vier woorden die ik eigenlijk al een paar maanden wist, toen ik te horen kreeg dat ik geslaagd was voor mijn First Certificate in English. Maar nu pas stonden ze zwart op wit, dik gedrukt en in hoofdletters: PASS AT GRADE A. Dus die is binnen.
#279 WHAT I WANT
Laatst vertelde ik al dat ik bezig ben met een project. Ik ben er heel enthousiast over, en het zorgt ervoor dat er één vraag is die steeds in mijn hoofd aanwezig is: welke studie wakkert dat enthousiasme in mij aan? Ik heb nog anderhalf jaar om erachter te komen. Aangezien de grootste clichés vaak toch waar zijn, zal de tijd voorbij vliegen. En dan moet ik kiezen.
Industrial Design
Al eerder schreef ik over de studie Industrial Design. Er was nog niets besloten, maar het leek me een goede optie. Ik kon mijn creatieve ei kwijt, het had te maken met mensen en ook nog met techniek. Dan zou ik iets doen met alle bèta-kennis die ik in de bovenbouw had opgedaan. Want zoals je misschien weet, koos ik zo’n anderhalf jaar geleden voor een vakkenpaket met biologie, scheikunde, natuurkunde en wiskunde B. Dat leek me een verstandige keuze, aangezien ik met dat profiel me voor alle studies kon aanmelden.
Wanna-be-bèta
Spijt heb ik er niet van. Ik haal prima cijfers (ook omdat ik mezelf er inmiddels van overtuigd heb dat een zeven daadwerkelijk een prima cijfer ís. En zelfs een zes mag af en toe. Ja, dat is een overwinning voor mij). Vakken als aardrijkskunde en geschiedenis mis ik niet. Wel had ik het mezelf makkelijker gemaakt door daarvoor te kiezen, denk ik. Ik ben gewoon een talig persoon, en wist me altijd goed door die testen heen te kletsen. Wanneer ik moet gaan rekenen, willen de getalletjes echter nog wel eens gaan duizelen voor mijn ogen. ‘Waar ben ik nou eigenlijk mee bezig,’ vroeg ik me in de eerste weken steeds af, wanneer ik de molariteit van een oplossing of de zwaartekracht evenwijdig aan de helling berekende. Ik moest er behoorlijk wat moeite voor doen, en dat was ik niet gewend. Met alle gevolgen van dien. (Die mag je zelf invullen.) Nee, mijn favoriete vakken zijn het niet. Het is soms zo abstract dat ik het nut er niet meer van in kan zien. Pas wanneer mij duidelijk wordt wat die reacties in de praktijk veroorzaken, begin ik het interessant te vinden. Maar daar scoor je geen punten mee op je test.
Omdat het kan
En dan kom ik weer terug bij Industrial Design. Het creatieve aspect vind ik enorm leuk. En ik weet ook wel dat ik het kan, dingen maken. Dat doe ik elke dag. Maar wanneer het gaat om producten, wordt het een heel ander verhaal. Die moeten namelijk ook een functie hebben, afgezien van ‘gewoon mooi zijn’ of ‘een verhaal vertellen’. Het moet werken, het moet iets doen. En daar komen natuurkunde en wiskunde om de hoek kijken. Want dat moet je dan snappen. Het écht snappen, en echt kunnen. En het vooral echt interessant vinden, want anders worden het drie lange jaren. Ik zou toch wel gek zijn om daar dan voor te kiezen. Alleen omdat het kan.
Nachtelijk advies
Maar ergens vind ik het zonde. Om eindexamen te doen in die vakken en ze vervolgens verwaarlozen. Met verschillende mensen heb ik het hier al over gehad, en één van hen kwam met een advies dat me aan het denken zette. Het was tijdens de werkweek, een uur of twee ’s nachts. Alle bruggers lagen in bed en de meeste docenten ook. Ik zat nog beneden, met een paar mini’s en twee leraren. We praatten over studies, wat we dachten te gaan kiezen. Ik vertelde over mijn plannen, mijn twijfels en het feit dat ik het zonde zou vinden om niets met die bètavakken te doen. ‘Waarom zou het zonde zijn?’ zei één van de docenten. ‘Die kennis heb je toch? Wat houdt je dan tegen om een totaal andere richting in te gaan?’ Kortom: waarom zou ik niet gaan doen wat ik écht wilde?
Wat ik wil
Een goede vraag, waarop ik verschillende antwoorden kan geven. Het eerste: omdat ik nog niet weet wat ik echt wil. Iets wat me gelukkig maakt, dat heb ik al wel besloten. Anderen kiezen misschien voor een studie waarmee ze grootse dingen kunnen bereiken of veel geld kunnen verdienen. Mij lijkt het geweldig om elke dag datgene te kunnen doen waar ik plezier uit haal. Ook omdat ik op die manier het meeste kan betekenen voor de mensen om mij heen. Met welke studie ik dat kan bereiken, weet ik nog niet. Maar als ik in grote lijnen denk en puur kijk naar waar ik blij van word, weet ik het heel goed: ik wil iets creatiefs. Ik wil verhalen vertellen. Ik wil de wereld om me heen vastleggen doormiddel van tekst, film en fotografie. Of juist hele nieuwe wereldjes creëren, op een manier zoals niemand ze ooit gezien heeft. Zodat mensen gaan nadenken, zich verwonderen of dat ze simpelweg blij worden van hetgene wat ze zien. Zonder wiskunde of biologie. Om uit te vinden wat voor studie daarbij hoort, zal ik moeten gaan kijken, meelopen en dan beslissen wat mij het beste lijkt. Lekker op mijn buikgevoel kiezen, zonder rationele afwegingen.
Wat me tegenhoudt
Zo klinkt het heel eenvoudig, waardoor ik me afvraag waarom ik me eigenlijk nog druk zou maken. Als ik heel eerlijk ben weet ik dat wel. Er is namelijk nog iets dat me tegenhoudt om te doen wat ik echt wil. En dat is onzekerheid. De vraag of wat ik doe wel goed genoeg is. Over anderhalf jaar om toegelaten te worden, later om daadwerkelijk elke dag dat te kunnen doen waar ik zo blij van word.
Er is datgene wat ik kan en datgene wat ik wil. Het voelt alsof ik daartussen moet kiezen. Maar dan is er één ding dat vergeten wordt. Namelijk dat ik een keuze mág maken. Dat ik de luxe heb om te kunnen kiezen voor datgene wat mij het beste lijkt. Dat ik momenteel nog niet weet wat dat is, moet ik dan misschien maar voor lief nemen.
En om nog even de link te leggen met de foto van vandaag: het duurde een half uur om hem te maken. Dus ook dat hield me bezig.
De kunst van 