Met school ben ik al op verschillende excursies geweest: de Beekse Bergen, het Technopolis, en een museum in Brussel over de klassieke oudheid – ik ben er geweest en het was allemaal dolle pret. Maar volgende week is het tijd voor het echte werk: een week lang naar het buitenland. Vanavond was er een bijeenkomst waar we de laatste informatie kregen: het precieze programma, kamerindeling en natuurlijk een waslijst aan do’s and don’ts. Maar het enthousiasme is aangewakkerd. Londen, here we come.
Het was zondagavond en het ging niet zo goed met mij. Al een tijdje niet. Ik kon gaan slapen; dan zou de volgende dag alles nog hetzelfde zijn. Weer een dag doen alsof er niets aan de hand was, alsof het probleem niet bestond. Ik besefte deze avond – eindelijk – dat het ook anders kon. En dat ik het heel graag anders wilde, al moest ik daarvoor over een behoorlijke drempel heen. Een drempel van praten, toegeven en loslaten, inclusief de emoties die daarbij komen kijken.
Het duurde nog wel even voordat ik sliep.
Maar daarna werd het gewoon weer maandag. Ik werd wakker en de dingen voelden al iets lichter, iets vrolijker. Iets meer zoals het vroeger was en zoals ik hoop dat het weer zal worden. Dat zal nog even duren, en niet altijd makkelijk zijn. Maar ik kom er wel. Met hulp van een heleboel lieve mensen, met kleine stapjes.
Ik trok een mooi jurkje aan. Dat voelde als een goed begin.
Ik kan me voorstellen dat je een beetje schrikt van het verhaal hierboven, gezien het feit dat het nogal afwijkt van de dingen waar ik normaal over schrijf – het bakken van appeltaart, een gesprek met een dronken Belg, of een stel fotogenieke schaapjes in een weiland. Maar het voelde voor mij niet goed om dit hier te verzwijgen, om te doen alsof alles altijd leuk is. Dat heb ik al veel te lang gedaan. Nu dit eruit is, is er weer alle ruimte voor positieve verhalen. Over het bakken van appeltaart, een gesprek met een dronken Belg, of een stel fotogenieke schaapjes in een weiland. Om maar iets te noemen.
Als er één spel is dat ik veel gespeeld heb vroeger, dan is het pesten. Het kaartspel dan, hè – van echt getreiter kreeg ik buikpijn (en nog steeds). Mijn broer en ik namen overal een pakje kaarten mee naartoe. Waar we ook heengingen, we vonden altijd wel twintig vierkante centimeter waarop we een potje konden spelen. We kaartten op de achterbank tijdens lange autoritten, op een bankje in een museum of tijdens feestjes van vage kennissen, ergens in een hoekje van de kamer. Mensen die ons zagen zitten, vonden het er altijd heel schattig uitzien. ‘Wat hebben jullie leuke, brave kinderen, zeg!’ zeiden ze dan tegen mijn ouders.
Wij wisten wel beter.
Ja, het ging er soms hard aan toe – het heette niet voor niets pesten. Jokers en boeren werden triomfantelijk opgelegd, vaak vergezeld met een kreet in de trant van ‘Hah!’ of ‘Lekker voor je.’ De spelregels veranderden continu, afhankelijk van wat er op dat moment gunstig uitkwam. Je begrijpt dat hier vaak discussie over ontstond. En eigenlijk weet ik nog steeds niet of je nou een twee op een joker mag leggen, of niet.
Nou was ik vandaag op een familiefeest. En naast (surprise) familie en mensen waarvan ik niet zeker wist of ik ze nou wel of niet kende, waren er ook wat kinders. Tot mijn verbazing speelden ze niet met gameboys of de iPad van papa. Nee, ze deden een ouderwets potje pesten, net zoals wij zo vaak gedaan hadden. De regels waren nog steeds onduidelijk, er waren nog steeds mensen die structureel vergaten te kloppen wanneer ze nog maar één kaart in hun hand hadden. En mijn broer kon nog steeds slecht tegen zijn verlies. Al wist hij het inmiddels beter te verbergen.
Wanneer ik een foto van bloemen plaats, weet je – mits je een trouwe lezer bent – wat voor dag het was.
Omdat wij van solderen houden.
(Nee, dat is eigenlijk niet waar. Want het is een enorm prutswerk en je bent steeds bang om je vingers te verbranden. Het stinkt en de geur verspreidt zich snel; de rest van de dag vraagt iedereen zich af waarom het hele schoolgebouw ruikt naar verschroeid haar. Jij bent een van de weinigen die het weet en al je kleren ruiken precies hetzelfde.
En dat je dan een nieuwe potmeter in je schakeling moet zetten omdat je de vorige hebt gemold door iets te veel enthousiasme met een schroevendraaier. Dit terwijl je niet eens weet wat een potmeter is, laat staan waarvoor hij dient. Ook snap je nog stééds niet waar je al die ellendige draadjes in moet pluggen omdat je leraar het telkens maar weer voor je doet, en jij dan net niet oplet en dan moet je het de volgende keer weer aan hem vragen en daarom zal je het nooit weten ook.
Ondanks dit alles probeer je de hilariteit van de situatie in het oog te houden. Daar word je dan weer heel melig van en dan ga je domme dingen doen. Iets met batterijen, plussen en minnen. En je vervolgens afvragen waarom er nergens een lampje gaat branden.
We soldeerden twee hartjes want dat lukte nog wel.)
Een en al liefde.
Het was woensdagmorgen, rond de klok van half negen. Langs de oever van de Dommel stonden zo’n vijfentwintig leerlingen en één docent. Ook was er een schepnet aanwezig, dat natuurlijk van belang was bij wat we gingen doen. Voor biologie kwamen voor het eerst dit jaar in aanraking met de levende natuur, en wel door te gaan vissen. Met een schepnet, ja – ik heb het ook niet verzonnen.
Vandaag hoefden we alleen nog maar toe te kijken. Er was iets met stekelbaarsjes, dikkopjes en waterinsecten krioelend in een witte bak. Iets met vieze handen, en dat je je maar niet aan moest stellen want dat ging er allemaal wel weer af en ja, er zaten misschien wel bloedzuigers maar nee, die waren niet gevaarlijk. Voor het eerst sinds dagen was de zon weer te zien en ik bedacht me: zonder zon geen levende wezens, zonder levende wezens geen biologie. Dat het verhaal van de docent, omdat ik van die zon aan het genieten was, een beetje langs me heen ging, kon ik op die manier prima verantwoorden. (Bovendien viel het niet zo op. Achteraan staan tussen het hoge gras of vooraan zitten in een klaslokaal maakt veel verschil.) En eigenlijk sliep ik nog half. De warmte van de zon op mijn gezicht hielp me ontwaken.
Ik plaats hier soms dingen waarvan jullie ongetwijfeld denken: oké Milou, allemaal leuk en aardig, maar wat is dit wat we hier zien? Ik noem het graag abstracte fotografie, en laat jullie meestal in het ongewisse over de objecten/organismen die op zo’n foto te zien zijn. Ten eerste heb ik vaak geen zin om het helemaal uit te leggen, ten tweede neemt dit een deel van de illusie weg. Omdat je dan denkt: oh, het is maar gewoon een rare reflectie/de binnenkant van een prullenbak/een zonsondergang bij veel te lange sluitertijd.
Maar vandaag zie je op de foto iets dat juist precies is wat het lijkt: een wazige slaapkamer, heerlijk verlicht met de flits van een iPhone.
Waarom juist dit de foto van vandaag werd, mogen jullie dan wél weer zelf bedenken.
De kunst van 