Op zondag vergat ik een foto te maken, vervolgens vergat ik hem te plaatsen. Een kleine zoektocht door mijn fotobibliotheek leerde mij, dat ik mijn ontbijt er lekker genoeg uit vond zien om het vast te leggen. Dus dat deed ik, blijkbaar – ik wijt het aan het tijdstip dat ik het me later niet meer kon herinneren.
We vertrekken weer iets later dan vorig jaar, en om tien voor acht volstaat een gaap als begroeting. De eerste so’s zijn gepland. Op de bodem van mijn tas bevindt zich een samengeperste laag papier, gevormd door lege pakjes kauwgom en brieven die ik steeds vergeet aan mijn ouders te geven. Mijn kluisje lijkt wel een overhead locker – open carefully, as luggage might fall out. Huiswerk wordt deels gemaakt, deels genegeerd, deels vergeten. Mijn pennen zijn leeg of kapot, mijn kamer is een chaos. Ik zit weer helemaal in het ritme.
Ik was op een feestje. Er waren een hoop mensen die ik kende. Een paar mensen die ik niet kende. En dit schaap was er ook.
‘Nou, stap maar in.’
‘Aan deze kant?’
‘Aan deze kant, ja. Ik kan jou wel rond gaan rijden, maar daar heb je niets aan, hè.’
‘Oké, Milou. Heb je wel eens eerder gereden?’
‘Nee, nog nooit.’
‘Ook niet stiekem, zo ergens op een parkeerplaats?’
‘Nee.’ ‘Nou, dat is niet erg, hoor. Je bent hier om het te leren.’
‘Ik vind het wel een beetje spannend.’
‘Ja, dat had ik al gemerkt.’
‘Probeer maar eens naar z’n twee te schakelen.’ ‘
Even kijken. Ehm.’
‘Gas los. Koppeling in.’
‘Ja. En dan..’
VRRRRROOOEEEEMMMM.
‘Ho.’
‘Geeft niks, geeft niks.’
‘Dan gaan we naar rechts.
…
Dat was links.’
(Nee, dat is niet echt gebeurd, hoor.)
‘Oh, nou rijden we zomaar een doodlopende straat in! Parkeer maar achter die auto, daar.’
‘Maar dan moet ik achteruit.’
‘Dan moet je inderdaad achteruit.’
‘Rechts, rechts, rechts. Blijven sturen. Sturen, sturen, sturen. Eennnn links, links, links. Ja, nog een beetje gas.’
Zucht.
‘Kijk eens even.’
Weer thuis legde ik dit stilleven vast. Autorijden en fotograferen gaat nou eenmaal niet zo goed samen.
Wanneer de laatste het licht uitdoet, maar niet de laatste bleek te zijn.
Verdwenen door technologie, weer populair uit nostalgie.
Geef me tijd, geef me ruimte. Een scherpe blik en een camera, om de dingen vast te leggen die me daardoor opvallen.
Ook heb ik graag iemand aan mijn zijde. Als gezelschap, en voor de veiligheid. Want stel, ik wil spinnenwebben vastleggen, in het licht van de ondergaande zon. Dan kniel ik, klik ik, kom ik steeds een stukje dichterbij… En heb ik niet echt meer oog voor het stroomdraad dat mij van de glinsterende webben scheidt.
Een zoete foto op een bittere dag. Bitter en zout, als alle tranen die er gehuild zijn. Vanwege het verdriet dat bestaat, omdat jij er niet meer bent. Terwijl juist jij er altijd was.
De kunst van 