Tag: Zeilen

#70 NOT SAILING BUT SINGING

MilouPlaats een reactie

IMG_3214

 

Op deze laatste zeildag maakten we een tochtje naar Heeg. Onze instructeur vertelde dat hij daar lang niet geweest was, omdat of de wind niet meewerkte, of zijn cursisten niet. Doen we toch iets goed, dachten wij met het oog op CWO-2. ‘Misschien laten we de oefeningen vandaag wel zitten, omdat jullie het toch niet meer gaan halen.’ Met een kleine deuk in het zelfvertrouwen gingen we verder. Nee hoor, het is algemeen bekend dat instructeurs nooit iets vertellen, tot zaterdagochtend half elf. We kunnen dus alleen maar afwachten. Met een een stuk of zeven boten legden we aan in Heeg. Een groot deel van die groep kende ik wel – wanneer je knakworstjes opwarmt op elkaars gasstelletje ontstaat er al snel een warme band, dat snap je. Toch viel vandaag de vraag ‘Hoe heten jullie eigenlijk?’ ook nog wel eens. Beter laat dan nooit, laten we het daar op houden. De weg terug naar de zeilschool had vrij weinig met zeilen te maken. Vanwege verschillende omstandigheden moesten we een heel stuk op de motor varen, wat natuurlijk niet leuk is in een zeilboot. Het gaf ons wel de tijd om onze act voor de bonte avond voor te bereiden. Vorig jaar begonnen we daar een half uur van tevoren mee, maar nu waren we vanaf dinsdag al bezig geweest met het schrijven van een eigen liedje. De motor maakte meer lawaai dan wij, dus konden we luidkeels oefenen. De avond zelf was weer super, met goed voorbereide en geimproviseerde acts, liedjes en vooral heel veel geflauwekul over en weer. Daarna was er feest, waarbij ik mijn laatste beetje stem gaf. Morgen had ik hem toch niet meer nodig.

#69 PRACTICE, PLEASURE AND A LITTLE PUSH

Milou1 reactie

IMG_3225

 

Vanochtend werd ik wakker door een streep zonlicht die tussen de gordijnen doorscheen. Normaal zou ik daar misschien niet blij mee zijn, om acht uur ’s ochtends. Nu was ik al lang blij dat we vandaag waarschijnlijk droog zouden blijven, als de lucht zo blauw zou blijven als hij nu was. En dat deed hij. Mooi, want er was vandaag geen tijd voor kloteweer. Onze dag op het water bestond voornamelijk uit oefenen, oefenen, oefenen. Om je eerste diploma te halen hoef je er volgens mij alleen maar voor te zorgen dat de boot niet zinkt. (Nee hoor, dat is niet waar. Maar dat eerste diploma heb ik gehaald, terwijl ik achteraf niet echt het idee had dat ik het een beetje onder de knie had.) Voor CWO-2 ligt het iets anders. Er zijn een paar reeksen met handelingen die je snel achter elkaar moet kunnen uitvoeren. Wanneer één handeling uit de reeks mislukt, klopt je oefening eigenlijk al niet meer. En dan probeer je het dus nog een keer. Vandaag vond ook de introductie van Henk plaats, een boeitje met anker dat eindeloos overboord werd gedonderd. Na onze eerste pogingen om hem op te halen, was Henk of onthoofd, of al lang onderkoeld wanneer hij uit het water getakeld werd. Naast het oefenen van man over boord, legden we zo’n twintig keer aan. Eerst op een ‘virtuele wal’ (‘Maar dat lukt niet bij mij, want dan is er geen druk.’), vervolgens hogerwal (‘Boem is ho, dames’), lagerwal en dan nog een paar keer extra omdat er iemand moest plassen. Want als je toch al aan het oefenen bent, kan je maar net zo goed gebruik maken van de situatie, toch? ’s Avonds gingen we vrij zeilen, wat echt precies hetzelfde verliep als vorig jaar: nul wind. We moesten ook nog een rif in ons zeil leggen, ook wel het zeil kleiner maken, ook wel nóg minder wind vangen dan je al deed. En dus niet vooruit komen. Maar wat ook hetzelfde was als vorig jaar: het was heel erg gezellig, we hebben erg gelachen. De lol ging nog even door toen het plan ontstond om te gaan zwemmen. Om tien uur ’s avonds. In een koude sloot. Nee, ik heb vriendelijk bedankt, maar het was wel leuk om te zien. Ik kon het natuurlijk niet laten om iemand een klein zetje in zijn rug te geven. (Hij vroeg er echt om. Hij stond met zijn tenen al helemaal over het randje.) Met alle gevolgen van dien natuurlijk: een achtervolging door het weiland, tackel op het gras en toen lag ik zelf bijna in het water. Gelukkig heb ik best wat overtuigingskracht en kon ik met droge haren naar bed.

#68 BAD WEATHER SAILING

MilouPlaats een reactie

IMG_3212

Tot twee jaar geleden had ik nog nooit gezeild. Nu zou ik het niet meer willen missen. Die hele week in Friesland is natuurlijk super, met allemaal leuke mensen en veel lol trappen tot behoorlijk laat. Het zeilen zelf is echter het allerleukst. Blij zijn als een bepaalde manoeuvre helemaal goed gaat, heel hard varen en vooral merken dat ik steeds beter weet waar ik mee bezig ben. Vorig jaar totaal niet het geval, dit jaar gaat het al best goed. En dat is gewoon heel leuk. Dit alles terwijl de zon op je gezicht schijnt en er een heerlijke wind waait. Meestal dan. Vandaag was het anders. Laten we zeggen dat de mooiweerzeilers binnen bleven. ’s Ochtends ging het nog wel. Niet de strakblauwe lucht van de vorige dagen, maar het was nog droog en de wind was aanwezig. Het werd Sloten vandaag, daar legden we rond een uurtje of één aan. Met drie boten naast elkaar, dus het duurde wel eventjes voordat alles helemaal strak lag. Eenmaal in Sloten aten we een frietje. (Dus geen patat, zoals onze roomies het noemen. Ik neem hun harde g en r een beetje over, maar friet blijft friet.) Vervolgens liepen we, in onze übercharmante zeilpakken, zoals ik gisteren al vertelde, naar de supermarkt. Daar kochten we wat lekkers, en een roze vliegenmepper. Je had ‘m misschien al gespot hierboven. Tot nu toe fungeerde Barbara’s slipper als dodelijk wapen voor die beestjes. Geen prettig gezicht, al die geplette insecten op je zool. Daarom kochten we die vliegenmepper. En deels ook omdat hij roze was. Het tweede deel van de dag was echt een beetje afzien. Het was gestopt met zachtjes regenen, onze zeilpakken waren doorweekt. En het was zo koud. Niet echt bevorderlijk voor de concentratie en al helemaal niet voor ons humeur. Onze instructeur is best een diehard (doorzeilen terwijl het sneeuwt, dat soort gekkigheid), maar toonde gelukkig begrip. Soms kwam er een lachbui opzetten, wanneer we even inzagen dat het niet echt erger kon worden dan dit. Niet natter, niet kouder. (Of eigenlijk wel, bedacht ik me na dat sneeuwverhaal). In ieder geval: het kwam allemaal wel weer goed. Eenmaal onder de douche, voelde ik alleen maar prikkels op mijn huid in plaats van warm water. ’s Avonds keken we in onze dikste truien een film. Iets teveel op mannen gericht, naar mijn smaak (vooral veel geweren, bloed en seks). Maar wanneer meer dan de helft van de kijkers ook man is, kan je natuurlijk niet met een chickflick aan komen zetten.

#67 GIRL TROUBLE

MilouPlaats een reactie

IMG_3197

 

Een snelle blik door de gordijnen beloofde dat het weer een mooie dag zou worden: de zon scheen en de vlaggen op de steiger wapperden uitbundig. Na het ontbijt volgde het twijfelmoment waar ik de hele week mee te maken zou gaan hebben: lange broek, of korte broek? Lang is fijn, want lekker warm. Maar wanneer er water door die boot loopt en je de hele dag in een natte spijkerbroek rondloopt ben je niet blij. Dan is een korte broek juist weer handig. Bij voorkeur zo’n bikinishort, die drogen namelijk lekker snel. Nadeel van een korte broek: je krijgt het snel koud. Dan heb je wel een zeilpak wat heerlijk zit. Maar wanneer je daarin door zo’n Fries dorpje loopt voel je je nou niet echt op je mooist. En ja, dat maakt wél uit, ik blijf natuurlijk een meisje. Natuurlijk liep ik deze week nog door Sloten in mijn zeilpak – verkeerde keuze gemaakt. Middagpauze hielden we weer in een weiland. Heerlijk om daar een beetje te liggen in het gras en te genieten van de zon. Klein nadeeltje: weilanden hebben geen toilet. Nog meer girl trouble – op zo’n moment had ik echt graag een piemel gehad. Excuse my French, maar het is zo waar. Als jongen plas je van het voordek als je echt heel nodig moet. Ik als meisje moet het doen met een heel klein struikje, waarachter je in een erg oncomfortabele houding je behoefte doet terwijl er minstens vijf rietstengels in je billen prikken en er ondertussen net zoveel boten zijn langsgevaren. Oké, je snapt mijn punt nu denk ik. ’s Avonds speelden we, net als vorig jaar, trefbal. Cursisten tegen instructeurs. De uitslag was, net als vorig jaar, erg verassend: we werden keihard ingemaakt. Sommige jongens zorgden er nog voor dat we niet compleet kansloos waren. Ikzelf ben gewoon echt niet goed in trefbal. Mijn tactiek is erg druk bewegen zodat het lijkt alsof je heel fanatiek bezig bent. Wanneer ik ongehoopt toch een bal in mijn handen krijg, speel ik hem snel door naar iemand die wel hard kan gooien. Tijdens het voetballen (wat we ook nog deden) idem dito. Al dat gehobbel zorgde er wel voor dat ik ’s avonds als een blok in slaap viel.

#66 THE BASICS

MilouPlaats een reactie

IMG_3193

 

Vanochtend om acht uur ontdekten we met welk nummer we de komende dagen wakker gedreund zouden gaan worden. Op de heenreis hadden Merel en ik het er al over gehad, en mijn voorspelling klopte: Wake Me Up van Avicii. Vond ik prima, als je bedenkt dat ze ook wel eens een week lang Mega Mindy draaien. Daar word ik niet echt vrolijk van op de vroege ochtend. Laat in de middag eigenlijk ook niet, trouwens, maar oké. Hup, hup, in de douche en om half negen aan het ontbijt, kwart over negen op de steiger. We begonnen de week met een bekende route. Dat was wel fijn, zo konden we een beetje inkomen. Voor mij was dat zeker wel nodig, ik heb namelijk het hele jaar niet meer gezeild. Dingen als het zeil hijsen, de box uitkomen en gijpen zijn echt niet zo moeilijk, maar je moet het wel even weten. Goed, oefenen tot je erbij neerviel dus en al vrij snel had ik de basis weer te pakken. ’s Middags legden we aan voor een picknick, met knakworstjes opgewarmd op ons eigen gasstelletje. Daarna nog even chillen in de zon en we konden er weer een middagje tegenaan. Natuurlijk waren we meteen de eerste dag te laat, dus gingen we het laatste stukje op de motor terug. Na het avondeten stond er BPR op het programma, een theorieles over de shitload aan regels op het water. Niet geheel onbelangrijk, maar dat betekende niet dat we ze meteen onthielden. (Dat betekende het eigenlijk absoluut niet, als je bedenkt dat mij vorig jaar precies dezelfde regels uitgelegd zijn, maar ik zeker de helft vergeten was…) Eigenlijk zouden we na de theorie gaan buikschuiven, maar door onweer werd dit afgelast. Ik was net compleet gedoucht, dus je snapt dat ik het heel jammer vond dat dit niet doorging. Het gebeuren van gisteravond (kletsen tot je in slaap valt) herhaalde zich, terwijl het voelde alsof ik nog steeds in een bootje lag te deinen.

#65 INITIATION

Milou2 reacties

IMG_3184

 

Na weken of misschien wel maandenlang aftellen vertrokken Merel en ik vandaag richting Friesland. Tussen half vier en half zes werden we verwacht, om half vier stonden we voor de deur. We waren bijna de eersten. De navigatie gaf een reistijd van ongeveer twee uur aan, maar die houd natuurlijk geen rekening met de rijstijl van de bestuurder. (Papa, in dit geval. Zijn rijstijl: gas erop.) We vonden het wel prima, nu hadden we flink de tijd om ons te settelen. Onze roomies waren er nog niet, dus konden we ons eigen bedje kiezen. En toen was het wachten geblazen en duimen voor leuke kamergenootjes. Onze gebeden werden verhoord, na een halfuurtje stapten twee gezellige meisjes uit Amstelveen de kamer binnen. (Dat moet ik ook wel zeggen, aangezien er een grote kans is dat ze dit lezen. Nee hoor, grapje schatjes.) De inwijding van onze kamer kon beginnen. Ofwel: de verspreiding van alle zooi die we hadden meegenomen. Niet alleen ik had veel bij me, met het excuus ‘het zekere voor het onzekere’. Muziek knalde door meegebrachte boxjes en al snel voelden we ons behoorlijk thuis. ’s Avonds gingen we meteen het water op en bleken we met z’n vieren op de boot te zitten. Ook nog een leuke instructeur – onze week kon nu al  niet meer stuk. We zeilden bij zonsondergang. Eenmaal terug op de kamer hadden we elkaar enorm veel te vertellen. We kletsten we tot de lichten al lang en breed uit waren. Binnen een halve dag kenden we al behoorlijk wat (onbelangrijke) details uit elkaars leven. Er was echter één detail waar we het niet over wilden hebben: de wekker die de volgende ochtend om acht uur zou gaan. ‘Jongens, we kunnen nog maar vijf uur slapen!’ Oeps…

#64 (I DON’T) TRAVEL LIGHT

MilouPlaats een reactie

IMG_7381

Gisteren had ik het over het feit dat je in de zomer weinig nodig hebt. Ondanks dat ik steeds een van mijn drie favoriete zomerjurkjes draag en constant op slippers loop, vind ik het toch een fijn idee dat de rest van mijn kleren in de kast op me ligt te wachten. Gewoon, voor het geval ik toch eens hakken aan wil, of dat broekje dat eigenlijk niet zo lekker zit. Uiteindelijk doe ik dat niet, maar de gedachte dat het kán, die is fijn. Vanuit diezelfde filosofe pakte ik mijn tas in voor een week zeilkamp. Resultaat: een propvolle tas, slaapzak en een handtasje waarin ik nog wat extra dingen in meesmokkel. (Al wil ik het eigenlijk geen handtas noemen. Handtassen zijn mooi. Ik doe het deze week met een Nike-rugzakje.) Conclusie: I don’t travel light. Hierboven een kleine peek in mijn bagage. All Stars, natuurlijk, want die drogen lekker snel. Een pyjama die ik kocht bij de Forever 21. (Ik dacht: leuk, Forever 21! Ga ik eens flink shoppen, maar ik vond niets echt heel leuk. Iedereen komt daar altijd vandaan met een tas vol leuke truitjes, jurkjes en sieraden. Ik kwam thuis met een pyjama.) Eigenlijk had ik een andere foto willen kiezen, waarop er geen pak Bastognekoekjes onder mijn handdoek vandaan kwam. Dat leverde een iets mooier beeld op. Aan de andere kant: het is de waarheid, die koekjes gaan gewoon mee, net als een zakje zure matjes, Daim, appels en kiwi’s. Ja, appels en kiwi’s, dat lees je goed. Vorig jaar misten Merel en ik onze fruitjes, dus besloten we ze dit jaar zelf mee te nemen. Ik ga eens kijken of ik nog een extra jasje in mijn koffer gefrot krijg (want je weet maar nooit) en dan ben ik helemaal klaar om te gaan.