Categorie: Project 365
#277 INDIAN SUMMER
Ook hier was het al herfst. Het gras was bedekt met een laagje pasgevallen bladeren. De wind deed een welgemeende poging ze op te tillen, maar liet er alleen maar meer dalen. De zon bevlekte de paden en veroorzaakte schitteringen op het water, waar tientallen bootjes dobberden op de golfslag. Zwarte eekhoorns zetten hun klauwen in boomschors en zwiepen met hun staarten, op zoek naar balans. Lopers volgen de blauwe lijnen. Ik volg mijn ogen, die mijn voeten door het park laten bewegen. Ook hier was het al herfst – of eigenlijk nog Indian Summer.
#276 CITY CYCLE
#275 FOURTEEN STOREYS
Een kaart openslaan op een veel te klein tafeltje in een café op de hoek. Mijn wijsvinger zoekend langs de onbekende straten laten gaan, in een poging de plekken te vinden waar ik in mijn hoofd al geweest ben.
Vanaf de veertiende verdieping uitkijken op nog veel hogere gebouwen. Omringd worden door ramen, die een stiekem kijkje geven in de levens die zich daarachter afspelen.
Blij zijn dat ook dat van mij zich tijdelijk hier bevindt. Op deze plek waar de kou fijn aanvoelt. Waar mensen leven op hamburgers of boerenkoolsap, waar er eens per tien minuten wordt gevraagd hoe het met je gaat. Waar de stoep is volgespoten met fluoriserend oranje lijnen, maar niemand lijkt te weten waarom. Waar niemand het ook iets uit lijkt te maken – te druk met het vluchtige stadse bestaan.
#274 TORONTO
‘Waar zit je morgen het vierde uur?’
‘In Canada.’
‘Wat?’
Ik had besloten om het maar niet aan iedereen te vertellen, wat maakte dat ik het zelf nog niet helemaal besefte. Tot het vliegtuig na twee films en drie series daadwerkelijk in Toronto landde.
’s Avonds gingen we eten met familie. Het was een paar jaar geleden dat ik hen voor het laatst zag. Met z’n negenen zaten we aan een lange tafel. De avond werd gevuld met verhalen, van vroeger en van nu. Het eten was heerlijk. Ik genoot.
Pas tien uur was ik in Toronto, maar de reis was al geslaagd.
#273 ROUND AND AROUND
#272 CHILDISH
Het was de dag waarop ik te horen kreeg dat ‘dit in VWO 5 toch wel duidelijk had moeten zijn.’ Dat ‘dit me wel teleurstelt van een VWO 5 klas’. Dat ‘dit niet het niveau is dat hoort bij VWO 5.’
Het was ook de dag waarop ze me een practicum lieten doen met speelgoedautootjes. Het was een contrast dat ik wel moest opmerken.
#271 GRADIENT
#270 THOUGHTS
Het is nogal druk in mijn hoofd, de laatste tijd. Ik zit vol met ideeën die tot vragen leiden, vragen die tot ideeën leiden en vervolgens tot nog meer vragen. Je hoeft niet bang te zijn dat ik ze hier allemaal ga bespreken. Een deel is oninteressant voor jullie en een ander deel is zelfs voor mij niet echt belangrijk. Wat niet wil zeggen dat het me niet bezighoudt. Because that’s how I roll.
Toch wil ik wel het één en ander toelichten – ook op die manier rol ik. Het is hier op de blog een beetje stil geweest, namelijk. Ik plaatste trouw mijn foto’s, maar die waren niet zelden gemaakt vlak voordat ik ging slapen. En dus niet altijd zo mooi en creatief als ik zou willen. Ook mijn teksten zijn niet telkens je-van-het – soms ontbreken ze zelfs helemaal. Alsof de woorden even op waren.
Soms voel ik dat echt zo. Dat ik weet wat de boodschap is die ik wil uitdragen, maar niet hoe ik hem moet vertalen naar letters, naar geschreven woorden. Alsof er iets in mij zorgt dat ik mijn gedachten niet kan omzetten in een lopend verhaal. Het leek me een gebrek aan inspiratie, een gebrek aan enthousiasme. Inmiddels weet ik dat de oorzaak ergens anders ligt. Ik stroom namelijk over van inspiratie en enthousiasme. Maar voor iets anders.
En dan zijn we aanbeland bij datgene waar ik juist wél veel mee bezig ben. Het gaat over een project waar ik nog niet al te veel over kan vertellen. Wil vertellen ook, aangezien ik nog midden in een onderzoeksproces zit, waarin niets zeker is. Ik zal een paar steekwoorden geven: mensen, filosofie, film. Juist, ik combineer drie dingen waar ik erg van houd in één project. En waar het hart vol van is… Stroomt het hoofd van over, in mijn geval. Want hoewel ik het toch doe, zou ik er eigenlijk niet te veel over moeten praten. In mijn enthousiasme geef ik dan het hele plot weg, of vertel ik zo veel dat mijn gesprekspartner er al snel helemaal klaar mee is.
Het omzetten van filosofische gedachten in concrete(re) vragen gaat me wel goed af. Dus laat ik alle radartjes maar draaien daarboven, en schrijf ik constant dingen op in een boekje, dat ik elke dag bij me draag. De woorden hebben me dus nog niet in de steek gelaten. Dit is alleen niet de plek waar ze direct terecht zullen komen.
#269 CHECKED
De kunst van 