Categorie: Fotografie

#113 2-20-2

MilouPlaats een reactie

EIC 2014

Ik wilde beginnen met ‘De tweede avond in de Effenaar’, gevolgd door de dingen die er die avond gebeurd zijn, en toen bedacht ik me: een dag bestaat uit meer dan een avond. Wat had ik ’s ochtends en ’s middag eigenlijk gedaan? Deze vraag hield me een tijdje bezig en ik kwam tot de volgende conclusie: ik wist het niet meer. Waarschijnlijk werd het overschaduwd door herinneringen aan de vorige avond en enthousiasme vanwege de avond die nog ging komen.

(En daarnaast was ik eigenlijk ook gewoon heel moe. Dus het kwam niet meer helemaal helder binnen.)

Dus. De tweede avond in de Effenaar. De avond waarop ik weer genoot van zo’n twintig optredens en er van evenveel foto’s maakte. Ook maakte ik een ladder in mijn panty (‘Ah joh, maakt niet uit. Het is toch donker.’) en kwam ik er twee minuten voor het begin van het concert achter dat ik mijn jurkje achterstevoren aan had. De hele dag al. (‘Ah joh, maakt niet uit. Dat heeft vast niemand gezien.’) Soms stopte ik met fotograferen omdat ik alleen maar even wilde luisteren naar al het talent dat voorbijkwam. (En soms kon ik het niet laten om mee te neuriën. Maar heel zachtjes, hoor. Echt.)

Tenslotte nog even de totale score: 1152 foto’s. Twee rozen, zo’n twintig complimenten. En de herinnering aan twee heerlijke dagen.

Een bedankje voor Cat, dat ik deze foto hier mocht plaatsen!

#112 CAPTURE THE MOMENT

MilouPlaats een reactie

IMG_0217

Ik bracht mijn middag door in de Effenaar, het poppodium waar de voorbereidingen voor het jaarlijkse schoolconcert bezig waren. Technici waren druk bezig met opbouwen en alle artiesten oefenden hun nummer voor de laatste keer. Wat fotografie betreft viel er voor mij niet zoveel voor te bereiden. Maar op de avond zelf ben ik vooral bezig met kijken in plaats van luisteren, waardoor ik niet veel van de optredens meekrijg. Tijdens de repetities komen kijken is dan een goede oplossing. Daarnaast maakte ik nog wat behind the scenes-achtige foto’s en werd er geoefend met introvideo, in combinatie met live muziek. Om kwart over vier kwam ik weer buiten, met hetzelfde gevoel dat ik altijd heb als ik uit de bioscoop kom: ik was verbaasd dat alles er nog was en vooral dat de zon nog scheen.

Kwart voor acht, we stonden klaar in de coulissen. We wachtten. De spanning liep enigszins op en ik was stiekem blij dat ik niet op moest treden. Nee, ik mocht gewoon mijn eigen ding doen. Gehuld in het zwart verplaatste ik mezelf, zo zacht en zo snel mogelijk, om niemand te storen maar vooral ook niets te missen. Dan weer was ik in de zaal, dan weer backstage of zelfs op het podium. Ik klikte, zoomde en hield soms even mijn adem in om de camera zo stil mogelijk te houden. Soms moest ik spontaan glimlachen. Als een zangeres met grote ogen een uithaal zong, als een duo net even contact maakte. Als de drummer van de band een seconde in de lens keek, vlak voordat hij op moest. En dat ik dan wist dat ik precies op dat moment een foto had gemaakt.

#109 EASTER

MilouPlaats een reactie

IMG_5519

 

Waar ik vroeger met neefjes en nichtjes naar eieren zocht bij oma, zaten we deze paaszondag met z’n allen om de tuintafel. Wel speelden we nog steeds spelletjes, zij het op iPhones in plaats van Gameboys. (‘White Tile’, mocht je je vervelen. Mijn highscore is 256. Veel succes.) Sommige dingen veranderen niet: zoals bijna ieder jaar was er een fijn zonnetje en een lieve oma die weer eens veel te veel eten in huis had gehaald. ‘Jongens, neem toch lekker! Het staat ervoor, hè!’ Ik zat echt te genieten daar in die achtertuin, alsof ik even op vakantie was. Aan het einde van de middag kondigde mijn vader aan dat we richting huis zouden gaan. Vroeger had ik me verstopt wanneer ik nog niet weg wilde. Ook dat is iets wat ik nu niet meer zou doen. Maar ik had best nog willen blijven.

PICTURE THIS: EHV

MilouPlaats een reactie

IMG_9976

Ik heb wel eens iemand gekscherend horen praten over Derde Paasdag, maar voor mij is het werkelijkheid geworden. Er is geen school omdat de leraren hebben gewerkt op een vakantiedag. Nu wordt dat dus gecompenseerd. Wij leerlingen hebben er echter niets voor hoeven doen: gratis vrij! Om te vieren dat ik daarom, op een dinsdag, om kwart voor elf nog in in mijn pyjama kan zitten, plaats ik hier een kleine fotoserie over Eindhoven.

De foto’s zijn allemaal gemaakt met mijn 50 mm lens. Laatst heb ik besloten om deze vaker te gaan gebruiken, omdat hij een erg mooi effect verzorgt op foto’s. (En stiekem ook omdat hij lekker licht en klein is. Het scheelt me dus een hoop gesjouw én ik neem mijn camera vaker mee. En dan maak ik dus weer meer foto’s. Win win!)

IMG_9973  IMG_9979

Nog uit de categorie ‘wachtende vaders voor de Primark’.

IMG_9983

Dit is een vage foto, maar ik vond hem toch leuk.

IMG_0091 IMG_0095

#108 BELGIAN

MilouPlaats een reactie

IMG_0078

Carmen en ik wilden onze vrije zaterdagmiddag eigenlijk spenderen op het terras, maar omdat de rest van Eindhoven dit ook bedacht bleek te hebben, besloten we er maar een shopdagje van te maken. We slenterden wat rond, gingen af en toe een winkel in… We hadden alle tijd. Heerlijk. Toen we aan het eind van de middag op een bankje in de zon zaten, kwam er opeens een man voor ons staan. (Of een jongen? Het was lastig te zeggen. Ik bedoel, waar ligt die grens?) Hij hoorde bij een groep van acht mannen, één van hen gehuld in een roze konijnenpak. Vrijgezellenfeestje, waarschijnlijk.

‘Zo,’ zei de jongen/man, ‘ik ga even zitten.’ Wat hij niet zei, maar waar het eigenlijk wel op neerkwam: schuif eens op. Geen probleem. Hij ging zitten, wij vervolgden ons gesprek. Na een minuut of twee vroeg hij naar onze namen. Die vertelden we hem, want hoewel we de indruk hadden dat hij al behoorlijk wat Juupjes gedronken had, was hij erg vriendelijk. Het verbaasde me niet; hij kwam uit België en vriendelijkheid is volgens mij Belg-eigen. Hij vroeg of we uit Eindhoven kwamen, en of er hier ’s avonds wat te beleven viel. ‘Nou,’ antwoordde ik, ‘dat weten we eigenlijk niet zo goed, want we mogen nog niet uit.’ Het gebruikelijke ‘huh-moment’ vond plaats toen hij naar onze leeftijden vroeg, en wij antwoordden met ‘vijftien’ en ‘zestien’. Waarschijnlijk was dat ook het moment waarop het gesprek voor hem een iets ander doel kreeg. Vonden wij niet erg.

En zo kletsten we nog even over Eindhoven, wanneer we er weg zouden gaan en het wilde leven dat we dan zouden gaan leiden.

(Grapje.)

(Nee, misschien ook niet.)

(Ach… We zien het wel.)

#105 KILL YOUR DARLINGS

MilouPlaats een reactie

IMG_0068

Het maken van iets moois heeft tijd nodig – soms een half uur, soms een half jaar. Dat varieert. Maar het is hoe dan ook een proces waarin je bedenkt, maakt, schrapt en weer opnieuw begint. Wat dan hopelijk zal leiden tot een bevredigend eindresultaat. Het proces zelf, daarentegen, stemt zeker niet altijd tevreden.

Dit bleek maar weer tijdens het maken van de introductiefilm voor het jaarlijkse concert op mijn school. Een tijd geleden kregen ik en een paar medeleerlingen bijna een gehele dag vrij om opnames te maken. Het project begon met grootse ideeën, veel mensen en een goede planning. Het eindigde in mijn eentje op mijn slaapkamer, mijn handen vol met stiftvlekken en mijn gedachten bij alles wat er nog gedaan moest worden.

Oké, oké – dat was natuurlijk de gedramatiseerde versie van het verhaal. In werkelijkheid was er een groot deel al wél af en had ik via Whatsapp contact met de rest van het ‘team’, die telkens met goede suggesties kwamen. Ik moest ze alleen nog even uitvoeren.

Maar nu weten jullie eigenlijk nog steeds niets. Laat het me verhelderen: het komt erop neer dat er behoorlijk last-minute nog een hoop aanpassingen gedaan moesten worden. Bepaalde beelden waren niet goed genoeg, anderen overbodig en weer anderen ontbraken, waardoor de boodschap van de video niet helemaal overkwam. De afgelopen twee dagen hebben we met z’n allen behoorlijk geïmproviseerd om in korte tijd nieuwe opnames te maken. Dit betekende backstage filmen bij de Effenaar, een hoop chaos tijdens een eerste lesuur (docent en klasgenoten: vriendelijk bedankt voor jullie medewerking) en gekneuter met roze post-it’s op mijn slaapkamertje. Zeker zestig procent van de originele beelden heeft de eindmontage niet gehaald. De beelden waarvoor we een hele dag bezig waren geweest. Kill your darlings, dat was van toepassing.

Maar nu kan ik, met gepaste trots, zeggen dat het af is. Wat hebben we hier nou van geleerd? Improvisatie kan tot leuke dingen leiden – en daarmee bedoel ik goede resultaten, maar ook een hoop lol. Twitter is een prima medium om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen. Mijn projectgenoten zijn schatjes. En je moet eigenlijk geen leuk nummer onder zo’n filmpje monteren. Als het dan eindelijk af is, kan je het namelijk niet meer horen.