Categorie: Fotografie
#94 NOT EVEN TRYING
Ik ga zelfs geen poging doen om uit te leggen wat dit hierboven is. Niet wat je denkt, waarschijnlijk.
#93 BEURRE DE CACAHUÈTE
Vandaag was een dag van binnenpretjes. ’s Ochtends fietste ik naar school en hoorde ik iemand fluiten – een vette ‘fjietfjieuw’. Ik keek over mijn schouder en zag een man op een dak staan, een dakpan in zijn ene hand. De andere stak hij op. Hij zwaaide.
Ik denk niet dat het de gewenste reactie was, maar ik schoot keihard in de lach.
Weer thuis leerde ik Franse woordjes. De staking, de traan, de vrijlating, de kus. En toen: de pindakaas.
Vond ik ook weer erg grappig.
Ook was er ‘un annuaire’. Vertaling: een thematisch zoeksysteem op internet. (Ook wel Google, maar dat zou te makkelijk zijn, natuurlijk.) Vervolgens kwam ik tot de ontdekking dat ik nog behoorlijk veel moest doen in behoorlijk weinig tijd. Dat het dus nog een lange avond zou worden. En toen was het even klaar met de binnenpretjes.
#92 APPROXIMATELY
Vandaag had ik een test levensbeschouwing. Zoals ik gisteren al zei: een test waarvoor veel mensen helemaal niet leren. Ik ben een beetje een controlfreak en deed het dus wel, maar de meesten gaan er blind in. Het lijkt namelijk niets uit te maken of je wel of niet leert. ‘Ik ga naar het casino vandaag’ is op mijn school een ingeburgerd begrip voor ‘vandaag heb ik een test levensbeschouwing’. Vijftig meerkeuzevragen, die afwisselend gaan over het christendom, de islam of een andere religie. Op de computer klik je de antwoorden aan waarvan je denk dat het ongeveer de goede zijn. Daarmee haal je ongeveer een zes of een zeven. En daar ben je dan ongeveer tevreden mee.
Ik kan me voorstellen dat je dit disrespectvol vindt klinken tegenover gelovigen en religie in het algemeen. Ongeïnteresseerd misschien ook. Dat is absoluut niet mijn intentie. Het gaat puur om het vak levensbeschouwing, of eigenlijk enkel om die test. Die is namelijk extreem vaag. Alles wat je tijdens de les hebt meegekregen over geloof en religie, lijkt er expliciet níét in terug te komen. Of op zo’n manier verscholen achter ingewikkelde vraagstellingen, dat niemand het er meer in terugziet.
En dus lijkt leren nutteloos. Met gezond verstand probeer je zo ver mogelijk te komen. Dat lukt meestal wel – dit maal was ik zelfs binnen twintig minuten al klaar. De resterende tijd vulde ik met het tekenen van figuurtjes in Paint. En dat was het dan weer voor vandaag. Ongeveer.
#91 I’M OUT
Ik heb medelijden met mijn filosofiedocente. Vandaag had ik namelijk een schriftelijk examen ethiek. Wat dat inhoudt? Onder andere rechtvaardigheid, normen, waarden, moraal en de visie van verschillende filosofen. Maar het is vooral schrijven. Honderd minuten lang alles neerpennen wat er in je opkomt. Anders krijg je het sowieso niet af.
Nou kijk ik meestal nog even naar mijn gemaakte werk, voordat ik het inlever. Ik krabbel wat toevoegingen in de kantlijn, maar streep vooral ook heel veel door. Tijdens dat non-stop schrijven komt er namelijk een heleboel flauwekul naar boven. Want laten we even eerlijk zijn: filosofie heeft absoluut te maken met kennis over bepaalde zaken, en onderbouwing met sterke argumenten. Maar aan de andere kant gaat dit heel gemakkelijk over in ‘gewoon maar een eind wegkletsen.’ Dat geklets komt dan allemaal op papier terecht. En ditmaal had ik geen tijd meer om de onzin te schrappen – ik was pas net bij de laatste vraag aangekomen toen de zoemer ging. Vandaar mijn medelijden: die docente zal het allemaal onder ogen moeten zien. Ik hoop dat ze erom kan lachen.
Eenmaal thuis stond ik voor een lastige keuze: leren of niet leren. Het enige vak dat ik de volgende dag had, was levensbeschouwing – ik neigde dus naar niet leren. (Waarom zal ik morgen uitleggen.) Gelukkig was ik in staat om verder dan één dag vooruit te kijken; ik sloeg mijn biologieboek open. En vooruit, toch ook maar een samenvatting maken van ‘Hoofdstuk vier: de islam’. Op een bepaald moment betrapte ik mezelf erop dat ik al een tijdje gedachteloos naar een tekst aan het staren was. Ik besloot dat het weer even genoeg was. Ik schreef een briefje en ging naar buiten.
Misschien was dit ethisch gezien niet de goede keuze. Maar voor mij was het dat wel.
#90 COLD
Ik heb het altijd koud in de testweek. Nu staat er sowieso vaak kippenvel op mijn armen, maar tijdens deze dagen is het nog net even iets erger. Meestal kan ik het weer wel de schuld geven, maar dat gaat op dit moment echt niet op. Het zal aan al dat geleer liggen, dan. Steeds weer lezen, samenvatten, begrijpen en inprenten – dat moet veel energie kosten. Energie die mijn lichaam normaal gebruikt om de boel een beetje warm te houden. Nu moet ik daar zelf maar voor zorgen. Tijdens het studeren verander ik geleidelijk in een soort sneeuwpop: ik trek een vestje aan, nog een trui eroverheen, sjaal erbij… Maar het wil niet baten. Dus wanneer ik dan eindelijk klaar ben (klaar met leren en kláár met leren), ga ik onder een warme douche staan. En word ik eindelijk weer een beetje warm.
#89 TABS
Het is geen confetti wat je hierboven ziet. Absoluut niet – er komen niet bepaald feestelijke dagen aan. Na een heleboel leuke gebeurtenissen – toneelweek, een dagje naar Amsterdam – kon ik het vandaag niet langer ontkennen: morgen begint de testweek. Nederlands en natuurkunde staan als eerste op de planning. Ik besloot maar met het moeilijkste te beginnen – nadat ik mijn Binas had ontdaan van deze stickers, die aangeven op welke bladzijde ik de benodigde formules kan vinden. Dit is dan ook de enige aanpassing die je aan die Binas mag maken. Erin schrijven is uit den boze. Doe je het toch en wordt je betrapt, dan heb je een één. Deze dreiging zorgt ervoor dat ik met geen pen in de buurt kom van dat boek – ik zou er maar per ongeluk een streep in zetten die wordt aangezien voor een geheim geheugensteuntje. In werkelijkheid bladert de surveillant bij een test slechts vluchtig door je Binas heen. Of meneer of mevrouw kijkt überhaupt de klas niet in, te druk met de krant of eigen nakijkwerk. Geen probleem – dat levert de beste cijfers op.
(Grapje.)
(Nee serieus, ik en afkijken… Ik krijg al stress van het idee. Braaf hè?)
Ik besloot die plakkers er maar uit te halen. Als ik goed geleerd heb, ken ik alle formules zo ongeveer uit mijn hoofd. En als dat niet zo is, gaan die verfrommelde tabjes me echt niet meer redden.
Dan is er nog Nederlands. Laatst mocht ik een column schrijven voor een cijfer. Voor de test moet ik helaas iets doen wat niet zo in mijn straatje ligt: woorden leren. Heel veel woorden. Ik kan het wel – behoorlijk goed zelfs, behoorlijk snel. Maar ik zie het nut er gewoon niet zo van in. Je stampt die woorden namelijk in je hoofd, schrijft er vervolgens zo veel mogelijk op je proefwerkblaadje… En de volgende dag ben je alles weer vergeten. Ik snap heus wel dat het ergens goed voor is. Het is een onderdeel van de algemene ontwikkeling. Het is goed om te weten wat ‘monetair’ betekent, of ‘coalitie’. Maar dan zijn er woorden als ‘pluriform’, ‘moratorium’ (niet te verwarren met mortuarium) en ‘nepotisme’… Laat ik het zo zeggen: er gaan dagen voorbij dat ik ze niet tegenkom.
Maar misschien ligt dat aan mij.
#88 MAC OVER
Voor mijn verjaardag kreeg ik van vriendin Carmen een verassing. Het zou in Amsterdam plaatsvinden en zou een hele dag duren. Verder wist ik niets. De datum naderde en steeds meer mensen leken wél te weten wat er ging gebeuren. Vandaag was het dan eindelijk zover: op naar Amsterdam. Stiekem had ik natuurlijk wel wat dingen in gedachten, en toen we een zijstraatje insloegen dat ik maar al te goed kende, wist ik het zeker: we gingen naar MAC! Voor de mensen die het verschil tussen oogschaduw en lipgloss niet kunnen en/of willen zien (en sowieso voor alle mannen), zal ik even uitleggen wat dat betekent. MAC is een make-upmerk, met een winkel in Amsterdam. Je kan er hele fijne make-upjes bekijken, uitproberen en natuurlijk kopen. Daarnaast worden er ook lessen gegeven. Carmen en ik mogen onszelf met recht ‘make-uptut’ noemen. Zo’n les was dus een geweldig verjaardagscadeau.
Een lief meisje nam ons via drie steile trappen mee naar een ruimte boven de winkel, met daarin spiegels en stoelen. Maar wat vooral de aandacht trok: een hele wand gevuld met make-up. ‘Ik had daar makkelijk een hele dag door kunnen brengen,’ zei ik naderhand tegen mijn moeder. ‘En dan?’ vroeg ze. ‘Alles uitproberen!’ riepen Carmen en ik precies tegelijkertijd.
De mensen die bij MAC werken zijn allemaal professionele visagisten. Zo ook het meisje dat ons les ging geven. Ze was zelf prachtig opgemaakt, met felle paarse oogschaduw. Net iets te heftig voor naar school, maar wel heel mooi. Carmen en ik hielden het liever iets natuurlijker en dat vond ze ook prima. We vingen een boel fijne trucjes op, kletsten met elkaar en gingen zelf aan de slag. Het resultaat was zeker anders dan hoe ik normaal mijn make-up doe, maar daar ging het juist ook om vandaag: nieuwe dingen leren.
Beneden in de winkel mochten we een paar producten uitzoeken die we daarvoor hadden gebruikt. Moeilijk, moeilijk want alles was natuurlijk mooi. Helemaal blij en met een fijn tasje liepen we de winkel weer uit. We aten het eerste ijsje van het jaar en gingen vervolgens met de tram naar de auto. Dit verliep niet helemaal soepel. Iets met trams die vertrekken als nog niet iedereen erin zit en een conducteur die riep: ‘Ja, daar is ze hoor!’ Maar we kwamen er wel.
#87 ON AN ADVENTURE
Ik heb vandaag weer een avontuur meegemaakt, hoor. Na het zesde lesuur mocht ik naar huis om naar de basisschool te gaan waar ik binnenkort filosofieles ga geven aan een klasje. Vandaag ging ik even kennismaken. ‘Hoi, ik ben Milou en kom jullie binnenkort een paar lesjes geven.’ Daar kwam het ongeveer op neer. Daarnaast beantwoordde ik nog wat prangende vragen. (‘Hoe oud ben je?’ ‘Op welke sport zit je?’ ‘Heb je huisdieren?’) De vorige keer gaf ik les samen met vriendin Colette, ditmaal doe ik het alleen. Ze werd al gemist voordat de kinderen haar überhaupt ontmoet hadden. ‘Juffrouw, er zouden toch twéé meisjes komen?’ Colette werd ook door mij gemist. Ik moest namelijk naar huis fietsen… En raakte de weg kwijt. Verassing!
Ik wilde via een handig binnendoorweggetje een flink stuk afsnijden. Dat had ik met Colette namelijk ook altijd gedaan. Wel jammer dat ik het betreffende weggetje nu absoluut niet kon vinden. Zeker tien minuten reed ik rondjes door zo’n ellendige nieuwbouwwijk. Waar alle huizen op elkaar lijken. ‘Ben ik hier nou al geweest of niet?’ is de gedachte die zonder twijfel het vaakst door mijn hoofd is geschoten vandaag. Via Whatsapp verzond ik een noodkreet, maar daar reageerde natuurlijk niemand op. De familie dacht dat ik vanuit mijn eigen school op weg was naar huis. Aangezien ik die route wel zelfstandig kan afleggen (dat mag ook wel, na bijna vier jaar), werd ik niet erg serieus genomen.
Nou hoor ik je denken: ‘Milou, je had dus een telefoon tot je beschikking, wáárom heb je Google Maps niet gebruikt?’ Nou, dat heeft met verschillende dingen te maken. Ten eerste stelde Google een route voor waarvan ik zeker wist dat die niet bepaald recht op het doel afging. En dan ben ik te koppig om die te volgen. Daarnaast fiets ik zelfs (of misschien vooral) met een kaart de verkeerde kant op. Waarom staat dat pijltje dat de richting aanwijst, steeds ondersteboven? Dat is niet logisch! Daarbij komt nog mijn links-rechtsprobleem en je snapt waarom ik zelfs met Google Maps faliekant de verkeerde kant op reed. Via een behoorlijke omweg kwam ik uiteindelijk terecht op een bekende route. Ik spreek soms misschien wat laaghartig over het dorp(je) waarin ik woon, maar op dat moment was ik toch blij om er weer te zijn.
#86 STILL WORKING ON IT
De kunst van 