‘We’ moesten koken.
(Als in: Mart en ik. Als in: ouders zijn niet thuis.)
Mart was in een goede bui.
(Als in: hij kookte. Als in: ik hoefde dus niet te koken.)
(Als in: hij vertrouwde me niet meer nadat ik gisteren vijf minuten in een pan had staan roeren. En vervolgens heel eventjes afgeleid was. Als in: ik had de kip laten aanbranden.)
De houding van middelbare scholieren is rond deze tijd van het jaar (lees: bijna zomervakantie) te vergelijken met deze boeken: futloos en onderuitgezakt. Leerlingen nemen elkaar mee in hun val, want gezeur werkt aanstekelijk. Ze willen niet meer leren, niet meer werken. Maar het moet – is het niet van henzelf, dan wel van ouders of docenten. Strijders noemen zij zich.
(Na de strijd zijn ze misschien gesneuvelden. De tijd zal het leren.)
Die tijd is ook het probleem. Het teveel aan tijd zorgt voor een uitzichtloze situatie, waarin het nog eindeloos duurt voordat ze eindelijk vrij zijn. Anderzijds is er te weinig tijd. Te weinig om alles te begrijpen wat begrepen moet worden. En het ook nog allemaal te onthouden.
Sinds kort weet ik dat wanhopig zijn in deze situatie een keuze is. De andere optie: je doet gewoon een beetje rustig aan. Maakt een realistische planning, let eens op in de les. Niet te veel zeuren. En dan zijn die laatste twee weken zo voorbij.
En de winnaar van de ‘geniet-van-elke-zonnestraal-award’ is….
Het mocht wel weer een keertje.
‘Maar als we alles zeker zouden weten, dan zou je verjaardag ook helemaal niet meer leuk zijn. Want dan weet je al van tevoren wat voor cadeautjes je krijgt!’
Filosofieles in groep zes. Geweldig toch?
Vandaag werd de stoeprand Mienke’s fiets fataal. Het is ons nog zo vaak verteld: ‘Niet van de randjes af butsen, dat is slecht voor je fiets!’ We butsten massaal van de randjes af. Er gebeurde nooit iets. Tot vandaag. Kabels schoten los en blokkeerden het wiel. We probeerden het een en ander, maar met elke draai kwam er meer klem te zitten. Zelfs het zwaardere geschut bleek niet opgewassen tegen al het ijzerwerk.
(Meer dan een roze knutselschaar hadden we dan ook niet tot onze beschikking.)
Ik nam rustig de tijd om een foto te maken. Die fiets ging toch nergens meer heen.
Bonusfoto: de knutselschaar in actie.
Noem het wazig, noem het onscherp. Noem het raar, in een wereld waarin zelfs het schermpje van de magnetron van HD-kwaliteit is. Maar ik vind het wel mooi zo – als een vervaagd, pastelkleurig schilderijtje
Soms doe ik zo veel verschillende dingen op één dag, dat ik eraan begin te twijfelen of het er toch niet meer waren. Vandaag was er zo een. Het begon op school, zoals zoveel andere dagen. Na vijf lessen vertrok ik richting een basisschool om een les filosofie te geven. Ik gaf uitleg en we hielden een discussie. ‘Weet iemand de regels van een discussie nog?’ vroeg ik. De vorige les was al een paar weken geleden, dus ik verwachtte er niet al te veel van. ‘Ja, juf, ik!’ riep toch één meisje. ‘Ik heb ze opgeschreven!’
Ik weet niet precies waarom, maar toen smolt ik wel een beetje.
De les sloot ik af met bingo – ik vond dat ik dat prima kon verantwoorden, met geluk als thema. Vervolgens stapte ik bij Nazeli achterop de scooter en had ik een hele leuke middag, op het terrasje van Bagel & Juice. We praatten over… over wat niet, eigenlijk? Ik zal het hier niet allemaal gaan herhalen, don’t worry. Voor herhaling vatbaar was het wel.
’s Avonds had ik dansles en vervolgens keek ik nog even naar de wedstrijd waar wij Nederlanders de komende tien jaar nog aan herinnerd gaan worden. Zo’n wedstrijd waaraan je terugdenkt en je nog precies weet waar je was: in de stad bij een groot scherm, met een hoop vrienden voor de televisie. Of thuis. Ik was gewoon thuis. En dat was helemaal prima. Want ik kon zappen tussen voetbal op de ene zender, en – als die mannen alleen maar een beetje aan het hobbelen of huilen waren – Bridget Jones op de andere.
De kunst van 