Maand: april 2014

#109 EASTER

MilouPlaats een reactie

IMG_5519

 

Waar ik vroeger met neefjes en nichtjes naar eieren zocht bij oma, zaten we deze paaszondag met z’n allen om de tuintafel. Wel speelden we nog steeds spelletjes, zij het op iPhones in plaats van Gameboys. (‘White Tile’, mocht je je vervelen. Mijn highscore is 256. Veel succes.) Sommige dingen veranderen niet: zoals bijna ieder jaar was er een fijn zonnetje en een lieve oma die weer eens veel te veel eten in huis had gehaald. ‘Jongens, neem toch lekker! Het staat ervoor, hè!’ Ik zat echt te genieten daar in die achtertuin, alsof ik even op vakantie was. Aan het einde van de middag kondigde mijn vader aan dat we richting huis zouden gaan. Vroeger had ik me verstopt wanneer ik nog niet weg wilde. Ook dat is iets wat ik nu niet meer zou doen. Maar ik had best nog willen blijven.

PICTURE THIS: EHV

MilouPlaats een reactie

IMG_9976

Ik heb wel eens iemand gekscherend horen praten over Derde Paasdag, maar voor mij is het werkelijkheid geworden. Er is geen school omdat de leraren hebben gewerkt op een vakantiedag. Nu wordt dat dus gecompenseerd. Wij leerlingen hebben er echter niets voor hoeven doen: gratis vrij! Om te vieren dat ik daarom, op een dinsdag, om kwart voor elf nog in in mijn pyjama kan zitten, plaats ik hier een kleine fotoserie over Eindhoven.

De foto’s zijn allemaal gemaakt met mijn 50 mm lens. Laatst heb ik besloten om deze vaker te gaan gebruiken, omdat hij een erg mooi effect verzorgt op foto’s. (En stiekem ook omdat hij lekker licht en klein is. Het scheelt me dus een hoop gesjouw én ik neem mijn camera vaker mee. En dan maak ik dus weer meer foto’s. Win win!)

IMG_9973  IMG_9979

Nog uit de categorie ‘wachtende vaders voor de Primark’.

IMG_9983

Dit is een vage foto, maar ik vond hem toch leuk.

IMG_0091 IMG_0095

#108 BELGIAN

MilouPlaats een reactie

IMG_0078

Carmen en ik wilden onze vrije zaterdagmiddag eigenlijk spenderen op het terras, maar omdat de rest van Eindhoven dit ook bedacht bleek te hebben, besloten we er maar een shopdagje van te maken. We slenterden wat rond, gingen af en toe een winkel in… We hadden alle tijd. Heerlijk. Toen we aan het eind van de middag op een bankje in de zon zaten, kwam er opeens een man voor ons staan. (Of een jongen? Het was lastig te zeggen. Ik bedoel, waar ligt die grens?) Hij hoorde bij een groep van acht mannen, één van hen gehuld in een roze konijnenpak. Vrijgezellenfeestje, waarschijnlijk.

‘Zo,’ zei de jongen/man, ‘ik ga even zitten.’ Wat hij niet zei, maar waar het eigenlijk wel op neerkwam: schuif eens op. Geen probleem. Hij ging zitten, wij vervolgden ons gesprek. Na een minuut of twee vroeg hij naar onze namen. Die vertelden we hem, want hoewel we de indruk hadden dat hij al behoorlijk wat Juupjes gedronken had, was hij erg vriendelijk. Het verbaasde me niet; hij kwam uit België en vriendelijkheid is volgens mij Belg-eigen. Hij vroeg of we uit Eindhoven kwamen, en of er hier ’s avonds wat te beleven viel. ‘Nou,’ antwoordde ik, ‘dat weten we eigenlijk niet zo goed, want we mogen nog niet uit.’ Het gebruikelijke ‘huh-moment’ vond plaats toen hij naar onze leeftijden vroeg, en wij antwoordden met ‘vijftien’ en ‘zestien’. Waarschijnlijk was dat ook het moment waarop het gesprek voor hem een iets ander doel kreeg. Vonden wij niet erg.

En zo kletsten we nog even over Eindhoven, wanneer we er weg zouden gaan en het wilde leven dat we dan zouden gaan leiden.

(Grapje.)

(Nee, misschien ook niet.)

(Ach… We zien het wel.)

#105 KILL YOUR DARLINGS

MilouPlaats een reactie

IMG_0068

Het maken van iets moois heeft tijd nodig – soms een half uur, soms een half jaar. Dat varieert. Maar het is hoe dan ook een proces waarin je bedenkt, maakt, schrapt en weer opnieuw begint. Wat dan hopelijk zal leiden tot een bevredigend eindresultaat. Het proces zelf, daarentegen, stemt zeker niet altijd tevreden.

Dit bleek maar weer tijdens het maken van de introductiefilm voor het jaarlijkse concert op mijn school. Een tijd geleden kregen ik en een paar medeleerlingen bijna een gehele dag vrij om opnames te maken. Het project begon met grootse ideeën, veel mensen en een goede planning. Het eindigde in mijn eentje op mijn slaapkamer, mijn handen vol met stiftvlekken en mijn gedachten bij alles wat er nog gedaan moest worden.

Oké, oké – dat was natuurlijk de gedramatiseerde versie van het verhaal. In werkelijkheid was er een groot deel al wél af en had ik via Whatsapp contact met de rest van het ‘team’, die telkens met goede suggesties kwamen. Ik moest ze alleen nog even uitvoeren.

Maar nu weten jullie eigenlijk nog steeds niets. Laat het me verhelderen: het komt erop neer dat er behoorlijk last-minute nog een hoop aanpassingen gedaan moesten worden. Bepaalde beelden waren niet goed genoeg, anderen overbodig en weer anderen ontbraken, waardoor de boodschap van de video niet helemaal overkwam. De afgelopen twee dagen hebben we met z’n allen behoorlijk geïmproviseerd om in korte tijd nieuwe opnames te maken. Dit betekende backstage filmen bij de Effenaar, een hoop chaos tijdens een eerste lesuur (docent en klasgenoten: vriendelijk bedankt voor jullie medewerking) en gekneuter met roze post-it’s op mijn slaapkamertje. Zeker zestig procent van de originele beelden heeft de eindmontage niet gehaald. De beelden waarvoor we een hele dag bezig waren geweest. Kill your darlings, dat was van toepassing.

Maar nu kan ik, met gepaste trots, zeggen dat het af is. Wat hebben we hier nou van geleerd? Improvisatie kan tot leuke dingen leiden – en daarmee bedoel ik goede resultaten, maar ook een hoop lol. Twitter is een prima medium om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen. Mijn projectgenoten zijn schatjes. En je moet eigenlijk geen leuk nummer onder zo’n filmpje monteren. Als het dan eindelijk af is, kan je het namelijk niet meer horen.

#103 FAN BASE

MilouPlaats een reactie

IMG_5454

Dat ik zelf al twee jaar niet meer hockey, neemt niet weg dat ik het heerlijk vind om naar wedstrijden te kijken. En helemaal als het gaat om een finale tussen OZ en Bloemendaal, natuurlijk. Voor de gelegenheid was er een tribune gebouwd, die helemaal vol zat met mensen. We belandden achter de fan base van Bloemendaal, die bestond uit ongeveer dertig studenten. (Ik neem even aan dat ze dat waren. Onder andere vanwege hun achterovergekamde haren, luide gebral en behoorlijke bierconsumptie.) Ze schoten kokers af met daarin confetti en oranje poeder. Door de wind werd dit steeds hun eigen richting in geblazen. Hun haren, gezichten en schouders kleurden oranje, waardoor het leek alsof ze op een Holi feest waren plaats van bij een hockeyfinale. Met trommels en luid gezang moedigden ze hun club aan. (‘Bloemendááál! Bloemendááál!’)

Waar bij een voetbalwedstrijd de supporters van beide ploegen strikt gescheiden worden door stalen constructies, zitten ze bij zo’n hockeywedstrijd nog geen tien meter uit elkaar. Achter me bevond zich namelijk de harde kern van OZ. Of eigenlijk de miniatuurversie daarvan; heel jongens C1 leek uitgelopen om hun voorbeelden aan te komen moedigen. Gemiddelde leeftijd: dertien jaar. Ze zwaaiden met vlaggen en schreeuwden de longen uit hun lijf, veel harder nog dan de aanhangers van Bloemendaal. ‘Wat zijn die mensen stil!’ riepen ze toen OZ de 2-1 maakte. Sommige studenten keken geërgerd achterom, maar bij anderen bespeurde ik een glimlach. Waarschijnlijk omdat zij zelf ooit ook zo waren.

#102 SHE’LL BE BACK

MilouPlaats een reactie

IMG_9986

Het is je waarschijnlijk niet ontgaan dat er in Eindhoven onlangs een Primark geopend is. Dat dit hordes tienermeisjes met zich mee heeft gebracht, is ook meteen duidelijk wanneer je langs de enorme winkel loopt. Voor de ingang wemelt het van de vrouwelijke pubers, met in hun handen de welbekende papieren tassen. Maar enkele meters verderop staat nog een andere groep mensen: de mannen die bij deze meisjes horen. Van een redelijke afstand aanschouwen zij het tafereel. Zo kunnen ze het overzicht houden en daarnaast komen ze gewoon liever niet te dichtbij. Bang om mee naar binnen gevoerd te worden door de hysterische menigte.

Naast het geslacht hebben de wachtenden voor de Primark nog iets anders gemeen: ze hadden daar eigenlijk niet willen zijn. Ze wilden langs het voetbalveld staan, of op het terras zitten met een biertje. Maar ze hebben zich over laten halen. (‘Nee, op zaterdag is het júíst niet druk!’ ‘Maar voor mannen hebben ze er ook hele leuke dingen!’) Eenmaal gearriveerd hebben ze spijt. Ze vertikken het om mee naar binnen te gaan. En dan kunnen ze niets anders dan wachten.

Er wordt geleund tegen gebouwen, gezeten op paaltjes. Allen kijken ze terneergeslagen. Alsof de vrouwen uit hun leven op oorlogspad zijn, in plaats van aan het shoppen in de Primark. (Al kunnen we niet ontkennen dat er enige gelijkenis is.) Kijk nou naar die vader hierboven. Hij slaat zijn arm om zijn zoon, alsof hij wil zeggen: ‘Ze zal straks weer bij ons zijn. Het komt heus allemaal goed.’