Categorie: Project 365

Wanneer je trouwe Casio nergens te bekennen is…

Terwijl ik nog steeds het gevoel heb dat de zomervakantie pas twee weken voorbij is, bevind ik me toch alweer op een kwart van het schooljaar. Dat schiet lekker op, zou je zeggen. En dat is ook zo. Maar het betekent ook dat de testweek met rasse schreden nadert. Sterker nog: over vier dagen is het al zover. Ondanks de vier jaar aan ervaring waar ik me inmiddels op kan beroepen, blijft het een enigszins hectische periode voor mij. Hoewel ik heb geleerd soms tevreden te zijn met een zeven of zelfs een zes, zijn de hogere cijfers nog steeds mijn streven. Dat betekent dat ik het snap, en dat vind ik een fijne gedachte.

Telkens neem ik me voor om tijdens de gewone schoolweken al wat te leren of samenvatten, maar daar komt het gewoon niet van. Er is namelijk altijd gewoon huiswerk, in te leveren projecten of mijn eigen leven dat ik op dat moment belangrijker vindt. En dan komt het dus aan op die laatste dagen. Het is niet zo dat ik dan van nul af aan moet beginnen – met een beetje opletten tijdens de les kan al een hoop bereikt worden, en zelfs in de vijfde klas ben ik nog vrij braaf in het maken van mijn huiswerk. (Meestal.) Maar het leren van de feiten en het snappen van alle onderliggende verbanden en logica, moet toch kort van tevoren nog gebeuren. And that kind of freaks me out sometimes.

Het is zo veel dat ik soms het overzicht kwijtraak. Dan liggen de boeken voor het ene vak voor me, maar ben ik met mijn gedachten alleen maar bij alle andere dingen die ik nog moet doen, leren, snappen en kunnen. Overbodig te zeggen dat dit niet erg bevorderlijk is voor de concentratie. En zo ben ik dus een hele dag kwijt aan studeren, met achteraf toch het gevoel dat ik niet genoeg gedaan heb. Waar de meeste middelbare scholieren tot in den treure moeten worden aangespoord eindelijk eens te beginnen met leren, wordt tegen mij gezegd dat ik ermee moet stoppen voor die dag.

Aangezien ik bezig ben meer rust en vrolijkheid in mijn leven te krijgen, moest ook mijn studiemethode op de schop. Ik kreeg de tip lijstjes te maken met wat ik moest doen, plus de tijd die ik ermee bezig zou zijn. Precies, net als in de brugklas. En dan de timer zetten zodat ik me er ook echt aan zou houden. Na een tijdje experimenteren met wat het beste werkte voor mij, ben ik uitgekomen op blokjes van veertig minuten. Daarin doe ik dan één vak. Zo kan ik veertig minuten studeren zonder afgeleid te raken – daar is tenslotte geen tijd voor. Ook als het niet lukt (en ik normaal de neiging zou hebben iets even heel hard door de kamer te gooien), kan ik daar nu beter mee omgaan. Ik mag mezelf veertig minuten kapot ergeren omdat ik het niet snap, maar dan is het klaar. Streep erdoor, volgende vak! Heel bevredigend is dat. Nu nog hopen dat mijn cijfers dat ook zullen zijn.